Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ထားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ စားစရာ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ဘူးဟု မသိစိတ်မှ ယူဆလိုက်သဖြင့် သူမသည် ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျောက်မန်မှာ အကြောင်းရင်းမှန်ကို မသိရှိခဲ့ချေ။ ချန်လော့သည် လက်ရှိတွင် ကျောက်မန် ၌ ဤအဆိပ်များကို ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိ မည်သို့ ရှာဖွေရမည်ကို တွေးတောနေလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်အတန်ကြာ တွေးတောပြီးနောက် ချန်လော့သည် အလွန် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ၄၅ ဒီဂရီ ထောင့်စွန်းတစ်ခုဖြင့် မော့လိုက်ရာ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းတန်း တစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာဘေးဘက်သို့ စောင်းလျက် ကျရောက်နေပြီး ကောင်းကင်သို့ ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များက ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေပြည်ညင်းလေး တစ်ခုက သူ၏ ဆံပင်အရှေ့ခြမ်းကို ပင့်တင်လိုက်ရာ ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ် အရွယ် ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုကို ဖော်ပြနေပြီး လူငယ်ဆန်သော ရိုးသားဖြူစင်မှု အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာ ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့က မေးလိုက်စဉ် သူ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် နူးညံ့သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန် မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်စိရှေ့ကလူသည် လူစားလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထို့နောက်တွင် တဖက်လူသည် သူမ စိတ်မကြည်မသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ပြီး ၊ နှစ်သိမ့်ချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်က ဤအဆိုကို ယုံကြည်ရန် ဝန်လေးနေသော်လည်း... မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချန်လော့၏ ယခင် အပြုအမူများက နွေးထွေးပြီး ဂရုစိုက်တတ်သော ယောကျ်ား တစ်ယောက်၏ အပြုအမူမျိုးနှင့် မတူခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မဟုတ်ဘူး ၊ နွေးထွေးတဲ့ ယောကျ်ားဆိုတာ မပြောနဲ့ သူက လူတောင် မဟုတ်ဘူး တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ပဲ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဗိုက်ဆာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်အနှောင့်အယှက်များက သူမကို အများကြီး မစဉ်းစားချင်တော့အောင် ဖြစ်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဗိုက်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေသည်ကို အမြဲတမ်း တွေးနေမိခြင်းမှ အာရုံလွှဲရန် စကားစမြည် ပြောခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ ကျင့်ကြံခြင်း ခန္ဓာကိုယ် သာ မရှိခဲ့ရင် ဒီလိုကံဆိုးမှုတွေ တစ်ခုမှ ဖြစ်လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ကျောက်မန်သည် အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...”</p> <p> ချန်လော့သည် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါပေမဲ့ ငါ အတော်လေး စူးစမ်းချင်မိတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာကို စူးစမ်းချင်တာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာ က မှန်ကန်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းကို မရမချင်း တကယ်ပဲ အသုံးမဝင်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အလှပြ သက်သက်ပဲလား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်မန်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူးလို့တော့ ပြောလို့ မရပါဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ မတော်တဆ အဆိပ်ရှိတဲ့ အစားအစာကို စားမိရင် အဆိပ်က အလွန် ပြင်းထန်တာမျိုး မဟုတ်သရွေ့ အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာ က ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“နေမကောင်း ဖြစ်တာ အနည်းငယ်က လွဲရင် အခြေခံအားဖြင့် ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး အဆိပ်တွေ အားလုံးကို ငါက ကိုယ်ခံစွမ်းအား ရှိတယ်လို့ ပြောလို့ ရတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် ချန်လော့၏ ပခုံးပေါ်မှ ဧရာမ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂွီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန် ၏ ဗိုက်က နောက်တစ်ကြိမ် မြည်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနတ်ဘုရား ဖန်တီးပေးထားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့၏ အပြုံးသည် ပို၍ တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်သီးဆုပ်ခန့် အရွယ်ရှိ အနီရောင် သစ်သီး တစ်လုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရော့ စားလိုက်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ သစ်သီးကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မန် မှာ မှင်တက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်းဆီမှာ စားစရာ ရှိတယ်လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အခုလေးတင် တောထဲမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ သွေးသဲကန္တာရ ထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေရဦးမလဲ မသိဘူး ဒါကြောင့် ဒီသစ်သီး အနည်းငယ်ကို ချွေတာတာ ပိုကောင်းမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်မန်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မင်းကရော...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ မဆာဘူး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန် မေး၍ မဆုံးမီမှာပင် ချန်လော့သည် အလျင်အမြန် ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး သစ်သီးကို သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မြန်မြန် စားလိုက် ခဏနေရင် မင်း ကြယ်မြေပုံ ကို ကြည့်ရဦးမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သီးကို ကြည့်ရင်း ကျောက်မန် မှာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ မသိစိတ်မှပင် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ ချန်လော့၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် များစွာ မြင့်မြတ်သွား‌လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ကျောက်မန်သည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သီးကို စားပြီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဗိုက်ပြည့်သွားသဖြင့် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ များစွာ တိုးတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် သူ့အတွက် တစ်လုံး ယူစားရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆိပ်အချို့က စားပြီးပြီးချင်း ချက်ချင်း အာနိသင် ပြသော်လည်း အချို့မှာမူ အချိန်အနည်းငယ် ယူရသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ထပ်မံ စောင့်ကြည့်သည်က ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် နှစ်နာရီ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း အဆိပ်က အာနိသင် မပြခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ကောင်းကင်ရှိ ကြယ်များကိုတော့ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကြယ်တွေ ထွက်လာပြီ မြန်မြန် ကြယ်မြေပုံ ကို ပေး...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန် ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမသည် ချန်လော့ထံသို့ လက်ကို အလျင်အမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကြယ်မြေပုံ ကို ကျောက်မန် ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် ကြယ်ရောင် လင်းလက်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို တစ်ခါတစ်ရံ မော့ကြည့်ပြီးနောက် ကြယ်မြေပုံ ပေါ်တွင် အတန်ကြာ စတင် ရှာဖွေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါးမိနစ် သို့မဟုတ် ခြောက်မိနစ် ကြာပြီးနောက် ကျောက်မန် ၏ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေသော မျက်ခုံးများက ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တွေ့ပြီ ငါတို့ရဲ့ နေရာကို ငါ ရှာတွေ့ပြီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်လော့မှာ ချက်ချင်းပင် အနီးသို့ တိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် ကြယ်မြေပုံ ၏ ဘယ်ဘက် အပေါ်ထောင့်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုး ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုနေရာကို ကြည့်ရင်း ချန်လော့သည် ၎င်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချန်လော့သည် လက်လျှော့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆို ငါတို့ အခု ခန့်မှန်းခြေ ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ  ချန်လော့သည် ကြယ်မြေပုံ များ၏ သဘောတရားကို စနစ်တကျ သင်ယူထားခြင်း မရှိကြောင်းကို သူမ သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ချန်လော့ကို သေချာ ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ လက်ညှိုးထိုး ပြနေတဲ့ နေရာက ငါတို့ အခု ရောက်နေတဲ့ နေရာပဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ ကြယ်မြေပုံ ရဲ့ အလယ်က ဧရာမ နေရာကြီးက သွေးသဲကန္တာရ ရဲ့ တည်နေရာ ဖြစ်ပြီး သူ့ပတ်လည်က အစက်တွေက မြို့တွေနဲ့ နယ်စပ်တွေကို ကိုယ်စားပြုတယ် ဒီနေရာကတော့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် ဆယ်မိနစ်ခန့် ရှင်းပြပြီးနောက် ချန်လော့သည် နောက်တစ်ကြိမ် လက်လျှော့လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“နားလည်လား နားမလည်ရင် နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောပြမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မလိုတော့ဘူး အနီးဆုံး မြို့ကို ရောက်ဖို့ ဘယ်နှစ်ရက် ကြာမလဲ ဆိုတာပဲ ပြောပါ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သူ့ကိုယ်သူ အလျင်အမြန် တားလိုက်၏။ သူ နောက်ထပ် ခေါင်းမကိုက်ချင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့တွင် လေ့လာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်မန်သည် စကားများများ မပြောတော့ပေ။ သူမက မြေပုံကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး အတန်ကြာ စဉ်းစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အရိပ်မြို့တော် ကို ရောက်ဖို့ နှစ်ရက်လောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လော့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ယခုအခါ သူ အများကြီး ပိုမို နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆို ဒီည အနားယူလိုက်ပါ မနက်ဖြန် ငါတို့ ခရီးဆက်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ ထွက်လာရင် ကာကွယ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ညဘက် စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်မန် ကပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ငါ စောင့်ကြည့်ပေးမယ် မင်း သွားအိပ်လိုက်...”</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချန်လော့၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ သူမထက် ပိုမြင့်မားပြီး ၊ အကယ်၍ နောက်နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့ သည် မိစ္ဆာသားရဲ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက  ကာကွယ်ပေးရန် ချန်လော့ကို ဒုက္ခပေးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ချန်လော့သည် အရင်က သူမကို စားရန် သစ်သီး ပေးခဲ့သဖြင့် ၊ သူမတွင် ချန်လော့အပေါ် အတော်လေး ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့က ပြတ်သားစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>“ညအစပိုင်းကို ငါ တာဝန်ယူမယ် ဒုတိယပိုင်းကို မင်း တာဝန်ယူ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ခဏလောက် အနားယူလိုက်ပါ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနဲ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့မှ ဤသို့ ပြောလာသဖြင့် ကျောက်မန်သည် ထပ်မံ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သေချာသည်မှာ ချန်လော့၏ အစီအစဉ်က သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်ရန်အတွက် မဟုတ်ကြောင်းကို ကျောက်မန် တစ်ယောက် ခန့်မှန်းမိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ညနက်ပိုင်းတွင် တစ်ယောက်တည်း စားသောက်နေသည်ကို အမိမခံရစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန် အိပ်ရန် လှဲလျောင်းတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူမ၏ ဗိုက်သည် နောက်တစ်ကြိမ် မြည်လာပြန်ရာ သူမ အလွန် စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂွီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂွီ... ဂွီ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်မန် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမကို အပြည့်အဝ အပြစ်တင်၍ မရပေ။ အစောက သူမ စားခဲ့သော သစ်သီးမှာ ထိုမျှလောက်သာ ကြီးမားပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကို ပြည့်စေရန် လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချန်လော့သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ နောက်ထပ် သစ်သီး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသစ်သီး နှစ်လုံးမှာ ယခင်အလုံးများနှင့် ကွာခြား၏။ တစ်လုံးမှာ အနက်ရောင် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်လုံးမှာ အစိမ်းရောင် ဖြစ်ကာ အသွင်အပြင်မှာလည်း ကွာခြားလှသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ လုံးဝ တူညီသော သစ်သီး အမျိုးအစား မဟုတ်သကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီသစ်သီး ပမာဏက နှစ်ရက် ခရီးစဉ်အတွက် လုံလောက်လောက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် အနက်ရောင် တစ်လုံးနှင့် အစိမ်းရောင် တစ်လုံး ဖြစ်သော သစ်သီး နှစ်လုံးကို ကျောက်မန် ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌   ကျောက်မန် မှာ နောက်ထပ် စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမသည် သစ်သီးကို စားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ၎င်း၏ ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း မေးခွန်းတစ်ခုက စိတ်ထဲတွင် သူ့အလိုလို ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ချန်လော့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒီသစ်သီးတွေက စားလို့ ရတယ် ဆိုတာ ရှင် ဘယ်လို သတ်မှတ်လိုက်တာလဲ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ကျောက်မန် ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုတစ်ခဏအတွင်း ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ အစောက သူမကို မေးခဲ့သော မေးခွန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင် ရှင် မသိဘူး မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤနေ့တွင် ကောင်မလေး ကျောက်မန် မှာ နောက်ဆုံး၌ အမှန်တရားကို သင်ယူသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာထံမှ လက်ဆောင်တိုင်းတွင် ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ထားသည့် စာရွက်လေး တစ်ရွက် တွဲပါလာတတ်ကြောင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save