Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၄၆</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးညီနောင်ကို ပင်လယ်ထဲသို့ လိုက်ပို့ခြင်း - ၂ </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းရန် အမိန့်ရလိုက်သည်နှင့် နဂါးနှစ်ကောင်တို့ အဝေးမှ ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်လာကြသည်။ သူတို့ ရေကာနယ်မြေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လင်းရန်နှင့် အခြား လေးယောက်ကို မျက်လုံးပြူးလျက် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>လင်းရန်က ဘာမှ မဖြစ်သော်လည်း ရီရှင်းချန်၊ ဝမ်ချုံရှောင် နှင့် သွေးမျိုးနွယ် မဟာမြို့စား နှစ်ယောက်တို့မှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အတိုင်းအဆမရှိ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ မျက်လုံးထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော နဂါးနှစ်ကောင်က သူတို့၏ အသိအမြင်ထဲမှ နဂါးများနှင့် ခြားနားမှု မရှိဘဲ ပို၍ပင် အံ့ဩဖွယ် ကောင်းသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ရီရှင်းချန်က ရှောင်ဟေးကို မြင်ဖူးပြီး ဖြစ်သော်လည်း သွေးမိစ္ဆာနဂါးကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အနီရောင် အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပနေသော နဂါးနီကို မြင်သောအခါ သူမလည်း တုန်လှုပ်လွန်းသဖြင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>နဂါးအရှိန်အဝါက အားကောင်းပြီး ခွန်အားသည်လည်း အံ့မခန်းပင်။</p> <p>"အနီကြီး... ရှောင်ဟေး... ငါ ဒီလူ သုံးယောက်ကို မင်းတို့ကို အရှေ့ပင်လယ်ထဲ လိုက်ပို့ခိုင်းမယ်... အရင်ဆုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိအောင် လုပ်ကြ..."</p> <p>"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ အခု ထွက်သွားလို့ ရပြီ... ငါ မင်းတို့ကို ခဏလောက် လိုက်ပို့ပေးဦးမယ်..."</p> <p>လင်းရန် လုံတျန်းရှင်းနှင့် လုံတျန်းဖန်တို့သာ လက်မလျှော့သေးဘဲ ထိုနဂါးနှစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးရန် စဉ်းစားနေပါက သူတို့ ပိုရန်ရေကန် မြစ်ဝမှ ရန်ကျိမြစ် အောက်ပိုင်းအထိ ထိုကီလိုမီတာ တစ်ရာ့ငါးဆယ်ရှိ မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်မည်ဟု ယုံကြည်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ထိုအပိုင်းကို အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ထိုအကွာအဝေးကို ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ရန် စီစဥ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သွေးမိစ္ဆာနဂါးနှင့် ရှောင်ဟေးတို့ အမှန်တကယ် ချက်ချင်းပင် ရေကာနယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ မြစ်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်မှာ အံ့မခန်း လျင်မြန်လှ၏။</p> <p>သို့သော် လင်းရန်က ပို၍ပင် လျင်မြန်သည်။ ရေကာပုလဲဖြင့် သူက လေထဲတွင် ပျံသန်းသည်ထက်ပင် ပိုမို လျင်မြန်ပြီး မြစ်အောက်သို့ ဆင်းသွားရာ သူ့ အရှိန်မှာ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နေပေသည်။</p> <p>လူငါးယောက်နှင့် နဂါးနှစ်ကောင်တို့ ရန်ကျိမြစ် မျက်နှာပြင်အောက်တွင် တစ်ကြိမ်တည်း ကီလိုမီတာ တစ်ရာ့ငါးဆယ်ကျော် မြစ်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။ ကျူကျန်းမြို့မှ အန်းဟွေးပြည်နယ်ရှိ အန်ချင်းမြို့အထိ ရောက်ရှိသွားပြီး အလွန် ကျယ်ပြန့်သော မြစ်အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိမှ ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>"ဝမ်ချုံရှောင်... ရှေ့မှာ ရန်ကျိမြစ်ရဲ့ လမ်းခွဲ တစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒီကို ဖြတ်သွားပြီးရင် လုံမိသားစုက မင်းတို့ရဲ့ တည်နေရာကို သေချာပေါက် ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး... မင်းတို့ မြစ်အောက်ကို ဆက်သွားလို့ ရတယ်..."</p> <p>လင်းရန် ထိုလေးယောက်ကို မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ပြန်လည် ဦးဆောင်သွားလိုက်သည်။ သူ့ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ဆန်းစစ်ကြည့်ရာ မည်သူမျှ မရှိမှန်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"နောက်ပြီး မင်းတို့ သူတို့ကို မြစ်ဘေးက သစ်တောထူထပ်တဲ့ နေရာအတိုင်း လိုက်ပို့ရမယ်... မင်းတို့ရဲ့ ခြေရာတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မမေ့နဲ့နော်... ပြီးတော့ သာမန်လူတွေ လုံးဝ မသိစေနဲ့... မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့ကို တာဝန်ယူခိုင်းမယ်..."</p> <p>မခွဲခွာမီ လင်းရန် အသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းတို့ကို ချင်းရွှေမြို့မှာ စောင့်နေမယ်..."</p> <p>ထိုကီလိုမီတာ တစ်ရာ့ငါးဆယ်ကျော် ခရီးတစ်လျှောက်တွင် လင်းရန် ပြောရန် လိုအပ်သမျှ အားလုံးကို ဝမ်ချုံရှောင်ကို ပြောပြီး ဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံ ညွှန်ကြားချက်များ များများစားစား မလိုအပ်တော့ပေ။</p> <p>သို့ဖြစ်ရာ နံနက် ၉ နာရီ ဝန်းကျင်တွင် လင်းရန် ဝမ်ချုံရှောင်နှင့် လမ်းခွဲလိုက်ပြီး ထိုသုံးယောက် နဂါးနှစ်ကောင်ကို လိုက်ပို့နေသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>....</p> <p>"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ ခဏ နားလို့ ရပြီ..."<br /> လင်းရန် ဝမ်ချုံရှောင်နှင့် နဂါးနှစ်ကောင် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူ့ ဝိညာဉ်အာရုံမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူ့ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့လာပြီး သူ့ တင်းကျပ်နေသော စိတ်များ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ကျသွားသည်။</p> <p>သူ သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ မည်သို့ မပင်ပန်းဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ လင်းရန် မနေ့ညက ပေါ်လာပြီး ရှောင်လင်ဘုရားကျောင်းမှ ဆရာတော် ကျိဟွေ့နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်မှစ၍ သူ့အဆင့်ထက် ကျော်လွန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံဆင့် အများအပြား မြင့်မားသော ပြိုင်ဘက်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူ နတ်ဘုရားအဆီအနှစ်ကို အဆက်မပြတ်နီးပါး လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီး သူ့တွင် ရှိသမျှ ဝှက်ဖဲတိုင်းကို အသုံးပြုခဲ့ရ၏။ </p> <p>ယခု တိုက်ပွဲ လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး သွေးမိစ္ဆာနဂါး အနီကြီး နှင့် နဂါးနက် ရှောင်ဟေးတို့ကို လင်းရန်က လုံခြုံစွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ အဓိက ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လင်းရန်၏ စိတ် ပြေလျော့သွားပြီး သူ ချက်ချင်းပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p>သူ နတ်ဘုရားအဆီအနှစ်ကို အစွမ်းကုန် ထပ်ခါထပ်ခါ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်စက် လောင်ကျွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့ အသိစိတ်ပင်လယ်သာ အလုံအလောက် မခိုင်မာခဲ့ပါက ပေါက်ကွဲသွားပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် မနေ့ညက ရရှိခဲ့သော အကျိုးအမြတ်များသည် အမှန်တကယ် ကြီးမားလှသည်။ လင်းရန် ဟွာရှ၏ ရှေးဟောင်း သိုင်းလောက တစ်ဝက်ကို ချေမှုန်းခဲ့ပြီး အောင်မြင်စွာ လက်စားချေနိုင်ခဲ့သည်။ လုံမိသားစုကိုလည်း ချေမှုန်းခဲ့ပြီး ဟွာရှ၏ ထိပ်တန်း အထွတ်အထိပ် မိသားစု ဖြစ်သော လုံမိသားစု၏ ခွန်အားကို အကြမ်းဖျင်း အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် လင်းရန် ရီချင်ရှင်းမှတစ်ဆင့် ခွန်လွန်အကြောင်းကို အကြို နားလည်မှု ရရှိခဲ့ပြီး သူ့ တကယ့် ရန်သူများ မည်သူဖြစ်သည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ သူ အရာများကို မြူခိုးထဲတွင် မသဲမကွဲ မြင်တွေ့နေရတော့ခြင်း မရှိပေ၊ သူ့ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်က ယခု အလွန် ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ခွန်လွန်ကို ရှာဖွေရန်၊ ခွန်လွန်ပေါ်သို့ ခြေချရန်နှင့် ခွန်လွန်ကို မှောက်လှန်ပစ်ရန်ပင်။</p> <p>လက်တွေ့ကျသော စစ်နိုင်ပစ္စည်းများမှာမူ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။ သို့သော် လင်းရန်၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့် နဂါးနန်းတော်တွင် ရရှိခဲ့သော ရတနာများမှလွဲ၍ ထိုရှေးဟောင်း သိုင်းဂိုဏ်းများမှ ကျန်ပစ္စည်းများက သူ့ကို သိပ်များများစားစား စိတ်လှုပ်ရှားစေခြင်း မရှိတော့ပေ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ယင်းတို့က အနာဂတ်တွင် လင်းမိသားစုကို အားကောင်းစေပြီး ယင်း၏ အလုံးစုံ စွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ရန် အသုံးပြုမည့် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှင်းချန်... မင်းရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်ပြီး အက်ဝပ်ဒ်နဲ့ တခြားသူတွေ ချင်းရွှေမြို့ကို ရောက်ပြီလား ကြည့်လိုက်..."</p> <p>"ဟယ်... မေ့နေတာ..."</p> <p>ရီရှင်းချန် ချက်ချင်းပင် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ လင်းရန်ကို အပြစ်တင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါတွေ အားလုံး ရှင့်ကြောင့်... ရှင် နဂါးနန်းတော်မှာ အဲဒီ ရေကာပုလဲကို ရပြီး ရေကန်နဲ့ မြစ်အောက်မှာ ခရီးသွားချင်တယ်လို့ အတင်းအကျပ် ပြောခဲ့တာ... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ အားလုံးကို ကျွန်မ မေ့သွားတယ်..."</p> <p>"ပြီးတော့ ဒီသိုလှောင်လက်စွပ်... လူတွေကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အထဲ ထည့်ချင်စိတ် ပေါက်အောင် လုပ်တယ်... အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို နှောင့်နှေးစေတာပဲ..."</p> <p>လင်းရန် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရေးမကြီးပါဘူး... ဒီရေကာပုလဲနဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်က ဒီလောက် ဒုက္ခပေးနေမှတော့ အနာဂတ်မှာ ခေါင်းကိုက်သက်သာအောင် လွှင့်ပစ်လိုက်ကြစို့..."</p> <p>"ရှင် မလွှင့်ပစ်ရဲပါဘူး..."</p> <p>ရီရှင်းချန် သူမ၏ သိမ်မွေ့သော မျက်ခုံးများကို မြှောက်လိုက်ပြီး လင်းရန်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ချစ်စရာကောင်းသော ရယ်မောသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်သား...တကယ့်ကို သတင်းစကားတွေ အများကြီးပဲ..."</p> <p>ရီရှင်းချန် သူမ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်ယူသည်နှင့် တပြိုင်နက် ယင်းက ချက်ချင်းပင် တတီတီ အဆက်မပြတ် မြည်လာပြီး သတင်းစကားများစွာကို လျင်မြန်စွာ လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ အားလုံးမှာ ရှောင်မေးမေးထံမှပင်။</p> <p>"သူတို့ ရောက်ပြီ... မနက် ခုနစ်နာရီ ဆယ့်ငါးမိနစ်မှာ ရောက်တာ..."</p> <p>ရီရှင်းချန် သတင်းစကားများကို တစ်ခုချင်း စစ်ဆေးလိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို တိုက်ရိုက် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ "အင်း... သူတို့ ခုနစ်နာရီခွဲမှာ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းကို ရောက်ခဲ့တယ်..."</p> <p>ခုနစ်နာရီ တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်တွင် လင်းရန်နှင့် အခြား လေးယောက်က ရန်ကျိမြစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဖြစ်သည်။ လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများသည် သူတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် သတင်းစကားကိုမျှ လက်ခံရရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ကောင်းကင်အက်ကြောင်းထဲကို စုံစမ်းဖို့ ဝင်သွားတဲ့သူတွေက အက်ဝပ်ဒ် နဲ့ ချက်စတာ..." ရီရှင်းချန် သတင်းစကားများကို ဖတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"တော်ပြီ..."</p> <p>လင်းရန် အက်ဝပ်ဒ် နှင့် အခြားသူများ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သလား ဆိုသည်ကိုသာ အတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။ ယခု အတည်ပြုပြီး ဖြစ်သဖြင့် သတင်းစကားများကို ဖတ်ရန် စိတ်ရှုပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ တိုက်ရိုက် သူ့ကိုယ်ပိုင် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တိုင်ရှောင်ဟူကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသည်မှာ ကောင်းကင်အဖွဲ့၏ မဟာအကြီးအကဲ သီးသန့် အသုံးပြုသော အမြင့်ဆုံးတန်း ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ ဖြစ်ပေသည်။ လင်းရန်နှင့် တိုင်ရှောင်ဟူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို မည်သူမျှ ခိုးနားထောင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးရန်..." တိုင်ရှောင်ဟူ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်မှ တိုင်ရှောင်ဟူက လင်းရန်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်းရွှေမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ့ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာလည်း သူ့ လက်ထဲမှ မခွာခဲ့ပေ။</p> <p>"ရှောင်ဟူ... အဲဒီမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ အတိအကျ ပြောပြ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၄၆ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save