Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ငါ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးစမ်း... မင်း ငါ့ကို ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့ကို သတ်ဖို့တော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဤအချက်ကိုမူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေဆဲပင်။ အစောပိုင်းက ယဲ့ပုဖန်၏ ချုံခို တိုက်ခိုက်မှုမှာပင် သူ့ကို အမာရွတ်မျှပင် မထင်စေနိုင်ခဲ့သည်မှာ သက်သေပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ အခုလောလောဆယ် ခင်ဗျားကို ကျုပ် မသတ်နိုင်သေးတာ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ခင်ဗျား ဘာစားမလဲ၊ ဘာသောက်မလဲ။ အေးအေးဆေးဆေးရော အိပ်ပျော်ပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားသာ မစား၊ မသောက်၊ မအိပ်ဘဲ နေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မယ် ထင်လဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူသည် ဤပြဿနာကို ခဏမျှ မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူသည် သတ်ဖြတ်ရန် ထွက်လာသူ ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် အပိုပစ္စည်းဟူ၍ မပါသလောက်ပင်။ ရေနှင့် အစားအစာ လုံးဝ ပါမလာပေ။ အကယ်၍သာ ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း ဆယ်ရက်ထက် ပို၍ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် အနီးအနား၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရန်သူတစ်ဦးက ချောင်းမြောင်းနေသဖြင့် အမြဲတမ်း နိုးကြားနေရပေမည်။ ခဏမျှပင် စိတ်လျှော့လိုက်သည်နှင့် သေဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကောင်လေး... မင်း ငါ့အကြောင်းကို မသိသေးဘူး ထင်တယ်။ ငါက ဂျပန်ဓားဘုရင် လျိုချွမ်းရှီးဖုန်းရဲ့ တပည့်ကြီး ယာမာမိုတို ဆိုဂျီပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းဟာ သေချာပေါက် ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို အခု လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ အတိတ်က ရန်ငြိုးတွေကို အကုန်အပြတ် ခြေဖျက်ပေးမယ်။ မင်းကို နောက်နောင် ဘာဒုက္ခမှ မပေးဘူးလို့လည်း ငါ ကတိပေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ... ဂျပန်ဓားဘုရင် ဟုတ်လား။ ကျုပ် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ် သိထားတာကတော့ ခင်ဗျားတို့ ဂျပန်မိစ္ဆာတွေဟာ ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်လို့ မရဘူးဆိုတာပဲ။ ခင်ဗျားကို ကျုပ် လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျား ကျုပ်နောက်ကို ပြန်လိုက်မှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ ထိုအချက်မှာ သူ အမှန်တကယ် စဉ်းစားထားသည့် အချက်ပင်။ သူသည် ယနေ့တွင် ကြီးမားသော အရှက်ခွဲမှုကို ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ရှေ့မှ ကောင်လေးကို မသတ်ရမချင်း မည်သို့မျှ ကျေနပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်လက်၍ "နောက်ပြီးတော့ ဒါက လူသူမရှိတဲ့ တောကန္တာရပဲ။ မိုင်ပေါင်းများစွာ အတွင်းမှာ ဘယ်သူမှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားကို ကျုပ် သတ်လိုက်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ပြောစမ်း... ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ မင်း ဘာလိုချင်သလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်တော့ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ်ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ရန်ငြိုးရန်စတွေ ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ကျုပ်နောက်ကို ဒီလောက်အထိ လိုက်ဖမ်းနေခဲ့တာ ဆိုတော့ အနည်းဆုံးတော့ ကျုပ်ကို လျော်ကြေးတစ်ခုခု ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက "မင်း ငွေလိုချင်တာလား။ စျေးနှုန်းသာ ပြောလိုက်စမ်းပါ၊ ငါ ပေးနိုင်တာမှန်သမျှ အကုန်ပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို လူအထင်နေတာလား။ ငွေမရသေးဘဲ ခင်ဗျားကို ကျုပ်က လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အဓိက ပစ်မှတ်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဖြစ်သော်လည်း ဂျပန်မိစ္ဆာအိုကြီး သံသယ မဝင်စေရန် အတွက် တိုက်ရိုက် မပြောသေးဘဲ ထိန်းထားခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက "ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ငွေအပို လုံးဝ ပါမလာဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဤစကားကိုသာ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဆက်လက်၍...</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား ကိုယ်ပေါ်မှာ ပါသမျှ အရာအားလုံးကို ထုတ်ပြစမ်း။ ကျုပ် သဘောကျတာ တစ်ခုခု ပါရင် ခင်ဗျား အသက်နဲ့ လဲပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက "ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒီဓားကလွဲရင် တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှ မရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"အရင်ဆုံး အကုန်ထုတ်ပြစမ်းပါ၊ ကျုပ် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံက ဤလူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံး ရှိနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဆင့်တက်ရန် မလုံလောက်သော်လည်း ၎င်းတို့ကို ရရှိပြီးနောက် ယင်းကျောက်တုံးများ မည်သည့်နေရာမှ ရလာသည်ကို ဆက်လက် စုံစမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတစ်ပါးလက်ခုပ်ထဲမှ ရေဖြစ်နေသဖြင့် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာ မတတ်သာတော့ဘဲ သူ၏ အိတ်ကပ်များကို အကုန် နှိုက်ထုတ်ပြလိုက်ရတော့သည်။ ထိုအဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးမှလွဲ၍ အခြား အဖိုးတန်ပစ္စည်း အမှန်တကယ် ပါမလာပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ငွေ တကယ် ပါမလာဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ခင်ဗျားမှာ ငွေမပါဘူးဆိုရင်တော့ ဒီကျောက်တုံးတွေကိုပဲ ကျုပ်ကို ပေးလိုက်တော့"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မူလက သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျောက်တုံးများမှာ အလွန် ရှားပါးလှပြီး တစ်ဖက်လူမှာ အလွန် ငယ်ရွယ်သဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ဘာမှန်းပင် သိလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျောက်တုံးများကို တောင်းဆိုလာသဖြင့် သူ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မဖြစ်ဘူး... ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေကိုတော့ ငါ မင်းကို မပေးနိုင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အော်... ခင်ဗျားက ဒါကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျောက်တုံးလို့ ခေါ်တာလား"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက "ဟုတ်တယ်... ဒါက ငါ့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ တခြား လိုချင်တာရှိရင် ပြောင်းပြောပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ဘာ ပြောင်းပြောရမှာလဲ... ခင်ဗျားမှာ တခြား ဘာရှိလို့လဲ။ ခင်ဗျား အသက်ကို ပေးမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို လာပြီး မာန်တက်နေသေးတယ်ပေါ့။ ခင်ဗျား မပေးဘူး မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်လည်း ခင်ဗျား ဆာလောင်ပြီး သေတဲ့အထိ ကျုပ်က ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်နေလိုက်မယ်။ အဲဒီကျမှ ကျုပ် ကိုယ်တိုင်ပဲ လာယူတော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ခင်ဗျား ကျုပ်ရှိတဲ့နေရာကို ရှာပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်လား။ ကျုပ် ပြောပြမယ်... အဲဒီ စိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်စမ်းပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီအစီအရင်ထဲမှာ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ရှာမတွေ့နိုင်တာကို ထားပါဦး။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို သတ်လိုက်ရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ။ ခင်ဗျားလည်း ဒီမှာတင် ဆာလောင်ပြီး သေသွားမှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားတော့သည်။ သူ စဉ်းစားနေသည်မှာ ယဲ့ပုဖန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ရန် အခွင့်အရေး ရှာနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တစ်ဖက်လူက ကြိုတင် နိုးကြားနေသဖြင့် အောင်မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ပြင် ယဲ့ပုဖန်သာ သေသွားပါက သူလည်း ဤနေရာ၌ အမှန်တကယ် ပိတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားက ကျေးဇူးကန်းနေမှတော့ ကျုပ် သွားတော့မယ်။ နောက် သုံးရက်ကြာလို့ ခင်ဗျား ဆာလောင် မူးဝေနေတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ခင်ဗျား အသက်နဲ့ ဒီကျောက်တုံးတွေကို လာယူတော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"နေဦး... ခဏစောင့်ပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူ ထွက်သွားတော့မည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာ လုံးဝ ပျာယာခတ်သွားတော့သည်။ သူ ဤနေရာ၌ တစ်ယောက်တည်း ပိတ်မိပြီး မသေချင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေကို ယူပြီးရင် ငါ့ကို လွှတ်ပေးမယ်ဆိုတာ တကယ်လား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ခင်ဗျား အခြေအနေကို ခင်ဗျား အခုထိ နားမလည်သေးဘူးပဲ။ ခင်ဗျားမှာ ကျုပ်နဲ့ အပေးအယူ လုပ်စရာ အခွင့်အရေး ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီပစ္စည်းတွေကို ပေးရင် ခင်ဗျား အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်။ မပေးရင်တော့ သေပေတော့"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီမှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသော်လည်း မတတ်သာတော့ပေ။ သူသည် လက်ထဲမှ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးကိုသာ လွှင့်ပစ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယူသွားတော့... မင်း ကတိတည်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စိတ်အာရုံဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်တုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက "အခု ငါ့ကို လွှတ်ပေးလို့ ရပြီလား"</p> <p style="text-align:justify">"မရသေးဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကျောက်တုံးလေး နည်းနည်းနဲ့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး။ ပြောစမ်း... ဒီအရာတွေကို ခင်ဗျား ဘယ်က ရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားမိပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝသော်လည်း သူ၏ လက်ရှိ အဟန့်အတားကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး အတုံး ၂၀ ခန့် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။ "အမေရိကန်တွေက ဒီနေ့ည ဓားစာခံကို ကြားဖြတ်လုဖို့ ကျုပ်ကို ခိုင်းတာ။ ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေက သူတို့ပေးတဲ့ ဆုလာဘ်တွေပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ခင်ဗျား ကျုပ်ကို နောက်နေတာလား။ ခင်ဗျားကိုယ် ခင်ဗျား ဂျပန်ဓားဘုရင်ရဲ့ တပည့်ကြီး ဆိုပြီး အတော်လေး ဟိတ်ကြီးဟန်ကြီး လုပ်နေပြီးတော့ ကျောက်တုံးလေး နည်းနည်းအတွက်နဲ့ အသက်စွန့်နေတယ်ပေါ့လေ"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက "သူတို့က ကျုပ်ကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ နဲ့ ဝိညာဉ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျောက်တုံး၁၀၀ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ။ အခု ဒီ ကျောက်တုံး ၁၀ တုံးက ကြိုတင်ပေးထားတဲ့ အခကြေးငွေပဲ။ ကျုပ်က အဲဒီထဲက နှစ်တုံးကို သုံးလိုက်ပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ကို သတ်ပြီး ယွမ်ချန်ရွှယ်ကို ပြန်ခေါ်သွားပေးနိုင်ရင် ကျန်တဲ့ အခကြေးငွေတွေကို သူတို့ ပေးမှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူသည် အမေရိကန်ဒေါ်လာ သန်း ၁၀၀ ကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ကိုမူ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် လုံလောက်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">သူက မေးလိုက်သည်။ "ပြောစမ်း... အားလုံး ပြီးသွားရင် ခင်ဗျား သူတို့ကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်၌ ယာမာမိုတို ဆိုဂျီသည် ယဲ့ပုဖန် အမှန်တကယ် လိုချင်နေသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျောက်တုံးများ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ်လို့ မင်း အဲဒီကျောက်တုံးတွေကို ယူမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ဒီမှာပဲ ထားပစ်ခဲ့မှာလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ခင်ဗျား အမှန်အတိုင်း ပြောပြီး ကျန်တဲ့ ကျောက်တုံး ၉၀ ကို ကျုပ် ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ကျုပ် ကတိပေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီက "မင်းကို ငါ ဘာလို့ ယုံရမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားမှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယာမာမိုတို ဆိုဂျီ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်တော့သည်။ "ကျုပ်နဲ့ လာပြီး ညှိနှိုင်းတဲ့သူက အမေရိကန်ရဲ့ အထူးဌာနက အာဖရိက တာဝန်ခံ သူရမ်ပဲ။ အလုပ်ပြီးသွားရင် သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်အခြေစိုက်စခန်းမှာ သွားတွေ့ပြီး ကျန်တဲ့ အခကြေးငွေတွေကို ယူရမှာ"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save