Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၅၀</h2> <h2 style="text-align: center;">အတားအဆီး မဟာအစီအရင် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဘော့စ်နဲ့ ဘော့စ်ကတော်..."</p> <p>ပေါလ်လည်း ရောက်လာသည်။ သူက ပုံစံမပြောင်းသေးဘဲ အလွန် ချောမောပြီး မျက်နှာတွင် သွေးရောင် လွှမ်းနေ၏။ သူက လင်းရန်အပေါ် အလွန် ယဥ်ကျေးပြီး လူကြီးလူကောင်းဆန်ပေသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... မင်းလည်း ဟုတ်နေတာပဲ..."</p> <p>လင်းရန် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ပေါလ်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို အလွန် ကျေနပ်နေသည်။ ပေါလ်က အမှန်တကယ်ပင် လုံးဝ ပြန်လည် ရှင်သန်လာပြီမှန်း သူ မြင်နိုင်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ နှလုံးက သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>"အက်ဝပ်ဒ် နဲ့ ချက်စတာတို့ရော..."</p> <p>"ဘော့စ်... မြို့စား အက်ဝပ်ဒ်နဲ့ ချက်စတာတို့ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းကို ရောက်ပြီးနောက် သူတို့ လင်းနို့တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အောက်ဆင်းသွားကြတယ်... သူတို့ အခုထိ ပြန်မတက်လာသေးဘူး... ပြီးတော့ သူတို့က အခု ဘော့စ်ရဲ့ ရတနာကို ကောင်းကင်အက်ကြောင်း အတွင်းက ဂူတစ်ခုထဲမှာ စောင့်ရှောက်နေကြတယ်..."</p> <p>လင်းရန် ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... အရမ်း ကောင်းတယ်..."</p> <p>လင်းရန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နှိမ်နင်းခဲ့သော ဗန်ပိုင်းယား အစေခံ အနည်းငယ်က သူ့အပေါ် အလွန် သစ္စာရှိပြီး လုံးဝ အပ်နှံထားသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ လင်းရန်ကို သူတို့အပေါ် ပို၍ ပို၍ ကျေနပ်လာရသည်။</p> <p>ရီရှင်းချန် ပို၍ပင် ကျေနပ်နေသည်။ မူလက သူမ နိုင်ငံခြားသားများကို သိပ်မနှစ်သက်ချေ။ အနောက်တိုင်း ဗန်ပိုင်းယားများကို ဆိုဖွယ်ရာ မရှိ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်ပြီးနောက် ဗန်ပိုင်းယား မျိုးနွယ် ငါးယောက်က "ဘော့စ်ကတော်" ဟု ခေါ်ခြင်းကြောင့် သူမ ပို၍ မျက်စိထဲ သဘောကျလာသည်။</p> <p>လင်းရန် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြား မည်သည့် အမျိုးသမီးမှ "ဘော့စ်ကတော်" ဟု အခေါ်မခံရမှန်း သိထားရမည် ဖြစ်၏။ ရီရှင်းချန် တစ်ဦးတည်းသာ ထိုဘွဲ့ကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဗန်ပိုင်းယား မျိုးနွယ် ငါးယောက်အား ဂြိုလ်သား မျိုးနွယ်စုများဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း သူတို့ မတုံးအကြပေ။ သူတို့က ရီရှင်းချန်အား လင်းရန်အတွက် မည်မျှ အရေးကြီးသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်မို့ ် ရီရှင်းချန်အပေါ် လုံးဝ လေးစားမှု ရှိကာ ဘယ်တော့မှ မဆန့်ကျင်ကြပေ။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးရန်..."</p> <p>ထို့နောက် တိုင်ရှောင်ဟူ လင်းရန်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျင်ရှင်းသီလရှင်ကျောင်းက လူတွေက အစ်ကို့ကို ဒါတွေ ပေးခိုင်းလိုက်တယ်..."</p> <p>သူ စကားပြောနေရင်း တိုင်ရှောင်ဟူ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ့ လက်ထဲတွင် မြစိမ်းရောင် ဆေးပင်များ စုစည်းထားသည့် အထုပ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုဆေးပင်တွင် အလွန် ရှည်လျားသော အမြစ်များနှင့် ပင်စည်များ ရှိချေသည်။ အမြစ်များက ပါးလွှာပြီး အသားများကာ ရှုပ်ထွေးစွာ ရစ်ပတ်နေပြီး လူတစ်ယောက်၏ အစာအိမ်ထဲမှ အူများနှင့် အလွန် တူလှ၏။</p> <p>ထိုဆေးပင်၏ ပင်စည်များက နွယ်ပင်များကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အံ့ဩလောက်အောင် ရှည်လျားစွာ ကြီးထွားကာ အစိမ်းရောင် အရွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လွှသွားကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ လက်ကို ဖြတ်ရှနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်ကြပေသည်။</p> <p>မဟာကြယ်တာရာ ပညာရပ်၏ အကာအကွယ်ဖြင့် တိုင်ရှောင်ဟူက အဆိပ်အားလုံးကို ခုခံနိုင်သော အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ ထိုဆေးပင်များဖြင့် ခြစ်မိမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ကီလိုဂရမ် ဒါဇင်ချီ အလေးချိန်ရှိသော ကြီးမားသော ဆေးပင်ပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း လင်းရန် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "နှလုံးကြေကွဲမြက်..."</p> <p>"ဟုတ်တယ်..."</p> <p>တိုင်ရှောင်ဟူ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... ကျင်ရှင်းသီလရှင်ကျောင်းက တပည့်တွေက သူတို့ရဲ့ သိုင်းစွမ်းရည်တွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် စိတ်ပြောင်းသွားပုံပဲ... သူတို့ နှလုံးကြေကွဲမြက်ကို မလိုအပ်တော့ဘူး... ပြီးတော့ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်ရအောင် ထားခဲ့သင့်မှန်း သိကြတယ်..."</p> <p>လင်းရန် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ လက်ထဲရှိ နှလုံးကြေကွဲမြက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အတွေးတစ်ခုဖြင့် ယင်းတို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>သူ ယခု ယင်းကို လေ့လာရန် အချိန်မရှိသဖြင့် ယခုလောလောဆယ် သိမ်းဆည်းထားရုံသာ ရှိသည်။</p> <p>"ပြီးတော့ ဒါရောပဲ... နှလုံးသားသန့်စင် ဆေးလုံး..."</p> <p>တိုင်ရှောင်ဟူ လက်ဗလာ ဖြစ်သွားသဖြင့် နောက်ထပ် ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ယင်းတို့မှာ နှလုံးသားသန့်စင် ဆေးလုံးများ ဖြစ်ပြီး ပုလင်း တစ်လုံးစီတွင် ဆေးလုံး တစ်ဆယ့်ရှစ်လုံး၊ စုစုပေါင်း ငါးဆယ့်လေးလုံး ဖြစ်၏။</p> <p>လင်းရန် ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ယင်းတို့ကို ယခင်က မြင်ဖူးသောကြောင့်ပင်။ ယင်းတို့က ကျင်ရှင်းသီလရှင်ကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာမ အဘွားကြီး မေ့ကြွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရှိခဲ့ပေသည်။ လင်းရန် သူမကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အဘွားကြီး မေ့ကြွယ်က သေလုနီးပါး အခိုက်အတန့်တွင်ပင် ထိုဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးကို ကာကွယ်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>လင်းရန် နှလုံးသားသန့်စင် ဆေးလုံးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သဖြင့် အဘွားကြီး မေ့ကြွယ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ ယင်းကို အလုပ်ရှုပ်ခံ၍ပင် မယူခဲ့ချေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ ယင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ကျင်ရှင်းသီလရှင်ကျောင်း၏ တပည့်များက သူ့ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ချေသည်။</p> <p>"မေ့လင်က သူတို့ ဒါတွေကို မလိုအပ်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်... ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီး ကြိုက်သလို လုပ်လို့ ရအောင် ကျွန်တော့်ကို ယူလာခိုင်းလိုက်တယ်..."</p> <p>တိုင်ရှောင်ဟူက သိုင်းရူးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ထိုဆေးပင်များနှင့် ဆေးလုံးများက သူ့အတွက် အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။ ယင်းတို့ကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသောကြောင့် သူ ယင်းတို့ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ထပ်မံ မထားချင်တော့ဘဲ လင်းရန်ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပေးအပ်လိုက်တော့၏။</p> <p>လင်းရန် ကမ်းလှမ်းသမျှ အားလုံးကို တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆေးလုံး ပုလင်း သုံးလုံးလုံးကို ယူလိုက်ပြီးနောက် လုပ်စရာ ရှိသည်ကို ဆက်လုပ်လိုက်သည်။</p> <p>လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး တာဝန်မှာ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းထဲသို့ အမြန်ဆုံး ဆင်းသွားပြီး မိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်းကို ပြန်လည် ရယူကာ သူ့နှင့်အတူ သယ်ဆောင်သွားရန်ပင်။ သို့မှသာ သူ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>"ကောင်းကင်အက်ကြောင်းမှာ ဘာလို့ လူတွေ ဒီလောက် များနေတာလဲ..."</p> <p>လင်းရန် ကောင်းကင်အက်ကြောင်းကို ညွှန်ပြကာ တိုင်ရှောင်ဟူကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယနေ့က သြဂုတ်လ ၁၆ ရက်နေ့ ဖြစ်ပြီး ဆောင်းဦးလလယ် ပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချင်းရွှေရေကန် ရှုခင်းသာ ဧရိယာသို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် အကောင်းဆုံး အချိန် ဖြစ်သော်လည်း နံနက် ၁၀ နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အလုပ်များသော အချိန် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းက အံ့ဩဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် လူများ ထိုမျှ မစုရုံးနေသင့်ပါချေ။</p> <p>အလုပ်သွားရန် မလိုသော ခရီးသွားများ ရှိခဲ့လျှင်ပင် သူတို့က ချင်းရွှေရေကန် ရှုခင်းသာ ဧရိယာတွင် စုရုံးနေသင့်ပေသည်။ အများဆုံး အနေနှင့် အချို့ လူများသာ လုံဖန်တောင်ပေါ်ရှိ ကျားဝပ်ချောက်ကမ်းပါးသို့ တက်ပြီး ရေကန်နှင့် တောင်တန်းများ၏ ရှုခင်းကို ခံစားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီးရန်... အဲဒီမှာ ရှိတဲ့ လူအများစုက ကျွန်တော်တို့ လူတွေပဲ..."</p> <p>တိုင်ရှောင်ဟူ လင်းရန်ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်အောင် ဖန်တီးထားတာ... ဒါမှ လုံမိသားစု လာခဲ့ရင်တောင် သူတို့ နေ့ခင်းဘက်မှာ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းထဲကို အတင်းအကျပ် ဝင်လို့ မရအောင်လို့လေ..."</p> <p>"..."</p> <p>လင်းရန် အံ့ဩသွားသည်။ သူ တိုင်ရှောင်ဟူကို မျက်လုံးပြူးလျက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ "သောက်ကျိုးနည်း... မင်းက တော်တော် တော်တာပဲ... မင်း ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် လိမ္မာပါးနပ်သွားတာလဲ..."</p> <p>လင်းရန် မည်သို့ မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ အားကောင်းသော လုံမိသားစုကို ထိုနည်းလမ်းဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိရောက်ပေသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ..."</p> <p>တိုင်ရှောင်ဟူ ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောကာ လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးရန်... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်တော့် အကြံဉာဏ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... တကယ်တော့ အစ်မရှောင်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ... သူပဲ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တာ..."</p> <p>"ငါ ထင်သားပဲ..."</p> <p>လင်းရန် စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်သည်။ တိုင်ရှောင်ဟူ၏ ဦးနှောက်ဖြင့် မည်သို့ ထိုမျှ သေချာစွာ စဉ်းစားနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ သူ အချိန်ရှိခဲ့လျှင်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကောင်းကောင်း လုပ်တယ်..."</p> <p>လင်းရန် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ ဘေးရှိ ရှောင်မေးမေးကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူမကို ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>ရှောင်မေးမေး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူ့ကို ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p>လင်းရန် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ သူ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်မိ၏။ </p> <p>‘ရှောင်မေးမေး အပြုံးက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲဟ...’</p> <p>အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ ရီရှင်းချန် လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခြင်းပင်။</p> <p>"ရှောင်ဟူ... မင်းတို့ သုံးယောက် ဒီမှာပဲ နေပြီး စောင့်ရှောက်... မင်း နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းက လူတွေကို စုထားခိုင်းလိုက်... ရှင်းချန်နဲ့ ငါ အခု ကောင်းကင်အက်ကြောင်းထဲ ဆင်းသွားမယ်..."</p> <p>လင်းရန်က အခွင့်ကောင်း ယူရာတွင် ဘယ်တော့မှ လက်နှေးသူ မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေရင်း လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ သစ်တောထူထပ်သော နေရာ၏ အစွန်းသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ကောင်းကင်အက်ကြောင်းမှာ ထိုနေရာနှင့် မီတာ သုံးဆယ်ထက် မပိုပေ။</p> <p>တိုင်ရှောင်ဟူ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ရာ လူတိုင်း ကောင်းကင်အက်ကြောင်း ပတ်လည်တွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်စပြုလာကြ၏။</p> <p>ပထမဦးစွာ လူအချို့က ထင်ရှားသော အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ရန်ဖြစ်လာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပါဝင်သူ ပိုများလာကာ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်လာကြသည်။</p> <p>လူများစွာတို့ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြေးထွက်သွားကြသော်လည်း ပို၍ပင် များပြားသော လူများက လင်းရန်နှင့် အခြားသူများ ရှိနေသော သစ်တောထူထပ်သော နေရာဆီသို့ ပြေးလာကြသည်။ သူတို့ သစ်တောထဲသို့ မဝင်ကြပေ။ သူတို့ ထိုနေရာသို့ ပြေးလာပြီးနောက် ပြန်ပြေးသွားကြကာ သစ်တောနှင့် ကောင်းကင်အက်ကြောင်းကြားတွင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p>အကယ်၍ နဂါးစိမ်းဂိုဏ်း က လူများမှာ အခြေအနေကို တမင်တကာ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်စေလိုပါက ယင်းက သူတို့ အကျွမ်းကျင်ဆုံးအလုပ်ပင်။</p> <p>‘အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး...’</p> <p>"ရှင်းချန်... ကောင်းကင်အက်ကြောင်းထဲ ဝင်..."</p> <p>ထိုအခိုက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ တစ်ပြိုင်နက် ကိုယ့်ဖောပညာကို အသုံးပြုကာ မီတာ သုံးဆယ်ကျော် အကွာအဝေးကို ချက်ခြင်း ရောက်သွားပြီးနောက် ပို၍ပင် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ ကောင်းကင်အက်ကြောင်း အောက်ရှိ ရေထဲသို့ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... ဒီကစားပွဲက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်... အရမ်း ပျော်စရာ ကောင်းတယ်..."</p> <p>လင်းရန် ရေကာပုလဲကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ကောင်းကင်အက်ကြောင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သူတို့ ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့၏ ငုပ်လျှိုးမှု အရှိန်ကို အသုံးပြု၍ မျက်နှာပြင်အောက် မီတာ ၂၀ အနက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ မည်သူမှ သူတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"ဟွန်း... ဒီအဆင့်နဲ့ လူတစ်ယောက်က သာမန်လူတွေနဲ့ တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေတာလား... ရှက်စရာ မကောင်းဘူးလား..."</p> <p>ရီရှင်းချန် လင်းရန်ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းရန် ချက်ချင်း ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။ "ဒါကို ပျော်စရာလို့ ခေါ်တယ်... မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"ဘယ်သူ့ကို နားမလည်ဘူးလို့ လာပြောတာလဲ..."</p> <p>ရီရှင်းချန် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး လင်းရန်၏ နားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လိမ်ဆွဲ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟားဟား... စတာ စတာ… ကိုယ့်အချစ်ဆုံး မိန်းမ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့..."</p> <p>လင်းရန် ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်ပြီး ပြတ်သားစွာ အရှုံးပေးလိုက်၏။</p> <p>ရီရှင်းချန် ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ ပြုံးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့... ကျွန်မလည်း ဒီကောင်းကင်အက်ကြောင်းကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ဆင်းလာခဲ့ဖူးတယ်... ရှင့် အစ်မရှင်းအာကို လိပ်ကျွန်းကို သူ့ ကပ်ဘေး ကျော်လွှားဖို့ ခေါ်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းကလေ..."</p> <p>လင်းရန် နားလည်သွားသည်။ ရီရှင်းချန်က သူ့ကို ယခင်က တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း ကောင်းစွာ သိပေသည်။ တစ်ဖက်လူ ကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်အက်ကြောင်းထဲသို့ ဆင်းပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ခြင်း မရှိသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"ကျွန်မတို့ အဲဒီတုန်းက ဘာမှမတွေ့ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှင်က နောက်ပိုင်း အဲဒီမိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်း အပိုင်းကို ဒီမှာ ဝှက်ထားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... လင်းရန်... ရှင် တကယ်ပဲ ဘယ်လိုဝှက်ရမှန်း ကောင်းကောင်း သိတာပဲ..."</p> <p>လင်းရန် ရီရှင်းချန်၏ မပြောဘဲ ထားခဲ့သော သတင်းစကားကို နားလည်သွားပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ <br /> "ဟဲဟဲ... ဒါက မီးအိမ်အောက်က မှောင်ရိပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူလိုက်တာပဲ... ကောင်းကင်အက်ကြောင်း ပေါ်လာပြီးနောက် ကိုယ့်ရဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ မတိုင်ခင် နှစ်လ ကြာခဲ့တယ်... အဲဒီ နှစ်လအတွင်းမှာ လာမယ့် သိုင်းပညာရှင်တွေက စုံစမ်းလေ့လာဖို့ ရောက်နှင့်ပြီးသားပဲ... သူတို့ ဘာမှမတွေ့ကြတော့ သေချာပေါက် ထပ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် ကိုယ်လည်း မိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်းကို ဒီမှာ ထားခဲ့တာ... လုံမိသားစုက နောက်ဆုံးမှာ အဲဒါကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေရင်း ကောင်းကင်အက်ကြောင်း အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ရေကာပုလဲ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်တွင် ရေက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ စီးထွက်သွားပြီး ပြောင်းပြန်လှန်ထားသော အိုးပုံသဏ္ဍာန်ရှိ အချင်း မီတာ သုံးဆယ်ရှိသော နေရာ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"တောင်ဘက်မှာ..."</p> <p>လင်းရန် သူ မိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်းကို ပစ်ချခဲ့သည့် နေရာကို သေချာပေါက် မှတ်မိနေသည်။ တန် နှစ်ဆယ်ကျော် အလေးချိန်ရှိသော အရာတစ်ခုက ရေစီးကြောင်းဖြင့် မျောပါသွားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းရန် ရီရှင်းချန်ကို ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရေအောက်တွင် လမ်းလျှောက်သွားလိုက်၏။ ရေကာပုလဲ နယ်မြေက သူတို့နှင့်အတူ ရွေ့လျားနေပေသည်။</p> <p>"လင်းရန်... ကားလောက်ရှိတဲ့ ဒီငါးကြီးတွေက ဘာတွေလဲ..."</p> <p>ကောင်းကင်အက်ကြောင်း အောက်ခြေတွင် ရီရှင်းချန် ကြီးမားပြီး ထူးဆန်းသော ငါးများ၏ အကြွင်းအကျန်များစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ယင်းတို့က ယခု အရိုးစုများသာ ဖြစ်ချေသည်။ သို့တိုင် သူမ မနေနိုင်ဘဲ ထိုအကြောင်းကို မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒီနေရာက အစတုန်းက ယင်ယန်နဂါးချိပ်ပိတ်အစီအရင် တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ အားကောင်းတဲ့ ယန် နဲ့ ယင် စွမ်းအင်တွေ ဒီမှာ စုစည်းခဲ့တယ်... အဲဒါနဲ့ မလွှဲမရှောင်သာဘဲ ဒီလို မိစ္ဆာကောင်တွေ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တာပဲ.... အားကြီးသူက အားနည်းသူကို စားသုံးပြီး မျိုးဆက်တစ်လျှောက် သန္ဓေပြောင်းလဲမှုတွေကနေ နောက်ဆုံးမှာ ဒီလို ဖြစ်လာတာ..."</p> <p>လင်းရန် ရှင်းလင်းချက် တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ သူ ငါးကြီးများ၏ အသေကောင်များကို ကြည့်လိုက်၏။ အများစုက သူတို့၏ အရိုးများတွင် အသားများ ကပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ယင်းက သူတို့ အားလုံး မကြာသေးမီက သေဆုံးခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။ သူတို့ အားလုံးကို လုံတျန်းရှင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့မှန်း သိသာ၏။</p> <p>မကြာမီ လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့ မိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်း တည်ရှိရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ယင်းက အက်ဝပ်ဒ်နှင့် ချက်စတာတို့ မဝင်နိုင်ဟု ပြောခဲ့သည့် နေရာပင်။</p> <p>သူ့ မျက်စိရှေ့တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြီးမားသော ကျောက်တုံးများ ပေါ်လာသည်။ တစ်ခုစီက အနည်းဆုံး ကီလိုဂရမ် ထောင်ပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိပြီး အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ထပ်နေကာ ထူထပ်စွာ စုစည်းနေပြီး မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေကာ မျက်စိတစ်ဆုံး ရှည်လျားနေပေသည်။</p> <p>လမ်း လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p>"ဒါက အတားအဆီးအစီအရင် နတ်ထိန်းချုပ်အစီအရင်ပဲ... လုံတျန်းရှင်း လုပ်ခဲ့တာ သေချာတယ်..."</p> <p>လင်းရန် ရောက်ရှိလာသောအခါ သူ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို ထွင်းဖောက် မြင်လိုက်သည်။ သူ့ မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး လုံမိသားစုက သူ့ကို စုံစမ်းရန် ချင်းရွှေမြို့သို့ စေလွှတ်ခဲ့သော သူက လုံတျန်းရှင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p>အတားအဆီးအစီအရင်က ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသူများကို မိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်းသို့ ချဉ်းကပ်ခြင်းမှ တားဆီးရန် ဖြစ်ပြီး နတ်ထိန်းချုပ်အစီအရင်က ထိပ်တန်းပညာရှင်များကို သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ထောက်လှမ်းခြင်းမှ တားဆီးရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် အတားအဆီး အစီအရင်နှင့် အတွင်းဘက်တွင် နတ်ထိန်းချုပ်အစီအရင်ဖြင့် အစီအရင် နှစ်ခုတို့က အပြန်အလှန် ဆက်စပ်နေ၏။ ကျင့်ကြံဆင့်နှင့် ခွန်အားတို့က လုံတျန်းရှင်းထက် နိမ့်ကျသော မည်သူမဆို အစီအရင်ကို မဖောက်ဖျက်သ၍ မိုးပြာနဂါးရုပ်ကြွင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ယူဆောင်သွားရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"အံ့ဩစရာပဲ..."</p> <p>လင်းရန် တစ်ယောက် လုံတျန်းရှင်း ထိုမျှ အားကောင်းသော အစီအရင် တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်သည်ကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩသွားသည်။ တဆက်တည်း သူ မနေ့ညက လုံတျန်းရှင်းကို လျှော့တွက်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၅၀ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save