Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လျူယွင် သည် ချွန်ထက်သော သွားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သန်ကောင်ကြီး ၏ ဟောင်းလောင်းပေါက် ပါးစပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ ရောက်ရှိနေသော သွေးသတ်ကွင်းဝင်္ကပါ ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သေစမ်း…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် ဝင်္ကပါ ကို အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်ရန် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ဝင်္ကပါ မှာ အပိုင်းပိုင်း အစစ ကျိုးပဲ့သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် လျူယွင် ၏ ပါးစပ်မှ သွေးစိမ်းတစ်လုတ် ပန်းထွက်လာသည်။ သူသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားပုံပေါ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တတိယအဆင့် ဝင်္ကပါ ၏ စွမ်းအားမှာ ရွှေမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှင့် ညီမျှလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဝင်္ကပါ ကို ထိန်းချုပ်နေသော ကျင့်ကြံသူများသာ အားနည်းခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူတို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင် အသတ်ခံရပြီး သူတို့၏ တာအို များလည်း ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လျူယွင် အတွက်မူ မသေဆုံးခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်ရင်း ဓားပျံ ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဘေးတွင် ရှိနေသော ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ တပည့် အနည်းငယ်မှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အထူး ကျင့်စဉ် သို့မဟုတ် မန္တာန် မရှိဘဲ ဓားပေါ်တွင် ပျံသန်းနိုင်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး ရွှေမြုတေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးထဲတွင် လျူယွင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရွှေမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူယွင် က သူတို့ကို ရက်ရက်စက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့အနားကနေ ထွက်သွားကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဓားပျံ ပေါ်မှ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွင်ထျန်းဂိုဏ်း မှ တပည့် များ ထွက်မပြေးနိုင်မီမှာပင် ၊ သန်ကောင်ကြီး သည် သူ၏ ဟောင်းလောင်းပေါက် ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ မရေမတွက်နိုင်သော သဲမှုန်များနှင့်အတူ သူတို့ကို တစ်လုတ်တည်း မျိုချပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ခေါင်းလှည့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သန်ကောင်ကြီး သည် သူတို့ထံ အဆက်မပြတ် ချဉ်းကပ်လာနေပြီး အနောက်မှ ပြေးလာသော ကျင့်ကြံသူများကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝါး‌မျိုနေလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်လော့မှာ ထိတ်လန့်တကြား သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည် ဆိုပါက ဤနေရာရှိ လူတိုင်း ထို သန်ကောင်ကြီး ၏ အစားအစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားလုံး ဘာလို့ ထွက်ပြေးနေကြတာလဲ တစ်ယောက်ယောက် ရှေ့ထွက်ပြီး မတိုက်နိုင်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ခုခံရမယ် တိုက်ခိုက်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လက်နက်ချပြီး ထွက်မပြေးကြနဲ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနီးအနားတွင် ရပ်နေသူများက ချန်လော့ကို အထင်အမြင် သေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းကြ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးနေပြီး  တခြားသူတွေကိုတောင် မခေါ်ဘူးလေ မင်းကများ တခြားသူတွေကို ဒီလို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌    ချန်လော့၏ ဘေးတွင် ပြေးနေသော ကျောက်မိသားစု တပည့် က သူ၏ ဘေးရှိ ကျောက်မန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သခင်မလေး သခင်မလေးရဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် က အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင်” ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ ဘေးရှိ ကျောက်မန် ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်  စကားပြောနေစဉ် ချန်လော့သည် သူမ၏ အနီးသို့ တိုးကပ်လာမှန်း လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုကောင်း ငါတို့ အတူတူ ထွက်ပြေးကြတာပေါ့...” ချန်လော့က ကျောက်မန် ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်မန်သည် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ချန်လော့ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါတို့ အဲဒီလောက် ရင်းနှီးလို့လား ညီလေး။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်လေး ငါတို့ သခင်မလေး အနားကနေ ဖယ်နေစမ်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မိသားစု တပည့် က လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် သနားညှာတာမှု မပြဘဲ လက်သီးတစ်ချက် ချက်ချင်း ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘုန်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်မိသားစု ၏ တပည့် မှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်မန် မှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် လွင့်ထွက်ထွက်သွားသော ကျောက်မိသားစု၏တပည့် မှာ ကျောက်မင်သယ် ကိုယ်တိုင် သူမအတွက် အထူး စီစဉ်ပေးထားသူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့မှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် နဝမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် တွင်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်ငယ် နှစ်ဆင့်သာ ကွာခြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နှင့် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကြား ကွာခြားချက်မှာ အဆင့်အနည်းငယ်မျှလောက် ရိုးရှင်းခြင်း မရှိကြောင်းကို သင် သိထားသင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနှစ်ခုမှာ အရည်အသွေးပိုင်း ကွာခြားချက် ဖြစ်သော်လည်း ချန်လော့သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် က လူတစ်ယောက်ပဲ သုံးလို့ ရတာ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန် သည် ထိုစကားများကိုပြောလိုက်ရင်း၊ သူမကို မျက်စိကျနေသော ချန်လော့သည် သူ၏အတွေးများကို စွန့်လွှတ်န်ိုင်ရန် သူမ မျှော်လင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့၏ မျက်လုံးများသည် အရောင်လက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတစ်ခဏအတွင်း ကျောက်မန်သည် သူမ စကားမှားသွားကြောင်း သတိပြုမိသွားပုံ ရပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများ ထွက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌   နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် ပေါ်တွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားရာ အဆောင် မှာ စတင် အလုပ်လုပ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အသုံးပြုရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့၏ လက်များက လက်ရှိတွင် သူမ၏ ပခုံးများပေါ်တွင် တင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ၎င်းက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် အသုံးပြုမှုတွင် ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်စေနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကိုတော့ သူမ သေချာ မသိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ လက်သည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် နှင့် ပိုပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မန် မှာ အခြားအရာများကို တွေးတောရန် အချိန်မရတော့ဘဲ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတစ်ခဏအတွင်း နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် မှ စူးရှသော ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်လော့နှင့် ကျောက်မန် တို့ကို အလင်းရောင်ထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း ၊ ထွက်ပြေးနေဆဲ ဖြစ်သော လူအားလုံးနီးပါးကို သန်ကောင်ကြီး က မျိုချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် ဓားပျံ ပေါ်၌ ရပ်နေသော လျူယွင် တစ်ယောက်တည်းသာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သန်ကောင်ကြီး သည် မြေကြီးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သူတို့ အားလုံး... အားလုံး သေကုန်ကြပြီလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောလိုက်စဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သန်ကောင်ကြီး အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးသဲကန္တာရ ၏ တစ်နေရာရာ၌။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ချန်လော့နှင့် ကျောက်မန် တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါ်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူတို့ မျက်စိရှေ့ရှိ အဆုံးအစမဲ့ သဲကန္တာရကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှပသော စိမ်းလန်းသည့် သစ်တော တစ်ခုက အစားထိုးရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှေ့သို့ ဆက်ကြည့်မည် ဆိုပါက အဝေးတွင် သဲကန္တာရ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“သဲကန္တာရ အိုအေစစ် လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ကျောက်မန်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း ထလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ယခုလေးတင် လိမ့်သွားမှုကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာဖုံး မှာ ပြုတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော အသွင်အပြင်ကို ဖော်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လူယုတ်မာ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ ချန်လော့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်မန်သည် သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချန်လော့မှာ တည်ငြိမ် အေးဆေးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟင် မင်း ငါ့ကို ဆဲနေတာလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာမှာ ရှင်ကလွဲပြီး တခြားလူ ရှိသေးလို့လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ကို သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ၊ ချန်လော့အား နေရာမှာတင် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မဆဲဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ ဆဲမယ်ကွာ ရှင် လူယုတ်မာ ရှင်တိရစ္ဆာန်ကောင် ရှင် ခွေးကောင်လေး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆို ငါ စလိုက်တော့မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ရင်း ချန်လော့သည် လက်သီးကို မြှောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက ကျောက်မန် ကို လုံးဝ မှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ကျောက်မိသားစု ဝင်များသည် သူမ၏ အနီးတွင် မရှိတော့ကြောင်းနှင့် သူမသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ပဉ္စမအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးကြောင်း၊ လက်ရှိ သူမ၏ အရှေ့တွင် ရှိနေသော ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် နဝမအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် ပြိုင်ဘက်နှင့် အလှမ်းဝေးလွန်းလှကြောင်းကို သတိရသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မှ ကျောက်မိသားစု တပည့် ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အမှန်တကယ်တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုပါက သူမသည် ချန်လော့၏ ရိုက်နှက်မှုကို သေချာပေါက် ခံရမည် ဖြစ်ပြီး ပြန်လည် ခုခံရန် အခွင့်အရေးပင် ရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျောက်မန် မှာ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း နောက်ထပ် ကျိန်ဆဲစကား တစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင် ရှင်က ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက ရှင်ရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ ရှင်ကို အန္တရာယ်ကနေ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာကို ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလို ဆက်ဆံရသလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် နားထောင်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူမ၏ အနားသို့ ရုတ်တရက် လျှောက်သွားကာ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ သူမကို ပါးရိုက်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန် ကြောက်လန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ချန်လော့၏ လက်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် မျက်လုံးများကို အံ့အားသင့်စွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို ပြုံးပြနေသော ချန်လော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ မင်း ငါ့ကို အလကား ကယ်ခွင့် မပေးပါဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခုကစပြီး  ငါက မင်းကို ကာကွယ်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ ဘေးမှာ နေပြီး ချန်ရှင်းဂိုဏ်း ထိ တစ်လျှောက်လုံး အစောင့်အရှောက် အဖြစ် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ ချန်လော့ က ငါ့စကားကို အမြဲတမ်း တည်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အဆောင် ကို ခိုးယူရန်သာ စဉ်းစားနေခဲ့သော ချန်လော့တွင် ဤကဲ့သို့သော ဘက်ခြမ်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ မသိခဲ့သည်မှာ ချန်လော့ ထိုသို့ ပြောရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ တာဝန်သိစိတ် သို့မဟုတ် ကတိကဝတ် တစ်ခုခုကြောင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းအစား သူသည် လက်ရှိတွင် မည်သည့် နေရာသို့ ရောက်နေမှန်း မသိသလို မည်သည့် လမ်းကြောင်းသို့ သွားရမည်ကိုလည်း မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့မှာ ကျောက်မန် ၏ နောက်သို့ လိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အကယ်၍ သူသည် ကျောက်မန် နှင့် အတူ ရှိနေပြီး အနိုင်မယူနိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲ နှင့် တွေ့ပါက ၊ ကျောက်မန် ကို မြှူဆွယ်ရန် ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာသားရဲ ကို လမ်းလွှဲစေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ပိုမို ရရှိစေနိုင်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ချန်လော့၏ အပြုံးသည် ပို၍တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ အပြုံးကို ကြည့်ရင်း ကျောက်မန်သည် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ထိုအပြုံးထဲတွင် အန္တရာယ် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> ***</p>


Save