Book List

<h2 style="text-align: center;">ခေတ်သစ်သမားတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ပြေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာမူ သူ၏ နောက်ကျောရှိ အမျိုးသမီး၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ခေါင်းထဲ၌ အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်... ၎င်းမှာ အဝေးဆုံးသို့ ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခင်က သူသည် ရန်သူများကို အသာစီးဖြင့်သာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သည့် ရန်သူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ ပထမဆုံးပင် ဖြစ်၏။ မြေကမ္ဘာအဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သူ အမှန်တကယ် နားလည်ထား၏။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ထိပ်တန်းကိုယ်ဖော့သိုင်းနှင့် မြန်နှုန်းမြင့် အင်းစာရွက် နှစ်ခုကို အသုံးပြုထားသော်လည်း ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုမှ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤလူ၏ အရှိန်မှာကား ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင်ပင် မြန်လွန်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်တမ်းပြေးတမ်းဖြင့် နာရီဝက်ခန့် ပြေးလွှားခဲ့ရာ ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ခန့် ခရီးပေါက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီသည် ယဲ့ပုဖန်ကို ဖမ်းမမိသေးသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ပို၍ ဝေးကွာမသွားဘဲ မီတာ ၁၀၀ ဝန်းကျင်၌သာ ရှိနေသေး၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ပုဖန်၏ ခြေထောက်များမှာ ရုတ်တရက် လေးလံလာကာ အရှိန်မှာလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတော့သည်။ မြန်နှုန်းမြင့် အင်းစာရွက်နှစ်ခု၏ အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">"တောက်... ငါ ဒါတွေကို ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားသင့်တာ..."</p> <p style="text-align:justify">သူ့ထံတွင် မြန်နှုန်းမြင့် အင်းစာရွက် နှစ်ခုသာ ရှိသဖြင့် ယခုအခါ အကုန်လုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီသည် ဤအပြောင်းအလဲကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားကာ နောက်ဘက်မှနေ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်း ဘယ်လောက်အထိ ဆက်တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် အင်းစာရွက်များ၏ တည်ရှိမှုကို မသိရှိပေ။ ရန်သူမှာ ချီစွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဟုသာ သူက ယူဆထားသည်။ ထိုသို့ပြောနေစဉ် သူ၏အရှိန်မှာ လုံးဝ လျော့မသွားဘဲ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ဆယ်မီတာကျော်ခန့် ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်လာ၏။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက မကြာမီ ဖမ်းမိတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သူ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားရပေမည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ရှေ့တွင် ကျောက်ဆောင်များ ထူထပ်လှသော တောင်ကုန်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တောင်ထိပ်မှာ အလွန်မမြင့်ဘဲ ပေ ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း တောင်တစ်ခုလုံးမှာ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် လမ်းလွှဲမသွားဘဲ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးတက်လိုက်သည်။ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လျှင် ဆက်မပြေးတော့ဘဲ လှည့်ကြည့်ကာ လက်ဆေးကန် အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို မ၍ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီထံသို့ လွှတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မိုက်မဲတဲ့ တရုတ်လူမျိုး... ဒါမျိုးနဲ့ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ဂျပန်ဓားကိုပင် ထုတ်မသုံးဘဲ လက်သီးဖြင့်သာ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း... </p> <p style="text-align:justify">လက်သီးနှင့် ကျောက်တုံးကြီးတို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ကျောက်တုံးစများ လွင့်စင်ထွက်သွားကာ ကြိတ်ဆုံကျောက်ခဲပမာ ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။ သူ၏အရှိန်မှာလည်း ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆက်လက် ပြေးတက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ လက်များမှာ ရပ်တန့်မနေပေ။ သူသည် ခြေရောလက်ပါ အသုံးချကာ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီထံသို့ ကျောက်တုံးကြီးများကို မိုးရေစက်များအလား တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပစ်ပေါက်နေတော့သည်။ သို့သော် မြေကမ္ဘာအဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအတွက်မူ ဤအရာများက အဟန့်အတား မဖြစ်စေပေ။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရန်သူသည် တောင်လယ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒဏ်ရာမရသော်လည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပစ်ပေါက်ခံနေရသဖြင့် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာ ဒေါသထွက်လာကာ ယဲ့ပုဖန်ကို ဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် အနက်ရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုက လေထဲတွင် ဝှစ်ခနဲ ပျံသန်းလာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ အားပါသော လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လရောင်အောက်တွင် သူ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ကျောက်တုံးမဟုတ်ဘဲ ဗုံးတစ်လုံး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ကြက်သီးမွှေးညင်းများပင် ထသွားတော့သည်။ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ ကျင့်စဉ်ကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်စေကာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချီအကာအကွယ်ကို အမြန်ဆုံး ဖန်တီးလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုန်း..."</p> <p style="text-align:justify">တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီးက ညဥ့်ကောင်းကင်ယံ၌ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားပြီး ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် သစ်ပင်များကို ရစရာမရှိအောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ကျောက်စများ လွင့်စင်လာသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဂျွတ်... ဂျွတ်... ဟူသော အက်ကွဲသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p style="text-align:justify">မိုင်ပေါင်းများစွာအတွင်းရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ယဲ့ပုဖန်မှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခင်က ယွင်ချန်ရွှယ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော ချိန်ကိုက်ဗုံးကို ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် အမျိုးသမီးကို ပွေ့ချီကာ တောင်ကုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သဖြင့် ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အနှီဗုံးကို အသုံးပြု၍ ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးကို သတ်ရန်မှာ သူယခုလေးတင် စဉ်းစားမိသော နည်းလမ်းပင်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် မြေကမ္ဘာအဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ နိုးကြားမှုကို သူသိသဖြင့် ဗုံးကို ချက်ချင်း မပစ်ခဲ့ပေ။ ကျောက်တုံးများဖြင့် အာရုံရှုပ်အောင် အရင်လုပ်ပြီးမှ ဗုံးကို ကျောက်တုံးများကြား ညှပ်၍ ပစ်ထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပေါက်ကွဲမှု၏ ပြင်းထန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယွင်ချန်ရွှယ်သည် ယဲ့ပုဖန်၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားမိသည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာ သူမ၏ ရင်ထဲမှ ကြောက်စိတ်များကို လျှော့ချနိုင်မည်ဟု ထင်နေပုံရ၏။ </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ လူက ထိုမျှအစွမ်းထက်သော ဗုံးကို မည်သည့်နေရာမှ ရလာသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဘေးကင်းရန်သာ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပေါက်ကွဲမှုအပြီးတွင် ယဲ့ပုဖန် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးမှာ သေချာပေါက် ပေါက်ကွဲသွားလောက်ပြီဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားကာ တောင်ကုန်းလေးမှာလည်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ယဲ့ပုဖန်နှင့် အမျိုးသမီးသည် တောင်ထိပ်သို့ ပြန်တက်လာကာ တောင်လယ်ရှိ ပေါက်ကွဲရာနေရာကို ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်ဦးယံတွင် ယွင်ချန်ရွှယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း ယဲ့ပုဖန်အတွက်မူ အရာအားလုံးက ထင်ထင်ရှားရှားပင်။ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် တောင်နံရံတွင် မီတာအတော်များများ ကျယ်သော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကာ ဗုံး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်အားကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူလည်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မစ္စတာ ကာလို့စ်သည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပုံရပြီး ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဗုံးကို ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိ၏။ အချိန်ကိုက် ပေါက်ကွဲတော့မည့် ဤဗုံးသာ မရှိပါက အာကာသအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နီးစပ်နေသော မိစ္ဆာအိုကြီးကို သူ မည်သို့မျှ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုစဉ် ကျင်းကြီးထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ် ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ လှပသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ အစုတ်စုတ်အပြတ်ပြတ် ဖြစ်နေကာ အနက်ရောင် အဝတ်စ အချို့သာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်ကျန်တော့သည်။ သူ့အား ကြည့်ရသည်မှာ လမိုက်ညထဲမှ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလားပင်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... ဒီအဖိုးကြီးက အတော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ။ ဒါတောင် မသေဘူးလား..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် အံ့ဩသွားမိသည်။ သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ချီအကာအကွယ်ကို လျှော့တွက်မိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီသည် ကျင်းအစွန်းသို့ တွားသွားလာကာ သွေးတစ်လုတ် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ဗုံးကြောင့် သူ အသက်မသေခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်သော အတွင်းဒဏ်ရာများ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမိစ္ဆာအိုကြီး ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်မှပင် ယဲ့ပုဖန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယုတ်မာတဲ့ တရုတ်လူမျိုး... ဒီနေ့တော့ မင်းကို ငါ အသေသတ်ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။ သူသည် ခါးမှ ဂျပန်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ အပြေးအလွှား လာတော့သည်။ သူ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေ၏။ ယဲ့ပုဖန်နှင့် တွေ့ကတည်းက သူသည် ယဲ့ပုဖန်ကို လက်ဖျားနှင့်ပင် မထိရသေးမီမှာပင် ဗုံးဒဏ်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်ကာ အသက်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒဏ်ရာရနေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အတော်များများ ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူ၏ အမြင်တွင်မူ ရှေ့မှ တရုတ်လူမျိုးကို သတ်ရန်မှာ လုံလောက်နေသေးသည်ဟု ယူဆထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် ယဲ့ပုဖန်က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ယွင်ချန်ရွှယ်ကို ပြန်ပွေ့ချီကာ လှည့်ပြေးတော့သည်။ ဒဏ်ရာရနေသော ကုလားအုတ်မှာ မြင်းထက်ပင် ကြီးမားသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">မိစ္ဆာအိုကြီး၏ ဒဏ်ရာမှာ သူထင်သလောက် မပြင်းထန်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အပြည့် ရှိနေသေးပုံရသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်မှာ ရင်ဆိုင်ရန် မစွမ်းသာသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကပြေး၊ တစ်ဦးကလိုက်ဖြင့် ယခင်က မြင်ကွင်းကို ထပ်မံ သရုပ်ဖော်နေကြပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင် မရှိတော့ဘဲ ငရဲမှ တက်လာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့်သာ တူတော့သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ဒဏ်ရာများက သူ၏ အရှိန်ကို ထိခိုက်စေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ မီတာ ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့်တွင်သာ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယဲ့ပုဖန်မှာ ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ သက်လုံ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာမူ ဒဏ်ရာကြောင့် တဖြည်းဖြည်း အရှိန်လျော့လာကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ မျက်ခြေဖြတ်နိုင်တော့မည်ဟု တွေးထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် နာရီဝက်ခန့် အပြန်အလှန် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားပြီးနောက် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ အရှိန်မှာ လျော့မသွားသည့်အပြင် ပို၍ မြန်လာရုံသာမက ခွန်အားများမှာလည်း ပိုမို ပြည့်ဝလာသည်ကို ယဲ့ပုဖန် အံ့ဩဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ ဝေးမသွားသည့်အပြင် မီတာ ၅၀ ခန့်အထိပင် နီးကပ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ... စောစောက သွေးထွေးတာက အယောင်ဆောင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် ပြေးနေရင်းပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို နောက်သို့ ဖြန့်ကြက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save