Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်စုစည်းရာ ခန်းမဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ရှန်ယွမ် ငြိမ်းချမ်းရေး နန်းတော်တွင် ရှိစဉ်က ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်တစ်ခု အသက်ဝင်လာသည်ကို စောင့်ကြည့် လေ့လာဖူးခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ အသုံးပြုခဲ့သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေ၏။ သူ့ရှေ့ရှိ ဤအစီအရင်မှာလည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှန်ယွမ် ငြိမ်းချမ်းရေး နန်းတော်ရှိ အစီအရင်ထက် ပိုသေးငယ်ပြီး ရှုပ်ထွေးပုံရသော်လည်း အသက်သွင်းသည့် နည်းလမ်းမှာမူ တူညီလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးက သက်ဆိုင်ရာ အပေါက်များထဲသို့ သေသပ်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားခဲ့သော်လည်း ရှေးဟောင်း တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများကို အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မထင်မှတ်ထားသည်မှာ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နေရာကျသည်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါလာခြင်းပင်။ အစီအရင်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတများ လျင်မြန်စွာ လင်းလက်လာပြီး ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ် မြည်ဟီးလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်၏ အလင်းရောင်က ပိုတောက်ပလာပြီး ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းတစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p> </p> <p>“အာ…”</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက အသက်သွင်းခြင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးအား အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစီအရင်က လုံးဝ ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ကောင်းမွန်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ စီနီယာချင်းကျူ အသုံးပြုပြီးနောက် တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လက်ခံမည့်နေရာကို ဖျက်ဆီးမပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အစီအရင်ပေါ် ခြေလှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်သို့ ကူးပြောင်းသွားနိုင်သော်လည်း ချင်စန်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ မခက်ခဲလှ။ သူ ရေခဲလွင်ပြင်မှ ထွက်ခွာသွားရန် ဆန္ဒမရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ရောင်စဉ်သုံးပါး၏ ကျောက်စိမ်းအရည်ကို မရသေးသလို ကိုးသွယ်ပုံရိပ်ယောင် ကောင်းကင်သစ်ခွမှာလည်း ယွင်ချန် ရွှံ့နွံတောထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။ ထို့အပြင် လေနှင်ရာ ခရီးသည်အား ပေးထားသော ကတိကိုလည်း မတည်ရသေးချေ။ ဤအရာများမှာ ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ သော့ချက်များ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူနှင့် အခြားသူများက ကြိုတင်သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး နယ်မြေနှစ်ခုလုံးအား ဝဋ်ကြွေးကြေ နန်းတော်၏ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ဟန့်တားရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားထံမှ လူသိရှင်ကြား ကတိကဝတ်များကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် သက်စောင့် ဝိညာဉ်လက်နက်မှာ သေချာပေါက် ရရှိထားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရှေ့လျှောက် လမ်းခရီးမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အလားအလာ ကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ အခြေအနေကောင်းကို စွန့်လွှတ်ပြီး မသိနားမလည်သော နေရာသို့ သွားရောက်ခြင်းမှာ လူမိုက်လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိသော်ငြား ကျီဝေနန်းတော်မှ ထွက်ခွာသည်နှင့် သူ ရွှေအမြူတေကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ပြီး အမြောက်စာ ဘဝမှ ရုန်းထွက်နိုင်တော့မည်။ အုပ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်သည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ဘဝမျိုးဖြင့် ရှင်သန်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ့ဂိုဏ်းတွင် ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဆိုရိုးစကား ရှိသည်အတိုင်း ကံတရားက ရဲရင့်သူများကို မျက်နှာသာပေးတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစစ်ပွဲကပင် အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း မျက်နှာထားမှာ မရေမရာ ဖြစ်သွားသည်။ တည်နေရာ ကူးပြောင်းခြင်း အစီအရင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ဘေးကင်းသော နေရာ မဟုတ်ကြောင်း သံသယ ဝင်လာမိသည်။ စီနီယာချင်းကျူ တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာက သူ့အား ပိတ်လှောင်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားလမ်းစဉ်ဖြင့် သွေးထားသော စီနီယာချင်းကျူ အနေဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း သင်္ကေတများကို အလွယ်တကူ သန့်စင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ့ပါရမီနှင့်ဆို ဝိညာဉ်သန္ဓေသား ဖွဲ့စည်းနိုင်ခြေ အလွန် မြင့်မားလှ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကျီဝေနန်းတော် နောက်ဆုံးအကြိမ် ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာခန့်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွမ်ထျန်းပင် အသက်ရှင်နေသေးပြီး အဘွားကျင်းမှာလည်း စီနီယာချင်းကျူနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှု ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်စားမချေရသေးသလို သူ့ကို စောင့်မျှော်နေသော မိတ်ဆွေရင်းများ ရှိနေပါလျက်နှင့် ပြန်မလာခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ စီနီယာချင်းကျူ ပြုမူနေကျ ပုံစံနှင့် မကိုက်ညီပေ။ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ထိုစဉ်က စီနီယာချင်းကျူထက် များစွာ အားနည်းနေသေးသည်။ အချိန်ကလည်း ကျပ်တည်းလှ၏။ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရတနာများ ရှိနေလျှင်ပင် စွန့်စားရကျိုး မနပ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ချင်စန်း ပြတ်သားစွာ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို သိမ်းဆည်းကာ ရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကန်ရေပြင်ဘေးတွင် လေနှင်ရာ ခရီးသည်က မူလနေရာ၌ပင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ချင်စန်း ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်မှသာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသည့် အရိပ်အယောင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ရှေးဟောင်း ခန်းမဆောင်ထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်များကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သော်လည်း လေနှင်ရာ ခရီးသည်က ထိုအကြောင်း ဘာမှမသိသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာရှိတဲ့ အပင်တွေက အရမ်း စိမ်းလန်းစိုပြေလွန်းတယ်… အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်”</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်၍ အဝေးရှိ မြစ်ဝှမ်းတစ်ခုဆီ လက်ညှိုးထိုးပြကာ သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ရှိ တောင်ကြားမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်အနေအထား ကဲ့သို့ပင် မြက်ရိုင်းများနှင့် ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အနီးကပ် လေ့လာကြည့်လျှင် ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များမှာ အထူးသဖြင့် မိုးထိအောင် မြင့်မားနေကြောင်း တွေ့ရသည်။ သစ်ပင်ပင်လယ်ကြီးမှာ ဘေးချင်းကပ်လျက် တောင်ကြောများ၏ အမြင့်နားထိ ရောက်နေပြီး ရှေးအကျဆုံး အပင်များဆိုလျှင် အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်များကိုပင် ကျော်လွန်နေလေပြီ။ သူတို့၏ ကြီးမားသော သစ်ရွက်အုပ်များမှာ တောင်ငယ်လေးများ ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>မြက်ရိုင်းများပင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ထူထဲသန်စွမ်းကာ သစ်ပင်ငယ်လေးများ သဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ တောပန်းများဆို ဇလုံခန့် အရွယ်အစား ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျီဝေနန်းတော်မှာ လူသားတို့ ထိတွေ့ခြင်း မရှိဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သောကြောင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် အများစုမှာ သစ်ပင်ပန်းမန်များဖြင့် ထူထပ်နေသည်။ သို့သော် ဤနေရာကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ရှိသည့်နေရာမျိုးကား ရှားပါး၏။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားပြောတာ မှန်တယ်… ဒီနေရာမှာ သက်စောင့်စွမ်းအားတွေ အရမ်း ကြွယ်ဝလွန်းတယ်… ဒါက ရောင်စဉ်သုံးပါး ကျောက်စိမ်းအရည်ရဲ့ လက်ရာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ… အဲ့ဒီ ဆေးရည်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို စုစည်းထားပြီး သူ့ရဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအားက အစွန်းဆုံးထိ ရောက်နေလို့ မြင့်မြတ်တဲ့ ကုသရေး ဆေးဝါးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြတာလေ… ဝိညာဉ်စုစည်းရာ ခန်းမဆောင်က ဒီဧရိယာထဲ ကျရောက်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်… ကျောက်စိမ်းအရည်ကို ကောင်းကောင်း ချိပ်ပိတ်ထားရင်တောင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက် လီပေါင်း ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က သတ္တဝါတွေနဲ့ အပင်တွေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိစမြဲပဲ”</p> <p> </p> <p>“ယွီထျန်းရီ ပြောတုန်းကတော့ ဝိညာဉ်စုစည်းရာ ခန်းမဆောင်က လေဟာနယ်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတာတဲ့… အရင်တုန်းက ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ဒီနေရာက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပင်တွေကို သတိထားမိခဲ့ကြတယ်… သူတို့ ဒီတောင်ကြားကို ပြောင်းပြန်လှန် ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး” ချင်စန်းက ခေါင်းမော့၍ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဝေနန်းတော်တွင် နေ့နှင့် ညဟူ၍ ခွဲခြားမှု မရှိပေ။ တိမ်ပင်လယ်ကြီးက ခေါင်းပေါ်တွင် အဆုံးမရှိ ဖြန့်ကျက်နေပြီး နေကို မမြင်ရသော်လည်း ကောင်းကင်မှာ စူးရှစွာ လင်းထိန်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက မျက်လုံးမှေးစင်း၍ တိမ်ပင်လယ်၏ အစွန်းဘက်သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် တိမ်များက လှိုင်းလုံးများသဖွယ် ရွေ့လျား လိမ့်နေကြသည်။ ကြေမွနေသော လွင့်မျောနယ်မြေများ၏ နယ်နိမိတ်များ ကဲ့သို့ပင်။ ဖရိုဖရဲ စွမ်းအင်စီးကြောင်းများက ယင်းအနီးတစ်ဝိုက် လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>တိမ်များအတွင်းရှိ လေပွေလှိုင်းများမှာမူ ပိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ၎င်း စွမ်းအားက ကောင်းကင်ထက်ရှိ လေပြင်းများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သန္ဓေသား အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ဝိညာဉ်စုစည်းရာ ခန်းမဆောင်က ထိုလေပွေလှိုင်း၏ အနိမ့်ဆုံး အလွှာတွင် တည်ရှိနေသည်။ သူတို့ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် တောင့်ခံနိုင်သေး၏။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် လက်ကျန် အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ပိုခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထိုတာဝန်က လေနှင်ရာ ခရီးသည် အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်တော့မည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး… အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူးလေ…” လေနှင်ရာ ခရီးသည်က အပေါ်သို့ နှစ်ကြိမ်ခန့် မော့ကြည့်ပြီးနောက် ယုံကြည်မှု ရှိစွာဖြင့် လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ ချင်စန်းအား လိုက်ပါရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်စုစည်းရာ ခန်းမဆောင်က အစီအရင် အပိုင်းအစ တစ်ခုပဲ… အက်ကွဲကြောင်းတွေ အများကြီး ရှိမှာ… ဖြိုခွင်းဖို့ သိပ်ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး… ညီအစ်ကိုချင်… ခင်ဗျားက ဓားနဲ့ လမ်းရှင်းပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်… ကျုပ် ညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ”</p> <p> </p> <p>ချင်စန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အလောင်းကောင် အမြူတေအား ချိပ်တံဆိပ် ဖြေလျှော့ကာ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်လာသည်နှင့် သူ့မြင်ကွင်းမှာ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ အထင်ရှားဆုံး မြင်ကွင်းမှာ တိမ်ပင်လယ်ထဲ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသော ကြီးမားသည့် တောင်ကြီး တစ်လုံးပင်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးများက တောင်စောင်းများပေါ်တွင် အစက်အပြောက်လေးများသဖွယ် တလက်လက် တောက်ပနေ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက် တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခြင်းလော သို့မဟုတ် အမြဲတမ်း ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းလော ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသေချာပေ။</p> <p> </p> <p>သူ့မြင်ကွင်း ဘောင်အတွင်း ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်နေသော အလင်းတိုင် အများအပြားကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။ ချင်စန်း လေထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အလင်းတိုင် တစ်တိုင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုဧရိယာရှိ တားမြစ်ပိတ်ပင်မှု တစ်ခု ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုချင်… ညာဘက်ကို ဆယ်မီတာ… အနောက်နန်းတော်ရှိတဲ့ နေရာကို တိုက်ခိုက်လိုက်”</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်၏ လမ်းညွှန်မှု ရသည်နှင့် ချင်စန်း တွေဝေခြင်းမရှိ လိုက်နာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်၏ လေသံအရ ဝိညာဉ်စုစည်းရာ ခန်းမဆောင် လက်ကျန် အစီအရင်မှာ ကြယ်တာရာများနှင့် ချိန်ညှိထားပုံရသည်။ သို့သော် ချင်စန်းအဖို့မူ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်ဟုသာ မြင်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတို့သာ ယွီထျန်းရီ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို လိုက်နာခဲ့လျှင် အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် အားနည်းချက်များ ရှာဖွေရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုနည်းလမ်းမှာ မရေရာမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လေနှင်ရာ ခရီးသည်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှု ရှိကာ ရှင်းလင်းသော လမ်းညွှန်မှုများကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်...</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက ညာဘက်သို့ ဆယ်မီတာခန့် ရွေ့လျားပြီး ကောင်းကင်သို့ သူ့ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗလာဖြစ်နေသော နေရာလွတ်ဟု ထင်ရသော်လည်း သစ်နက်ဓား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကြယ်ရောင် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခဏတာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ချင်စန်းနှင့် သူ့ဓား နှစ်ခုလုံး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျီဝေနန်းတော်မှာ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူတို့မှာ အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထု၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံနေရသည်။ အဝေးတွင် အလင်းစက် အနည်းငယ်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ လက်နေ၏။ အထက်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာတွင် ခြေကုပ်ယူစရာ မည်သည့်အရာမှ မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် နှစ်မြှုပ်နေရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုမှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များဆီ ရွေ့လျားသွားချင်စိတ်ကို တွန်းလှန်ရန် ခက်ခဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်စန်းက သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကာကွယ်ရန် ဓားချီစွမ်းအင် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အား သတိဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အစီအရင်ထဲ ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ အတွင်းထဲတွင် အားနည်းချက်များစွာ ပုန်းကွယ်နေကြောင်း နားလည်သော်လည်း ချက်ချင်း ဖြိုခွင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရန်မှာမူ သူ့စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လေနှင်ရာ ခရီးသည်က လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှနေကာ အဝေးရှိ အလင်းစု တစ်ခုအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်…</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက ခြေထောက် ကြယ်တာရာ ရှိတဲ့နေရာ ဖြစ်လောက်တယ်… အစီအရင် မျက်လုံးက အဲ့ဒီမှာ လည်ပတ်နေတာ… အဲ့ဒါက အစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းဖို့ သော့ချက်ပဲ… အခု ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတော့ ဖြိုခွင်းရတာ ပိုလွယ်ကူလိမ့်မယ်… သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save