Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူတိုင်းကို အခက်တွေ့စေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ တိရစ္ဆာန်တွေ ငါက မင်းတို့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း သည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေလျက် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် သိုလှောင်အိတ် ကို ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၊ သူ၏ လက်ထဲ၌ အနီရောင် ဆေးလုံး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အထူးသိုင်းကွက်ကို ထုတ်သုံးတော့မလို့လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ယန်ချန်ထျန်း ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးကို အလွန် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် ဆေးလုံးများနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့် ဗဟုသုတကိုမျှ သင်ယူထားခြင်း မရှိသောကြောင့် ချန်လော့သည်  အခြေခံကျပြီး လိုအပ်သော ဆေးလုံး အချို့ကိုသာ သိရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် အထူးသိုင်းကွက် အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သော ဆေးလုံးမှာ သေချာပေါက် သာမန် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း သည် ဆေးလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ခွန်အားများ စတင် တိုးပွားလာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ပဉ္စမအဆင့်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဆဋ္ဌမအဆင့်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သတ္တမအဆင့်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အဋ္ဌမအဆင့်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အချိန်အတွင်းမှာပင် ယန်ချန်ထျန်း ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အဆင့်ငယ် သုံးဆင့်အထိ တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သုံးဆင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် မူလ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ပဉ္စမအဆင့်မှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အဋ္ဌမအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဆင့်ငယ် သုံးဆင့် ဆိုသည်မှာ များပြားလှသည်ဟု မထင်ရသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန် သေးငယ်သော ကွာခြားချက်များကပင် တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်ကို အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အဆင့်ငယ် သုံးဆင့် တိုးတက်လာပြီးနောက် ဆိုလျှင်တော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူသားတစ်ယောက်၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သတ္တမအဆင့် ဆိုသည်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နှောင်းပိုင်း မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်၏ ခွန်အားနှင့် ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် တူညီနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဆေးလုံး၏ စွမ်းအားကို အားကိုး၍ ယန်ချန်ထျန်း မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အဋ္ဌမအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ သူ့တွင် မိစ္ဆာသားရဲများအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်ချန်ထျန်း သည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် မူလက အရေးနိမ့်နေခဲ့သော သူသည် တမုဟုတ်ချင်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင် မည်သည့် မိစ္ဆာသားရဲကမျှ သုံးကွက် မတောင့်ခံနိုင်မီ အသတ်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် ကွင်းထဲရှိ မိစ္ဆာသားရဲငယ်များ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီး ယန်ချန်ထျန်း ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေသော သားရဲဘုရင် တစ်ကောင်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သားရဲဘုရင်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ ထွက်ပြေးချင်နေသည့် အလား ပုံစံပေါက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ယန်ချန်ထျန်း သည် ဤအခွင့်အရေးကို မည်သို့ ပေးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်းနှင့် သူ၏ အရိပ်သည် လှုပ်ရှားသွားပြီး သားရဲဘုရင်၏ အရှေ့သို့ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း ၏ ဟိန်းဟောက်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ သုံးပေရှည်သော ဓားက လေထုကို ဖြတ်၍ သားရဲဘုရင်၏ ခေါင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သားရဲဘုရင်၏ အမူအရာမှာ တမုဟုတ်ချင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ခုခံရန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရွှစ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှည်လျားသော ဓားက တိုဟူးတုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ သားရဲဘုရင်၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားသည်ကိုသာ သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သွေးများ ပန်းထွက်လာမှုနှင့်အတူ သားရဲဘုရင်၏ ခေါင်းက သွေးများ လွင့်စင်လျက် လေထဲတွင် လည်ထွက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ယန်ချန်ထျန်း သည် ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ပဲလား ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သားရဲဘုရင် တစ်ကောင်က ဒီလောက် ခွန်အားပဲ ရှိတာလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွေးစိမ်းတစ်လုတ်က သူ၏ ပါးစပ်မှ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆေးလုံးရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း ဤအတွက် သိပ်ပြီး အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ခွန်အားကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်စေနိုင်သော ဤကဲ့သို့သော ဆေးလုံးမျိုးက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ အမြဲတမ်းလိုလို ပါရှိတတ်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်း၍ ပြေးသွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး ပျက်စီးသွားသည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ၊ သူတို့သည် သေချင်ယောင် ဆောင်နေကြခြင်း ဟုတ်မဟုတ် သိရရန် တစ်ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချန်လော့တွင် ထိုမျှလောက် အချိန် မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြားသော ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တပည့် အနည်းငယ်မှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သားရဲဘုရင် သေဆုံးသွားသည်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်တွင် တိုက်ခိုက်နေသော မိစ္ဆာသားရဲများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ လူစုကွဲသွားကြမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတပည့်များသည် မကြာမီ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ မြန်မြန် မလှုပ်ရှားပါက ထိုတပည့်များ ဤနေရာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူ့အတွက် လှုပ်ရှားရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အလောင်းတွေက သိပ်တန်ဖိုး မရှိပေမဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးနဲ့တော့ လဲလို့ ရနိုင်လောက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဆိုးဆုံး အခြေအနေမှာတော့ ငါ့အတွက် ခြောက်သွေ့တဲ့ ရိက္ခာ အဖြစ် သိမ်းထားလို့ ရတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း အူတိုင် တွေက အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက် တချို့ကို ဖန်တီးတဲ့အခါ ရွေးချယ်စရာ အကောင်းတွေပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သားရဲဘုရင်ရဲ့ အလောင်းကို အကုန်ရောင်းရင် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ လောက် ရနိုင်တယ် အမြတ်လေး တစ်ခုပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အလောင်းများကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ လှုပ်ရှားမှုများက အသံကျယ်လွန်းသဖြင့် ယန်ချန်ထျန်း ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မူလက လုံးဝ သတိလစ်နေခဲ့သော ယန်ချန်ထျန်း သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ သတ်ဖြတ်ထားသော သားရဲဘုရင်ကို ရင်းနှီးနေသော အရိပ်တစ်ခုက အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တိ... တိ... တိရစ္ဆာန်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အသံကြားလိုက်ရသော ချန်လော့မှာ တစ်ခဏမျှ လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ယန်ချန်ထျန်း သည် သူ့ကို တုန်ယင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးချိန်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရေရွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သေစမ်း ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို အခုထိ နိုးနေတုန်းပဲလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ အမူအရာမှာ အေးခဲသွားသော်လည်း သူ၏ ပစ္စည်းကောက်သည့် လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ မြန်ဆန်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း ၏ စစ်ပွဲ လက်ရပစ္စည်းများ အားလုံးကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် ယန်ချန်ထျန်း ၏ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တိရစ္ဆာန်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝက်နဲ့ ခွေးထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“... တိရစ္ဆာန်ကောင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်ချန်ထျန်း သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဤစကားလုံး အနည်းငယ်ကို အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ကမူ ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် အားလုံးကို နားလည်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အခု အစ်ကို အရမ်း နာကျင်နေရမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အစ်ကို ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညီလေးက အခုပဲ အစ်ကို့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကို အဆုံးသတ်ပေးပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ လက်များကို ယန်ချန်ထျန်း ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ချက်ချင်း လှမ်းသွားကာ ၊ လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဖဝါး နှစ်ဖက်စလုံးကို အသုံးပြု၍ အားကုန် ညှစ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း အနေဖြင့် ခုခံချင်သော်လည်း ဆေးလုံး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများက ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူသည် ခွန်အား အနည်းငယ်မျှပင် မထုတ်နိုင်တော့ဘဲ လက်ချောင်းများကိုပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ရာ ခုခံရန် ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါက ဒီအတိုင်း သေရတော့မှာလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မကျေနပ်ဘူး ငါ့ရဲ့ တစ်သက်တာ နာမည်ကောင်းက ဒီလို လူမျိုးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်ရည်တစ်ပေါက်က ယန်ချန်ထျန်း ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ကျဆင်းလာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘဝရဲ့ ခါးသီးမှုလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ သေရင်လည်း သေပါစေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘဝမှာ ဘယ်သူက သေခြင်းတရားကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားပါးသော ငြိမ်းချမ်းသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် ဘဝနှင့် သေခြင်းတရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်သွားသော ဘုန်းတော်ကြီးအို တစ်ပါးနှင့် တူနေပြီး သူ၏ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဘဝအတွေ့အကြုံများထဲတွင် ဉာဏ်ပညာ အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို ဟိုမှာ ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးတာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ချန်ထျန်း ၏ မူလက ငြိမ်းချမ်းနေသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကယ်... ပါ... ကယ်ပါဦး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့ကလည်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတစ်ခဏအတွင်း သူ၏ အကြည့်သည် ထို ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တပည့်အနည်းငယ်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ အကြည့်သည် ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တပည့်များနှင့် ဆုံသွားရာတွင် နူးညံ့ကြင်နာမှုများ အပြည့် ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်နှစ်ဖက်စလုံးက ယန်ချန်ထျန်း ကို အားကုန် ညှစ်သတ်ရန် မေ့မနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း မှာမူ မျက်လုံးများ လန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လျှာထွက်နေသော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသည့်အလား ပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးက ဤအတိုင်း သုံးစက္ကန့်ခန့် အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချန်လော့သည် ယန်ချန်ထျန်း ၏ သိုလှောင်အိတ် နှင့် ဘေးတွင် ချထားသော ဓားရှည်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲယူကာ ပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ လူများသည် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့အားလုံး ဘာလို့ ငိုင်ကြည့်နေကြတာလဲ လိုက်လေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်တွင် ချန်လော့သည် ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကာ ပြန်ပြေးလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး သတိထား ထောင်ချောက် ဖြစ်နိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် နောက်ဆုတ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တပည့် အနည်းငယ်မှာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချန်လော့သည် ယန်ချန်ထျန်း ၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်၍ ယန်ချန်ထျန်း ၏ ပေါင်ခြံဆီသို့ ကန်ချလိုက်သည်ကို  တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားလုံး မင်းကြောင့်ပဲ ခွေးကောင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ တိုက်ရိုက် သေမသွားရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လူတိုင်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိန်ဆဲနေရင်းနှင့် ချန်လော့သည် ယန်ချန်ထျန်း ၏ ပေါင်ခြံဆီသို့ ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် အားရပါးရ ကန်ချလိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သွားကာ လှည့်၍ ထပ်မံ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ချန်ထျန်း မှာမူ သာမန်လူများ ခံနိုင်ရည် မရှိသော ဤနာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း တပည့် အနည်းငယ်သာလျှင် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် နေရာတွင် ရပ်ကျန်နေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို ကျွန်တော်တို့ ဆက်လိုက်ရဦးမလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save