Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ပြေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့မှာ နေရာမှာတင် တမုဟုတ်ချင်း မှင်တက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ သာမန် လက်သီးတစ်ချက်က ကျန်းချီကို တိုက်ရိုက် သေဆုံးသွားစေလိမ့်မည်ဟု သူ မည်သည့်အခါကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် အစောက သူ တိုက်ခိုက်လိုက်စဉ်က သူသည် သူ၏ ခွန်အားကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုခဲ့ပြီး လုံးဝ အလျှော့မပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤသကောင့်သားသည် ဤမျှလောက် အားနည်းပြီး ပျော့ညံ့လိမ့်မည်ဟု ချန်လော့ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲကျနေသော အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်လော့၏ မျက်ခုံးများသည် တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း သည် နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဖြောင့်မတ်သော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ စည်းမျဉ်းတစ်ခုအရ အကယ်၍ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်မိပါက သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဖျက်ဆီးခံရပြီး ဂိုဏ်းမှ နှင်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော ကိစ္စများတွင် တိုက်ရိုက် သေဒဏ်ပေးခံရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေပင် ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိနေတော့သည် — "ထွက်ပြေးရန်" ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်၌ ချန်လော့မှာ ပွဲကြည့်ရသည်ကို သဘောကျသော တပည့်များ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီး အကယ်၍ သူတို့သာ ကျန်းချီ သေဆုံးသွားကြောင်းကို သိသွားပါက သူသည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ ထွက်ပြေးနိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် ဂိုဏ်းတွင်းရှိ အကြီးအကဲများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မဖြစ်ဘူး ကျန်းချီ သေသွားပြီ ဆိုတာကို သူတို့ကို သိခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်တချို့ ချန်ထားဖို့ လိုတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ ငယ်စဉ်က သင်ယူခဲ့ဖူးသော စာသားတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်၏ — "လုကျီရှန် လက်သီးဖြင့် ကျိန်းကွမ်ရှီး ကို ထိုးခြင်း"။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သေဆုံးသွားသော ကျန်းချီ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ပုတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လူယုတ်မာကောင် မင်းက သေချင်ယောင် ဆောင်ရဲသေးတယ်ပေါ့ ငါ မင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သင်ခန်းစာ မပေးဘဲ နေမလား စောင့်ကြည့်နေလိုက်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ပါးရိုက်ချက်များက ကျန်းချီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာပြီး အလောင်းကို ရိုက်နှက်သည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို စတင်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်း ဖြူရော်သွားသင့်သော မျက်နှာမှာ ချန်လော့၏ ရိုက်နှက်မှုများအောက်တွင် ပိုပို၍ နီရဲလာလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အလောင်းကို ရိုက်နှက်နေရင်းနှင့် ချန်လော့သည် လူအုပ်ကြီး သတိမထားမိသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျန်းချီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သိုလှောင်အိတ် ကိုလည်း လုယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ထွက်ပြေးတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ခရီးစရိတ် အနည်းငယ် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ ကြည့်နေကြသော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိပုံ မရကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် လက်သီး အနည်းငယ် ထပ်ထိုးပြီးနောက် ချန်လော့သည် အချိန်ကျပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သေနာကောင် မင်းက တကယ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိတာပဲ ငါ ထမင်းစားပြီးရင် မင်းကို လာရှင်းမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ တံခါးပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ခြေလှမ်း အနည်းငယ်မျှ လျှောက်ပြီးသည်နှင့် ကျန်းချီ၏ နောက်လိုက်များက ရှေ့သို့ တက်သွားကာ ကျန်းချီ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့က အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူ လုပ်ရဲလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုနောက်လိုက်များမှာ ချက်ချင်းပင် လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးရဲဘဲ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ကိစ္စက မပြီးသေးဘူး အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်က ဝင်စွက်ဖက်ရဲရင် ငါ့ကို လာရန်စတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲ့အခါကျရင် မင်းတို့ကို မြင်တိုင်း ငါ ဆော်ပြီသာ မှတ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စကို ခါလိုက်ပြီး အရက်ဆိုင်ထဲမှ ကြွားဝါစွာ လျှောက်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းချီ၏ နောက်လိုက်များ အားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သတ္တမအဆင့်တွင် ရှိသော ကျန်းချီပင် ချန်လော့၏ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတိလစ်သွားခဲ့သည် ဖြစ်ရာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် စတုတ္ထအဆင့် သို့မဟုတ် ပဉ္စမအဆင့်တွင်သာ ရှိကြသော သူတို့ အနေဖြင့် ပြဿနာ မရှာသည်က ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကျန်းချီ၏ အလောင်းမှာ အရက်ဆိုင်ထဲတွင် ထိုအတိုင်း ပြသထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး မည်သူကမျှ သွားမရွှေ့ရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ အနေဖြင့်မူ လူတိုင်း တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်သေးသည့် အချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တစ်လမ်းလုံး အရူးအမူး ပြေးလွှားသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချီ သေဆုံးသွားကြောင်း လူများ မသိမီ သူသည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စက တစ်ခဏမျှပင် နှောင့်နှေးနေ၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့ ခေါင်းငုံ့၍ အလျင်စလို ပြေးလွှားနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော အရိပ်တစ်ခုက သူ၏ အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရောက်လာသူမှာ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ချိုမြိန် ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင် ရှိကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မျက်ဝန်းတစ်စုံဖြင့် ချန်လော့ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် လက်ထဲတွင် သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေးမှာ ပြဿနာအားလုံး၏ တရားခံဖြစ်သော ပိုင်ယီယီ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုချန်လော့ ညီမ အစောက အပြင်ဂိုဏ်း ကို သွားရှာတာ မတွေ့ဘူးတဲ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညီမ အစ်ကို့အတွက် ယူလာပေးတာ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ယီယီ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် ချန်လော့က ပိုင်ယီယီ၏ ပါးစပ်ကို သူ၏ လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ပိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် တစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သိုလှောင်အိတ် ကို လုယူကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညီမရဲ့ စေတနာကို ကိုယ် နားလည်ပါတယ် ငါတို့ တစ်နေ့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူသည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း ၏ တောင်တံခါး ရှိရာ အရပ်သို့ ဆက်လက် ပြေးလွှားသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တွင် သူ တစ်မိနစ် ပိုနေရခြင်းက အန္တရာယ် တစ်ခု ပိုများလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ယီယီသည် ချန်လော့ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်လော့တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားမိသော်လည်း ဘာလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူမ မပြောပြတတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ အစ်ကိုချန်လော့ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားလုံးက အဲ့သေနာကောင် ကျန်းချီ အပြစ်တွေချည်းပဲ ငါ ရွှေမြုတေအဆင့် ကို ရောက်သွားရင် သူ့အဘိုးနဲ့ သူ့ကို အစ်ကိုချန်လော့ အတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ပိုင်ယီယီသည် ချန်လော့မှာ သူ့ကိုယ်သူ လက်စားချေပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အလွန်တရာ ပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးကြောင်းကို မသိရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ထိုလူကို မနက်ပိုင်းကတည်းက သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးခြင်းကို မွန်းတည့်ချိန်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းချီ၏ သေဆုံးမှုကို ညဘက်တွင်မှ တွေ့ရှိသွားခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အရက်ဆိုင်မှာ ပိတ်တော့မည် ဖြစ်ပြီး ၊ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် တစ်နေကုန် မလှုပ်မယှက် လဲကျနေသည့် ကျန်းချီကို မြင်တွေ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သူ ထမင်းစားပြီးနောက် လက်စားချေရန် ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မှောင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ ရောက်မလာခဲ့ချေ။ ညလယ်စာ စားချိန်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ချန်လော့ ပြန်သွားပြီးနောက် ဤကိစ္စကို မေ့သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်သဖြင့် ၊ သူသည် ကျန်းချီကို နှိုး၍ အိမ်ပြန်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှေ့သို့ သွားကာ အကြိမ်ကြိမ် ပုတ်နှိုးလိုက်သော်လည်း ကျန်းချီမှာ နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို လှုပ်နှိုးရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ အရက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။ သူ သေသွားပြီ…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း ရှိ လူတိုင်းက အကြီးအကဲ၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများကြောင့် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်တိရစ္ဆာန်က ငါ့မြေးကို သတ်သွားတာလဲ ငါ ကျန်းယိုလင် မင်းနဲ့ အဆုံးထိ ရှင်းမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း ၏ နယ်နိမိတ် အပြင်ဘက် အနောက်ဘက်ရှိ သစ်တောငယ်လေး တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်၌။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟတ်ချိုး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးပုံရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ချန်လော့မှာ ရုတ်တရက် နှာချေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက ငါ့အကြောင်း ထပ်တွေးနေပြန်တာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားပြောရင်းနှင့် ချန်လော့သည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တည်ရှိရာ အရပ်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူတို့က မကြာခင် အချိန်တွင်းမှာတော့ လိုက်မီနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ မထွက်ခွာမီ သူသည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း အစောင့်များ အနီးတွင် တမင်တကာ အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီး ၊ သူသည် တောင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲတောအုပ် သို့ သွား၍ မိစ္ဆာသားရဲများကို သတ်ဖြတ်မည်ဟု ပြောလိုက်သေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် အစောင့်များကို ဤသို့ ပြောခဲ့ရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ကို လမ်းလွဲစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသူများက သူသည် လမ်းလွဲစေရန် တမင်တကာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိကြရင်တောင်မှ သူတို့သည် မြောက်ဘက်ဖြစ်သော ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ လိုက်ဖမ်းကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အမှန်တကယ်တွင် အနောက်ဘက်သို့ သွားခဲ့သည်ကို လုံးဝ ထင်မှတ်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ရခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေက ဘာတွေလဲ ကြည့်ရအောင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း ချန်လော့သည် သိုလှောင်အိတ် နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤ သိုလှောင်အိတ် နှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးမှာ ပိုင်ယီယီက ချန်လော့အား ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်လုံးမှာမူ ချန်လော့က ကျန်းချီ သတိမထားမိချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ "ငှားရမ်း" ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ၊ ချန်လော့သည် သူ၏ ခွန်အားများ ပိုမို သန်မာလာချိန်တွင် သူ ကိုယ်တိုင် တဖက်လူ၏သင်္ချိုင်းသို့ သွားရောက်ကာ  စက္ကူပိုက်ဆံများ မီးရှို့ပေးမည်ဟု စီစဉ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သိုလှောင်အိတ် ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ အပြည့်ရှိနေပြီး ၊ ထို့နောက် လေပြင်းလက်ကွက် ၊ ရေအောက်အသက်ရှူကျင့်စဉ် ဟူသော ကျင့်စဉ် နှစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ နှစ်ခုစလုံးမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သေစမ်း အတွင်းဂိုဏ်း အကြီးအကဲရဲ့ မြေးပီပီ သူက အတော်လေး ချမ်းသာတာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း ချန်လော့သည် ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းချီ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို မီးပုံထဲသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သေသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီက ပစ္စည်းတွေ ဆိုတော့ ကံဆိုးစေတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားပြောရင်းနှင့် သူသည် သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ထုတ်ယူထားသော ပစ္စည်းများကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချန်လော့သည် ပိုင်ယီယီ သူ့ကို ပေးခဲ့သော သိုလှောင်အိတ် ကို ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ကုသခြင်းဆေးလုံး များ အပြည့်ရှိနေပြီး ၊ သူ ဒဏ်ရာရသွားကြောင်း ကြားသိရပြီးနောက် သူမသည် ဤအရာများကို တမင်တကာ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ အတွင်း၌ ဒုတိယအဆင့် ကုသခြင်းဆေးလုံး တစ်လုံးပင် ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအဆင့် ဆေးလုံး ဆိုတော့ ဒီတစ်လုံးတည်းနဲ့တင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ ဒါမှမဟုတ် ၃၀ လောက် တန်လောက်တယ် ကောင်မလေးက ငါ့အပေါ် အတော်လေး စေတနာထားတာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်တော့ ငါလည်း အရမ်း ကပ်စေးနဲနေလို့ မဖြစ်ဘူး အဲ့တုန်းက အရိုက်ခံရတဲ့ ကိစ္စအတွက် သူမကို အားနာနာနဲ့ပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း သူသည် ပိုင်ယီယီ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချန်လော့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save