Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချွေတာနိုင်တဲ့နေရာမှာ ချွေတာပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ချန်လော့သည် စောစောထလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ဝယ်ယူရန် ဆေးဆိုင်သို့ သွားခဲ့ပြီးနောက် သိုင်းကျောင်း တစ်ခု၏ အပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁ တုံး ကုန်ကျပါသည်... အဆတစ်ရာ တိုးပွားမှုကို ဖွင့်လိုက်ပါပြီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ချန်လော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းမော့၍ သိုင်းကျောင်း အပေါက်ဝရှေ့ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ကန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခွပ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဆိုင်းဘုတ်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်း အစစ ကျိုးပဲ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချန်လော့သည် သိုင်းကျောင်း အတွင်းဘက်သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ အဆင့်လောက်နဲ့များ ရွှင်ယန်မြို့ မှာ သိုင်းကျောင်း လာဖွင့်ရဲသေးတယ်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အိမ်မြန်မြန် ပြန်ပြီး ဝက်မွေး လယ်လုပ်ဖို့ သွားကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သိုင်းကျောင်း အတွင်းမှ တောင့်တင်း သန်မာသော လူကြီး တစ်ဒါဇင်ခန့် ပြေးထွက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အပေါက်ဝရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချန်လော့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် အပိုင်းပိုင်း အစစ ကျိုးပဲ့နေသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါ့ရဲ့ ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း ရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်တာလား...” လူကြီးက ချန်လော့ကို သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလျက် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါပဲ...” ချန်လော့က အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ရာ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ တကယ်ကို အရိုက်ခံချင်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ ဝန်ခံရဲတဲ့ သတ္တိကို ငါ လေးစားတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ သူ၏ ဘေးရှိ လူကြီးများကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ အားလုံး သူ့ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူကြီးများက အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေကြဘဲ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကာ ချန်လော့ကို လက်သီးများ၊ ခြေထောက်များဖြင့် ရိုက်နှက် ကန်ကြောက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများက ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟူး ဒီခေတ် လူငယ်တွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှုကို တကယ် မသိကြတာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ဒီ ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း က တစ်မြို့လုံးမှာ အကြမ်းတမ်းဆုံး သိုင်းကျောင်းပဲ ဒီနေရာမှာ ပြဿနာ လာရှာရဲတယ် ဆိုတော့ သူက တကယ်ကို အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက စကားပြောနေရင်း ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး ချန်လော့မှာ သေချာပေါက် သေရတော့မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်နေကြပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌ မရေမတွက်နိုင်သော လက်သီးများနှင့် ခြေကန်ချက်များကို ခံစားနေရသော ချန်လော့မှာ ရှောင်တိမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသည်က ကျင့်ကြံခြင်း၏ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သေချာသည်မှာ အဆိုးဆုံး အခြေအနေအတွက် ကာကွယ်ရန် ချန်လော့က သူ၏ ခေါင်း၊ နှလုံး နှင့် ပေါင်ခြံ ကဲ့သို့သော အရေးကြီး နေရာများကို ကာကွယ်ရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုထားဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နတ်ဘုရား တစ်ပါးက အကြောင်းမဲ့ ရိုက်နှက်ခံရပြီး တကယ် သေဆုံးသွားမည် ဆိုပါက သူသည် တကယ်ကို ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း မှ လူများက ချန်လော့ကို နာရီဝက်တိတိ ရိုက်နှက်ခဲ့ကြ၏။ ချန်လော့မှာ အရိုက်ခံရမှုကြောင့် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ယိမ်းယိုင်ခြင်း မရှိဘဲ နေရာမှာတင် ရပ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရိုက်နှက်နေသော လူကြီးများမှာမူ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သေစမ်း ဒီကောင်လေးက ပိုးဟပ်လား သူ့ရဲ့ အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းက သိပ်ကို ခိုင်မာတာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ ဆက်မရိုက်နိုင်တော့ဘူး ဆက်ရိုက်နေရင် အဲ့ကောင်လေးက သေဦးမှာ မဟုတ်ဘဲ ငါက အရင် သေလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ ထားလိုက်ပါတော့ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ငါတို့ကိုယ်ငါတို့လည်း လွှတ်ပေးလိုက်ကြစို့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူကြီးများက စကားပြောနေရင်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရပ်တန့်သွားကြပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် တစ်ချိန်လုံး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့သော ချန်လော့က ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ လူကြီး တစ်ယောက်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ချန်လော့ကို အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့က ကြည့်ရှုနေသူများ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ ခေါင်းကို လူကြီး၏ နားအနီးသို့ တိုးကာ စကားလုံး အနည်းငယ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူကြီး၏ အမူအရာက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူ၏ မူလက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်လုံးပြူးကာ ဒေါသထွက်နေသော အသွင်အပြင်ဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူက ငါ့အမေကို စော်ကားတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူ့ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းက ချန်လော့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်နှက်ကြပြန်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် လမ်းပေါ်ရှိ လူများကလည်း ကြည့်ရသည်ကို ငြီးငွေ့လာကြပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နေမင်းက အနောက်ဘက်သို့ ဝင်သွားပြီး နေရောင်ခြည်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူကြီးများက ချန်လော့ကို သူတို့၏ လက်သီးများဖြင့် နှုတ်ဆက်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ လက်သီးချက်များ၏ ခွန်အားမှာ စတင်ချိန်ကလောက် မပြင်းထန်တော့ဘဲ ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကို လဲကျသွားအောင် လုပ်ရန်ပင် လုံလောက်မည် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ကမူ နေရာမှာတင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ခေါင်းမာမာဖြင့် အရှုံးပေးအောင် လုပ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုညတွင် မည်သူက နောက်ဆုံး၌ အနိုင်ရသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြဘဲ ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း မှ လူများနှင့် ချန်လော့တို့ နှစ်ဖက်စလုံး တွားသွား၍ ပြန်လာခဲ့ကြသည်ကိုသာ သိရှိကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တည်းခိုခန်း သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ နောက်ဆုံး လက်ကျန် ခွန်အားလေးကို အသုံးပြု၍ ပြင်ဆင်ထားသော ရေချိုးကန်ထဲသို့ ဆေးရည် ကို လောင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ အထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးရည် သည် သူ၏ အရေပြားနှင့် ထိတွေ့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ပြုပြင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အရိုက်ခံရတာက ဒီလောက်တောင် ပင်ပန်းတာလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူ့ကို နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားစေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် အေးစက်နေပြီ ဖြစ်သော ဆေးရည် ကန်ထဲတွင် စိမ်နေပြီး အကြောဆန့်ကာ သမ်းဝေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် စနစ်၏ ရင်းနှီးနေသော အသံက သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သင် ခံရသော ရိုက်နှက်မှုသည် အဆတစ်ရာ တိုးပွားမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး သင့်ခန္ဓာကိုယ်သည် များစွာ သန်မာလာခဲ့ပါသည်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သင် စိမ်ခဲ့သော ဆေးရည် သည် အဆတစ်ရာ တိုးပွားမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး သင့်ခန္ဓာကိုယ်သည် များစွာ သန်မာလာခဲ့ပါသည်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သင်သည် အဆင့်သုံးဆင့်ရှိသော ကြေးအရေပြား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တစ်ရက်တည်းနဲ့ အဆင့်သုံးဆင့်ရှိသော ကြေးအရေပြား အဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားတယ်လား ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတာလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ၎င်းက အတော်လေး ပုံမှန်ဖြစ်ပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့တွင် အဆတစ်ရာ တိုးပွားမှု ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။ မနေ့က တစ်ရက် ကျင့်ကြံခြင်းသည် အခြားသူများအတွက် ရက်တစ်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် နီးပါး ညီမျှနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စာအုပ်ထဲတွင်လည်း ခုနစ်ရက်တွင် ကနဦး ဝင်ရောက်ပြီး ရက်တစ်ရာတွင် အသေးစားအောင်မြင်မှုအဆင့် ကို ရရှိမည်ဟု ဆိုထားသည်။ သူသည် ရက်တစ်ရာနီးပါး ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်သုံးဆင့် ရရှိခြင်းက ပုံမှန်ဖြစ်ပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲ့အရာတွေ အားလုံးကို ထားလိုက်တော့ ဆက်ကျင့်ကြံကြစို့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း သို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသို့ ရောက်ရောက်ချင်း ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း ၏ ဖွင့်ထားသော အပေါက်ဝကို မြင်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း ၏ တပည့်များက ချန်လော့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ  နိမိတ်မကောင်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး တံခါးကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် အပေါက်ဝတွင် နာရီဝက်နီးပါး ကျိန်ဆဲနေခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ထွက်မလာခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က အရိုက်ခံရတဲ့ သူတွေမှ မဟုတ်တာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ချန်လော့မှာ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ရွှင်ယန်မြို့ တွင် သိုင်းကျောင်း တော်တော်များများ ရှိနေခြင်းပင်။ ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း တစ်ခုတည်းက ဘာမှ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်လော့သည် ကျားလက်သီးသိုင်းကျောင်း ၏ တပည့်များ အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တတိယနေ့တွင် ကျားလက်သီးသိုင်းကျောင်း မှာ တံခါးပိတ်သွားသည်။ ချန်လော့သည် တုန်းလိုင်လက်ဝှေ့ကျောင်း သို့ ပြောင်းရွှေ့သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စတုတ္ထနေ့တွင် တုန်းလိုင်လက်ဝှေ့ကျောင်း မှာ တံခါး ပိတ်သွားသည်။ ချန်လော့သည် ယန်မင်သိုင်းကျောင်း သို့ ပြောင်းရွှေ့သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သတ္တမမြောက်နေ့တွင် ရွှင်ယန်မြို့ ရှိ သိုင်းကျောင်း အားလုံးက ချန်လော့ကို ပူးပေါင်း၍ ရှုတ်ချရန် စုစည်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဋ္ဌမမြောက်နေ့တွင် ရွှင်ယန်မြို့ ရှိ သိုင်းကျောင်း အားလုံး တံခါးပိတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် လမ်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော ချွမ်ဝူသိုင်းကျောင်း ၏ တံခါးကို ကြည့်ရင်း အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ ဒီ‌လောက်တောင် လိုအပ်လို့လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ဘာဒဏ်ရာ အပြင်းအထန်မှ မရခဲ့ဘဲနဲ့ ရိုက်ဖို့ သက်ရှိ ပစ်မှတ် တစ်ခုတောင် ရခဲ့သေးတာကို ဘာလို့ အခုထိ မပျော်ရသေးတာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ချန်လော့မှာ အဆင့်ခုနစ်ဆင့်ရှိသော ကြေးအရေပြား အဆင့်သို့တိုင်အောင် ကျင့်ကြံပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ တွက်ချက်မှုများအရ အကယ်၍ မည်သည့် မတော်တဆမှုမျှ မရှိပါက နောက်ထပ် ငါးရက် သို့မဟုတ် ခြောက်ရက် အတွင်းတွင် သူသည် အမြင့်ဆုံး အဆင့်ဖြစ်သော အဆင့်ကိုးဆင့်ရှိသော ကြေးအရေပြား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသိုင်းကျောင်းများ အားလုံးမှာ ရိုက်နှက်ရခြင်းကြောင့် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး ထွက်လာ၍ တိုက်ခိုက်ရဲကြမည် မဟုတ်တော့သည်က နှမြောစရာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့ ဝင်္ကပါ ပညာရပ် တွေနဲ့ တိမ်လိပ်ဓားသိုင်း ကို သွားကျင့်ကြံတာက အဆင်ပြေပါတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ရွှင်ယန်မြို့ မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဓားသိုင်း များနှင့် ဝင်္ကပါ များ ကျင့်ကြံခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှု နှင့် များစွာ ကွာခြားလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံမှု မှာ အရိုက်ခံရခြင်းနှင့် ဆေးရည် များတွင် စိမ်ရခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝင်္ကပါ များကတော့ ကွာခြားသည်။ အကယ်၍ ဝင်္ကပါ ကို အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ပါက အဆင်ပြေသော်လည်း အကယ်၍ ကျရှုံးသွားပါက ၎င်းက အနည်းဆုံးတော့ တည်းခိုခန်း ကို ပေါက်ကွဲသွားစေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူများကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေခြင်းက အသေးအမွှား ကိစ္စသာ ဖြစ်ပြီး ထိုအခါကျလျှင် လျော်ကြေးပေးရမည်ကိုသာ သူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့မှာ ကျန်းချီ နှင့် ယန်ချန်ထျန်း တို့ထံမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၈၀ ကျော် ရရှိခဲ့သော်လည်း…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ဆေးရည် များ ဝယ်ယူခဲ့ရသဖြင့် သူ့ထံတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချွေတာနိုင်သည့် နေရာတွင် ချွေတာသည်က ပိုကောင်း၏။</p> <p> </p> <p> </p> <div> </div> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save