Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၄၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ယင်မိသားစု အမွေအနှစ် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းရန် တစ်ယောက် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားပြီး လုံးဝ ကြောင်သွားသည်။</p> <p>သူ မည်သို့ မစိတ်လှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ဒဏ္ဍာရီများတွင် ထိုသွေးနတ်ဘုရားဓား၏ ဒုတိယ ပိုင်ရှင်သည် ယင် မျိုးရိုးနာမည် မရှိဘဲ ယု ဖြစ်သော်လည်း သူ အမှန်တကယ်တော့ ရှန်းဘုရင် ကျိုးခေတ်က ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရှင် အရမ်း အံ့ဩနေတာလား..."</p> <p>လင်းရန် တောင့်တင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရီရှင်းချန် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမ လင်းရန်အတွက်နှင့် သူမ ကိုယ်တိုင်အတွက် အမှန်တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p>လင်းရန် အံ့ဩနေ၏။ "ဒါဆို... ဒီသွေးနတ်ဘုရားဓားက မူလက ကိုယ့်မိသားစု အပိုင်လို့ ဆိုလိုတာလား..."</p> <p>"ဟုတ်တယ်..."</p> <p>ရီရှင်းချန် အလွန် လေးနက်နေပြီး လင်းရန်ကို အတည်ပြုရန် လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကံကြမ္မာပဲ..."</p> <p>"ဒီသွေးနတ်ဘုရားဓားက နှစ်တစ်ထောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတော့ အခု ရှင်ရသွားပြီး မတော်တဆ သူ့ရဲ့ စည်းတံဆိပ်ကို ဖောက်ဖျက်မိလိုက်တယ်... အဲ့ဒီအခါမှ တကယ့် နတ်ဘုရားအဆောင်အယောင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."</p> <p>ကံကြမ္မာလား။ ဘိုးဘေးတွေက စောင့်ကြည့်နေတာလား။</p> <p>ရီရှင်းချန်ကို မဆိုထားနှင့်၊ လင်းရန်ပင်လျှင် ယင်းက အလွန် အံ့ဩဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားသူများ မသိသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် သူ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို သိသောကြောင့်ပင်။</p> <p>လူသားဧကရာဇ်၏ ကြယ်တာရာလမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် လင်းရန် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ကမ္ဘာမြေနှင့် မည်မျှ ကွာဝေးသည်ကို သိပေသည်။</p> <p>ထိုကံကြမ္မာက မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း၊ ထိုဘိုးဘေးများက မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း။</p> <p>သို့ဆိုလျှင် ထိုသွေးနတ်ဘုရားဓားက နှစ်တစ်ထောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယခု သူ့ လက်ထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် ရောက်နေသနည်း။ သူက အဘယ်ကြောင့် ယင်း၏ စည်းတံဆိပ်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့သနည်း။</p> <p>ထိုသည်မှာ ယင်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုပင်။ ယင်းကို ယင်ချင်းရွှမ်၏ မိသားစု အမွေအနှစ်ဟု ဆိုလျှင် ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဖြစ်ပေ။ လင်းမိသားစု၏ အမွေဆက်ခံသော ဝိညာဥ်နတ်ဘုရားမိုးမခကဲ့သို့ပင် ယင်းသည်လည်း လင်းရန်နှင့် ကြုံတွေ့ပြီးမှသာ ပြန်လည် ရှင်သန်ပြီး ယင်း၏ အမွေအနှစ်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ လင်းရန် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း အမှန်တရားက အံ့ဩဖွယ် ကောင်းရမည်ကို သူ သိသည်။</p> <p>ထိုလျှို့ဝှက်ချက်က ခွန်လွန်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပေသည်။</p> <p>"အာ ဟုတ်သား.."</p> <p>ရီရှင်းချန် သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သွေးနတ်ဘုရားဓား ပေါ်လာပြီ... ဒီအကြောင်းကို ဆရာ့ကို ချက်ချင်း ပြောပြရမယ်..."</p> <p>ထို့နောက် သူမ လင်းရန်၏ လက်ထဲရှိ သွေးနတ်ဘုရားဓားကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းရန်ကို သတိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ခိုးကြည့်ခွင့် မရှိဘူး... ပြီးတော့ ခိုးနားထောင်ခွင့်လည်း ပိုတောင် မရှိဘူးနော်..."</p> <p>လင်းရန် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူ မျက်လုံးမှေးကျဥ်းကာ ပြောလိုက်၏။ "ဟေ့... မင်း သတင်းပို့တော့မယ့်သူက ကိုယ့်ရဲ့ အမေရင်း ဆိုတာကိုရော သတိပေးဖို့ လိုသေးလား..."</p> <p>“ဆရာက ပြောထားပြီးသား... ရှင့် ကျင့်ကြံဆင့်က လုံလောက်အောင် မမြင့်မားရင် သူ့ကို ဆက်သွယ်ခွင့် လုံးဝ တားမြစ်ထားတယ်..."</p> <p>ရီရှင်းချန် ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းရန် နှလုံးသားလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နွေးထွေးသွား၏။</p> <p>ထိုအရာအားလုံးမှာ သူမက နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ စွမ်းအားကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားပြီး လင်းရန် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ လင်းရန်၏ လုံခြုံရေးအတွက် စဉ်းစားပေးနေခြင်းပင်။</p> <p>လင်းရန် ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရီရှင်းချန်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "သွားနှင့်... ကိုယ် ခိုးမကြည့်ဘူး... ခိုးနားမထောင်ဘူး..."</p> <p>ရီရှင်းချန် ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို အသုံးပြု၍ သူမဆရာကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းရန် အမှန်တကယ် ခိုးနားမထောင်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သွေးနတ်ဘုရားဓားကို အချိန်အတော်ကြာ ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်ပြီးနောက် အတွေးတစ်ခုဖြင့် ယင်းကို သူ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်လေး... အဲဒီ မိန်းကလေး ပြောတာ မှန်တယ်..."</p> <p>"မင်း လက်ထဲက ဓားက ဒဏ္ဍာရီလာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာဓား... သွေးနတ်ဘုရားဓားပဲ..."</p> <p>အသံတစ်ခု လင်းရန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ယင်းမှာ လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံ၏ ဝိညာဥ် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ လေသံတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံ၏ အဆောင်အယောင်ဝိညာဥ်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလွန် လေးနက်နေကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။</p> <p>"..."</p> <p>လင်းရန် တောင့်တင်းသွားပြန်သည်။</p> <p>"အင်း... သွေးနတ်ဘုရားဓား ချိပ်ပိတ်စည်း ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခု နီးကပ်လာပြီ..."</p> <p>"ဒါက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ သံသရာပဲ..."</p> <p>လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံ ထပ်မံ စကားပြောလိုက်သည်။ သူ ဖျော့တော့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဓား မင်းလက်ထဲ ရောက်လာတာက သူ့ ပိုင်ရှင်အမှန်ဆီ ပြန်ရောက်လာတာလို့ မှတ်ယူနိုင်တယ်..."</p> <p>"အဲဒီ အဘိုးကြီးနဲ့ ငါ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး..."</p> <p>"အတိုချုပ် ပြောရရင် မင်း ဒီအချိန်ကစပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကိုင်တွယ်တော့..."</p> <p>လင်းရန် စကားမဲ့သွားသည်။</p> <p>လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံက တာဝန်ယူမှ နည်းနည်းမှ မရှိပေ။</p> <p>‘ဒီအချိန်ကစပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကိုင်တွယ်တော့ ဆိုတာက ဘာကို ပြောတာတုန်း...’</p> <p>သို့သော် သူ နက်နဲသော အရာတစ်ခု၏ အရိပ်အယောင်ကိုလည်း ဖမ်းမိလိုက်သည်။ လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံ နှင့် မြေကမ္ဘာအင်ပါယာစာအုပ်တို့သည် သွေးနတ်ဘုရားဓားနှင့် သေချာပေါက် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးမှန်း သေချာပေသည်။</p> <p>သို့ဆိုလျှင် ထိုသွေးနတ်ဘုရားဓားက ယင်-ရှန်း ခေတ်က နတ်ဘုရားအဆောင်အယောင် တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ပို၍ပင် ရှေးကျပြီး အုပ်စိုးသူ သုံးဦး နှင့် ဧကရာဇ် ငါးပါး ခေတ်အထိ ခြေရာခံနိုင်ပေသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရန် ထိုအရာအားလုံးမှာ ထိုဓား၏ ပထမဆုံး ပိုင်ရှင်အပေါ်သို့ သဘာဝကျစွာ ပြန်ကျရောက်ရမည်ကို နားလည်သွားသည်။</p> <p>"အကြီးအကဲက ဒီဓားကို မြင်ဖူးတာ ဖြစ်နိုင်မလား..."</p> <p>လင်းရန် အတည်ပြုရန် ဓား၏ အချက်အလက်များကို စုံစမ်းလိုသဖြင့် တစ်ဖန် မသိဟန်ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... ကောင်လေး... မင်း ငါနဲ့ စိတ်ကစားပွဲ ကစားစရာ မလိုပါဘူး..."</p> <p>"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ မြင်ဖူးရုံတင် မကဘူး... အဲဒီ အဘိုးကြီးနဲ့ ငါ့ကို ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေခဲ့တာ ဘာလို့ ထင်လဲ..."</p> <p>...</p> <p>လင်းရန် နေရာမှာတင် တောင့်တင်းသွား၏။</p> <p>လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံက ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောလိုက်သော်လည်း ယင်းတွင် ပါဝင်သော အချက်အလက်များက အလွန် ကျယ်ပြန့်ပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>သွေးနတ်ဘုရားဓားက လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံနှင့် မြေကမ္ဘာအင်ပါယာစာအုပ်ကိုပင် ဒဏ်ရာရစေနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရန် သွေးနတ်ဘုရားဓား၏ ပထမဆုံး ပိုင်ရှင် အကြောင်း မေးရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ယင်းက သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ထိုမယုံနိုင်စရာ ပုဂ္ဂိုလ်သာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>"အဲ..."</p> <p>လင်းရန် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "အကြီးအကဲ နှစ်ယောက် မကြိုက်ရင် ကျွန်တော် ဒီဓားကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရုံပဲ..."</p> <p>"ထွက်သွားစမ်း... ကောင်စုတ်လေး... ချင်းရွှေကို အမြန် ပြန်ပြီး အဲဒီ နဂါးစစ်စစ် အလောင်းကို ပြန်ယူခဲ့..."</p> <p>လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံက လင်းရန်၏ အရှက်မရှိမှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>‘နဂါးစစ်စစ် အလောင်း…'</p> <p>လင်းရန် တစ်ဖန် တောင့်တင်းသွားပြန်၏။</p> <p>လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံက နဂါးစစ်စစ် အလောင်းဟု ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ မိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်း ကျောက်တုံး ဖြစ်ရမည်ကို လင်းရန် သိပေသည်။</p> <p>‘ဒါဆို အဲတာက တကယ် နဂါးအစစ် အလောင်းလား...’</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ လင်းရန် အခြား ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ့ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မိုဝူတောက်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။</p> <p>မိုဝူတောက် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလာသည်။</p> <p>"မိုဝူတောက်... ငါ အခု အန်ချင်းမြို့မှာ ရှိတယ်..."</p> <p>"အဲဒီ အသုံးမဝင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မမေးနဲ့..."</p> <p>"ငါ ချင်းရွှေမြို့ကို ချက်ချင်း ပြန်လာမယ်... အများဆုံး တစ်နာရီ ကြာမယ်..."</p> <p>"မင်း မရီးကို ပြောလိုက်... မင်းတို့ အားလုံး နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းက လူ နှစ်ဆယ့်တစ်ယောက်လုံးကို ဒီနေ့ ချင်းရွှေမြို့ကို ခေါ်လာဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်..."</p> <p>"ငါတို့ ချင်းရွှေမြို့မှာ တွေ့ကြမယ်..."</p> <p>လင်းရန် ချင်းရွှေသို့ ပြန်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ပိုင်ရှင်းအာ၊ ကျောင်းမိန်ဖုန်းနှင့် အခြား ခြောက်ယောက်နှင့် သေချာပေါက် ပြန်လည် မဆုံနိုင်သဖြင့် သူ ထိုအစီအစဥ်များကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။</p> <p>မိုဝူတောက် ဖုန်းကိုင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောမီမှာပင် လင်းရန်၏ ညွှန်ကြားချက်များ တရစပ်ကို ကြားလိုက်ရပြီး သေလုနီးပါး ဆို့နင့်သွား၏။</p> <p>နောက်ဆုံးမှသာ သူ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ အခု နန်ချန်းမြို့ကို သွားပြီး လေယာဥ်နဲ့ ချင်းရွှေကို ပြန်မယ်..."</p> <p>သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် လင်းရန်မှာ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းရန် ဖုန်းကို သူ့ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီး စဥ်းစားတွေးတောကာ မနေ့ညမှစ၍ ယခုအထိ သူ ရရှိခဲ့သော အချက်အလက် အားလုံးကို ပြန်လည် သုံးသပ်လိုက်သည်။</p> <p>အရာအားလုံးကို သေချာစွာ စီစဥ်ပြီးနောက် သူ့ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p>ခွန်လွန်... ရှုတောင်တန်း... လုံမိသားစု... ချင်မိသားစု... ပိုရန်ရေကန် မိစ္ဆာတြိဂံ... အမြီးကိုးချောင်း နတ်မြေခွေး... ချင်းချူ တောင်တန်း... နဂါးနန်းတော်... နဂါးစစ်စစ် အလောင်း...</p> <p>သွေးနတ်ဘုရားဓား...</p> <p>ရှန်းနွန်မှော်ဆေးအိုး၊ လူသားဧကရာဇ်စုတ်တံ နှင့် မြေကမ္ဘာအင်ပါယာစာအုပ်...</p> <p>ထို့နောက် မိခင်ဖြစ်သူ ယင်ချင်းရွှမ်၏ မျိုးရိုးနာမည်နှင့် ဇာစ်မြစ်ကို တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p>လင်းရန် သူ ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ရန် ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာနေပြီး တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒါက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီ..."</p> <p>လင်းရန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူ့ အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။</p> <p>သူ့ အဆင့်မတက်ပါက သူ ထိုကစားပွဲကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မကစားနိုင်လောက်ပေ။</p> <p>"သုံးရက်ကြာရင် ငါ့ အခြေအနေကို အထွတ်အထိပ်အထိ ရောက်အောင် လုပ်ရမယ်... ပြီးတော့ ချီသန့်စင်ခြင်း အလယ်အဆင့်ကို တက်လှမ်းရမယ်..."</p> <p>ရန်ကျိမြစ် ကမ်းခြေတွင် လင်းရန် လှိုင်းထန်နေသော မြစ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့ယုံကြည်မှုတို့ အလွန် ခိုင်မာနေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၄၈ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save