Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">တာဝန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ ချက်ချင်းပင် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ချန်လော့၏ လက်သီးသည် သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်ဆောင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတစ်ခဏအတွင်း ချန်လော့သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အစောက သူသည် ထိုအသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့် သရဲတစ်ကောင်မှပင် မတွေ့လိုက်ရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူသည် သူ တိုက်ခိုက်မှု မစတင်မီမှာပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်ကြားကာလမှာ နှစ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်လောက်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ အစွမ်းကုန် လက်သီးချက်ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန်အတွက် တဖက်လူသည် အနည်းဆုံး ရွှေမြုတေအဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ အနောက်တွင် တည့်တည့် ရပ်၍ ကြည့်နေခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချန်လော့မှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ကြက်တွန်သံ တစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တွတ်... တွတ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကြက်မကြီး တစ်ကောင်က သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုကြက်မကြီး၏ ခြေထောက်အောက်တွင် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို နင်းထားလျက် ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သေစမ်း မင်းက ငါ့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ထိတ်လန့်နေသော ကြက်မကြီးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အတော်လေး ရန်လိုနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ကမ္ဘာမြေရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ လေလွင့်နေကြသူတွေပဲ ဆုံတွေ့ကြတဲ့အခါ ဘာလို့ သူစိမ်းတွေလို ဟန်ဆောင်နေကြမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ငါ လွှတ်ပေးလိုက်မယ် ကုသိုလ်ရအောင် ကောင်းမှုလုပ်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူသည် ကြက်မကြီးကို လွှင့်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂွီ... ဂွီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ အရမ်းမြန်မြန် ပြေးလာလို့ ထမင်းစားဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြက်မကြီးကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ထပ်၍ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကုသိုလ်ရအောင် ကောင်းမှုလုပ်မယ့် ဒီအခွင့်အရေးကို မင်းကို ငါ ပေးလိုက်မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ပြီး ကြက်မကြီးကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မီးပုံပေါ်တွင် တင်၍ ကင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အင်း မင်းက ငတ်သေတော့မယ့် နတ်ဘုရား တစ်ပါးကို ကယ်တင်လိုက်တာ ဆိုတော့ ကြက်ဖြစ်တဲ့ မင်းက ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကို ရသွားပြီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းက ကျေးဇူးဆပ်တတ်ရမယ် ဒါကြောင့် ငါ ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း က လူတွေ ရှာမတွေ့ဘဲ အဖမ်းမခံရအောင် ငါ့ကို ကောင်းချီးပေးပါ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကင်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် ကြက်ကင်မှာ အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု မြင်သဖြင့် သူသည် သစ်သားချောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ လက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး စတင် စားသောက်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် အာခံတွင်း အပြည့် ကိုက်ဝါးစားလိုက်ရင်း ၊ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဇီရာနဲ့ ငရုတ်သီးမှုန့် မပါတာ နှမြောစရာပဲ ဒါမှမဟုတ်ရင် အရသာက သေချာပေါက် ပိုကောင်းနေမှာ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ အသက်ကြီးလွန်းလို့ အသားက မာတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကုသိုလ်ရမှတ်တွေက အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လျော့သွားပြီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ကြက်သားကို အာခံတွင်း အပြည့် ဝါးစားနေရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့ဆီမှာ ဆားရှိတယ် နည်းနည်းလောက် ထည့်မလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အို ရပါတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း ချန်လော့သည် တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သော ကြက်သားကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုတစ်ခဏအတွင်း သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး အနောက်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုတ်ခွာသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ ဤမျှ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံ ရပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့လည်း ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း က တပည့်တွေပါ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့မှာ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ပြေးလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချန်လော့သည် တည်ငြိမ်နေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ သူ့ကို လာဖမ်းသော လူများသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ၊ သူသည် အစောကတည်းက သူတို့၏လက်ထဲတွင် အဖမ်းခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ ယခု ထွက်ပြေးမည် ဆိုပါက ထိုလူအနည်းငယ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး  ပြဿနာကြီးသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤလူများသည် အတွင်းဂိုဏ်းသား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ ခွန်အားမှာ မနိမ့်ကျလှချေ။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အနည်းဆုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် စတုတ္ထအဆင့်နှင့် ပဉ္စမအဆင့် ကြားတွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့သာ တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင် သူသည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်အတန်ကြာ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်လော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးစားသော အမူအရာတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစောက ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းသွားတယ် ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုတို့မှာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ မေးလို့ ရမလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိဟန်တူသည့် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါက ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း အတွင်းဂိုဏ်း က ယန်ချန်ထျန်း ပါ မစ်ရှင်တစ်ခု လုပ်ဖို့ ထွက်လာတာ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ မတော်တဆမှု တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို တစ်ယောက် မတော်တဆ ဖြစ်သွားတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ငါ အနီးအနားမှာ ငါ့အဖွဲ့သားကို ရှာနေခဲ့တာ အခုမှ ဂိုဏ်းတူ ညီလေးနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရတာ ဂိုဏ်းတူ ညီလေးက ငါတို့ မစ်ရှင် ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးချင်စိတ် ရှိမလား မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့၏ မျက်လုံးအိမ်များမှာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤလူ၏ အကြောင်းကို သူ ကြားဖူးခဲ့သည်။ထိုသူသည် အတွင်းဂိုဏ်းသား များထဲတွင် နံပါတ်ငါး အဆင့်ရှိကာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ပဉ္စမအဆင့်တွင် ရှိပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာ အတော်လေး သန်မာလှ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် လူအနည်းငယ်၏ မျက်လုံးများကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူတို့သည် လိမ်ညာနေပုံ မရပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း သည် သူ့ကို အလိုရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်ကာ သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေသော အဖွဲ့က ဤနေရာသို့ အလျင်စလို လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ချန်လော့တစ်ယောက် ခေါင်းခါမိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုတို့ကို တကယ် ကူညီပေးချင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ အကြည့်က ယန်ချန်ထျန်း နှင့် ရုတ်တရက် ဆုံသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုမျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိကြောင်းကို ချန်လော့အား ပြောပြနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တာဝန်အရ ကျွန်တော် လုပ်ရမှာပေါ့...” ချန်လော့က စကားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ စတေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ချန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုမှတော့ အချိန် ထပ်မဖြုန်းကြတော့ဘဲ သွားကြစို့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း သူသည် ချန်လော့ကို မစ်ရှင် ပစ်မှတ် ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လမ်းလျှောက်နေရင်းနှင့် သူနှင့် အတူပါလာသော လူအနည်းငယ်က သူတို့၏ မစ်ရှင် အကြောင်းကို ချန်လော့အား ရှင်းပြကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် မစ်ရှင်က မိစ္ဆာသားရဲတောအုပ် ရဲ့ အနက်ပိုင်းမှာရှိတဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲဘုရင် တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတူ ညီလေး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို ယန်က အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲဘုရင်ကို ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ် ငါတို့ရဲ့ အဓိက တာဝန်က အပြင်ဘက်ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ငါတို့က အဲ့နယ်မြေမှာ ဝင်္ကပါ တစ်ခု တည်ဆောက်ထားပြီးသားမို့လို့ ဂိုဏ်းတူ ညီလေး ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘူး ဝင်္ကပါ အတွင်းမှာ ရပ်ပြီး ဝင်္ကပါကို ထိန်းချုပ်ပေးရုံပဲ လိုတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ချန်လော့ကို မိစ္ဆာသားရဲတောအုပ် ၏ အပြင်ဘက် အစွန်းရှိ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဤနေရာရှိ ဝင်္ကပါ ၏ စွမ်းအားကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာက ကြယ်ခြောက်လုံးသွေး ဝင်္ကပါ ရဲ့ တောင်ဘက် နေရာပဲ ဂိုဏ်းတူ ညီလေး ဒီနေရာမှာပဲ နေခဲ့.. မိစ္ဆာသားရဲတွေ ချဉ်းကပ်လာရင် မှော်လက်နက် ထဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထည့်သွင်းပေးလိုက် ချဉ်းကပ်လာတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေက ဝင်္ကပါ ကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက အလင်းရောင်ဗုံး ပဲ တကယ်လို့ မင်း တကယ် မတောင့်ခံနိုင်တော့ရင် ဒီအရာကို ဖောက်ခွဲလိုက် ငါတို့ ချက်ချင်း လာပြီး ကူညီပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း သူသည် ဝင်္ကပါ ကို ထိန်းချုပ်သည့် မှော်လက်နက် နှင့် အလင်းရောင်ဗုံး ကို ချန်လော့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအနည်းငယ်က ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်လိုက်ကြပြီး ကြယ်ခြောက်လုံးသွေး ဝင်္ကပါ ၏ အခြားသော နေရာများသို့ သွားကြတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ယန်ချန်ထျန်း က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ချန်လော့ထံသို့ လျှောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူ ညီလေး ဒီ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးကို ယူထားလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ယန်ချန်ထျန်း ၏ လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅ တုံးကို ကြည့်ပြီး  မှင်တက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘေးရှိ တပည့် အနည်းငယ်ပင်လျှင် ယန်ချန်ထျန်း ၏ အပြုအမူကြောင့် အလွန် အံ့အားသင့်ကာ ရှုပ်ထွေးသွားပုံ ရပြီး အတော်လေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို ဒီအရာက ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံလို့ ရမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငြင်းဆန်နေရင်းနှင့် ချန်လော့သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ ယန်ချန်ထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှ အရှက်မရှိသော သူကို မည်သည့်အခါကမျှ မတွေ့ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် နေရခက်မှုကို သည်းခံကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါတို့ကို မစ်ရှင် ပြီးမြောက်အောင် ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ပေးတဲ့ လက်ဆောင်လေးပါ သေချာတာပေါ့ ဒါက အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အဲ့ဒီသားရဲဘုရင်ကို သတ်ပြီးသွားရင် မင်းကို နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ ထပ်ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို ထင်လဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယန်ချန်ထျန်း ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချန်လော့အနေဖြင့် ချက်ချင်း နားလည်သွားသော်လည်း သူသည် အပြင်ပန်းတွင် မပြသဘဲ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကိုသာ ဖော်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်လား ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို အဲဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းတူ အစ်ကိုတို့ မြန်မြန် သွားကြတော့လေ ဒီနေရာကို ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ ဘယ် မိစ္ဆာသားရဲကိုမှ ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သန်းခွင့် လုံးဝ မပေးပါဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ချန်လော့၏ ပခုံးကို ပုတ်၍ လှည့်ကာ အခြားသူများနှင့် အတူ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <div> </div> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save