Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၅၂</h2> <h2 style="text-align: center;">ခုနစ်ရောင်ခြယ် အာကာသအဆင့် ကူအင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် သူ၏ရှေ့မှ ရွှေရောင်တောက်နေသော ပိုးတောင်မာလေးကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ လှိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်ပမာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခင်က ထိုကူအင်းကောင်လေးထံမှ အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို အနည်းငယ်မျှသာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုမူ ထိုခံစားချက်မှာ အဆမတန် ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မသိစိတ် အတွင်းမှပင် နောက်သို့လှည့်၍ ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာရသည့်အထိပင်...။</p> <p style="text-align:justify">ဤမျှ သေးငယ်လှသော အကောင်ငယ်လေးတစ်ကောင်က သူ့အား ဤမျှလောက်အထိ ပြင်းထန်သော ဖိအားများကို မည်သို့ပေးနိုင်သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ကိုကို... ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မရဲ့ မူလဇာတိ ကူအင်းကောင်က နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်တက်သွားပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "သူ ဘယ်လောက်အထိ အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြလို့ရမလား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ခုနစ်ရောင်ခြယ် ကူအင်းကောင်လေးကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး "ကလေးလေး... ကိုကိုက မင်းရဲ့ အစွမ်းတွေကို ကြည့်ချင်လို့တဲ့။ မင်း ဘာတွေလုပ်နိုင်လဲဆိုတာ ပြလိုက်စမ်းပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">ခုနစ်ရောင်ခြယ် ကူအင်းကောင်လေးသည် သူမ၏စကားကို နားလည်သည့်အလား တောင်ပံအစုံကို ခပ်ဖွဖွ ခတ်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အရှိန်မှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အလားပင်...။</p> <p style="text-align:justify">ရွှစ်... </p> <p style="text-align:justify">တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်မျှသာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ၎င်းသည် မူလနေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် သေချာကြည့်နေသော ယဲ့ပုဖန်မှာမူ အတော်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ အကြောင်းမှာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ကူအင်းကောင်လေးသည် ဂူဝရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့ခြင်းကို မြင်ခဲ့ရသောကြောင့်ပင်…။ လူကြီး သုံးဖက်စာခန့် ထူထဲလှသော သစ်ပင်စည်ကြီးမှာ ထိုကူအင်းကောင်လေးအတွက် အဟန့်အတားတစ်ခုပင် မဖြစ်ခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤမျှလောက် မြန်ဆန်သော အရှိန်နှင့် ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းမှာ အဆင့်နိမ့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အကာအကွယ် ချီစွမ်းအင်ကိုပင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤအကောင်ငယ်လေးက သူ့အား ဤမျှလောက် ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ပေးနိုင်သည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ တုန်လှုပ်မှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ မူလဇာတိ ကူအင်းကောင်က အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက "ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်ဆိုတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို ကျွန်မရဲ့ ကူအင်းကောင်ကလည်း ခုမှ အဆင့်တက်တာဆိုတော့လေ" ဟု ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ငါ့မှာရှိတဲ့ နောက်ထပ်အသီးကိုပါ ကျွေးလိုက်ရင် သူ ထပ်ပြီး အဆင့်တက်နိုင်ဦးမလား" ဟု စူးစမ်းလိုက်ပြန်၏။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ခေါင်းခါပြကာ "မရတော့ဘူး ကိုကို။ အဲဒီအသီးက တစ်ခါပဲ အစွမ်းပြတာလေ။ အများကြီးစားလည်း ဘာမှ ထူးမှာမဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ဩော်..." ယဲ့ပုဖန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ထိုကူအင်းကောင်လေးကို ပို၍ အစွမ်းထက်စေချင်သည်။ ရှန်းကွမ်မိသားစုမှ ရှန်းကွမ်ရှုံကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော အလှလေး အဆိပ်အတွက် ဖြေဆေးကို ရအောင် ယူနိုင်သည်အထိ အစွမ်းထက်စေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့... ဒါက ကောင်းကင်ယင် သွေးနီရောင်အသီးနဲ့ ဖော်စပ်ထားတဲ့ ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးပဲ။ မင်းအတွက် အသုံးဝင်မလား ကြည့်ပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ခုနစ်ရောင်ခြယ် ကူအင်းကောင်လေးအား ပြလိုက်သည်။ သို့သော် ကူအင်းကောင်လေးမှာ ဆေးလုံးကို အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် စိတ်မဝင်စားသည့်အလား ခေါင်းခါကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက "ကိုကို... ကူအင်းကောင်တွေက သဘာဝပစ္စည်းတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားကြတာ။ ဆေးလုံးတွေကိုတော့ သူတို့ မစားကြဘူး" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က နှမြောတသစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုဆေးလုံးကို လုံရှောင်ယွဲအား ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရော့... ဒီဆေးလုံးကို မင်းပဲ သောက်လိုက်ပါ။ ဒါက မင်းရဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးပြီး ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက အားနာဟန်ဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ကိုကို... ကျွန်မ ကိုကို့ဆီက အသီးတစ်လုံးလည်း ယူထားပြီးပြီလေ"</p> <p style="text-align:justify">"ရပါတယ်... ငါ့အတွက် အလုပ်တစ်ခု လုပ်ပေးရင် ရပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ရိုးသားစွာပင် "ကိုကိုက ကျွန်မရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ပါ။ ကျွန်မကိုလည်း အများကြီး ကူညီပေးထားတာပဲ။ တစ်ခုခု လုပ်ပေးစေချင်ရင် ခိုင်းရုံပါပဲ... ဒီဆေးလုံးနဲ့ လဲစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ပေးရင် ယူလိုက်စမ်းပါ" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆိုသည်။ "ငါ မင်းကို အကူအညီတောင်းမယ့် ကိစ္စက အရမ်းခက်ခဲတယ်။ မင်းမှာ အဆင့်မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံမှု ရှိမှ ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ဩော်... ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ကဲ့ပါ ကိုကို။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် လုံရှောင်ယွဲသည် ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ယူကာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်က စနောက်လိုက်၏။ "မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် ယုံတာလား။ ငါ ကျွေးတာ အဆိပ်ဖြစ်နေမှာ မကြောက်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">"မကြောက်ပါဘူး။ ကိုကိုက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိနေတာပဲကို"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါက လူကောင်းဆိုတာ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက "ကျွန်မက လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ လူကောင်းလား၊ လူဆိုးလား ဆိုတာကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခွဲခြားနိုင်တယ်လေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ကောင်းပြီ... ဒါဆို မြန်မြန်ကျင့်တော့။ ငါ မင်းကို စောင့်ပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၏ အစွမ်းကို စုပ်ယူရန် သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်အကြာတွင် ရှောင်ယွဲ၏ ကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထကြွလာပြီး မြေကမ္ဘာအဆင့်၏ အတားအဆီးကို ချက်ချင်းပင် ချိုးဖျက်လိုက်တော့သည်။ အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသည့်တိုင် ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၏ အာနိသင်မှာ မကုန်ဆုံးသေးဘဲ သူမ၏ ချီစွမ်းအင်များမှာ ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် အစောပိုင်းမှသည် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ နှစ်ဆင့်ခန့် ဆက်တိုက် တိုးတက်သွားပြီးနောက်မှသာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယင်းရလဒ်ကို ယဲ့ပုဖန် အံ့သြမနေတော့ပေ။ ရှောင်ယွဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယင်ဓာတ်သဘာဝရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ကြောင်း သူ စမ်းသပ်စဉ်ကတည်းက သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို အပြည့်အဝ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြိုတင် သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေများ တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ရှောင်ယွဲက သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးလေးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး "ကိုကို... ကိုကို့ရဲ့ ဆေးလုံးတွေက တကယ် အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မ အများကြီး တိုးတက်သွားပြီ" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဒါက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင်က ပါရမီရှိလို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက "ကိုကို... ကိုကိုက ကျွန်မကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်တာလဲဟင်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မင်း ဆေးပညာလည်း လေ့လာဖူးတယ်လို့ ခုနက ပြောတယ်မလား"</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့... မြောင်ဆေးပညာကို လေ့လာဖူးပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် အပြင်းထန်ဆုံး အဆိပ်ဆယ်မျိုးထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ အိပ်ပျော်နေသော အလှလေး အကြောင်းရော ကြားဖူးလား"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက "ရှေးဟောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာတော့ ကျွန်မ တွေ့ဖူးတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဒါဆို အဲဒီအဆိပ်ကို ဖြေနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကိုရော မင်း သိလား" ဟု အားကိုးတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ ဖတ်ဖူးသော ရှေးဟောင်းဆေးကျမ်းများတွင် ထိုအဆိပ်အကြောင်းကို ရိုးရှင်းစွာသာ ဖော်ပြထားသဖြင့် အခြားသော ဖြေရှင်းနည်းများကို သူ မျှော်လင့်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ "ကျွန်မ ဖတ်ဖူးတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာတော့ ဒီအဆိပ်ကို ထည့်တဲ့သူက လွဲရင် ဘယ်သူမှ မဖြေနိုင်ဘူးလို့ ရေးထားတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူက အပြင်းထန်ဆုံး အဆိပ် ဆယ်မျိုးထဲမှာ ပါနေတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိပြီး "ဒါဆို ဝိညာဉ်နှိုးမြက်ကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာလို့ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝိညာဉ်နှိုးမြက်လား... အဲဒီလိုဆေးပင်မျိုးကိုတော့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး" လုံရှောင်ယွဲက ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ကိုကို... ကိုကို့ရဲ့ မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ယောက် အဲဒီအဆိပ် မိနေလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ငါ့ရည်းစား အဲဒီအဆိပ် မိထားတာ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါက ရှန်းရှီးရဲ့ မြောင်ကျေးရွာတွေဆီ ဖြေဆေးလာရှာတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ဒေါသတကြီးဖြင့် "ဒါကတော့ အရမ်းလွန်လွန်းတာပဲ။ ဘယ်သူက ဒီလိုယုတ်ညံ့တဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"သေချာတော့ မသိသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ယူဆချက်အရတော့ ဒါက ရှန်းကွမ်မိသားစုရဲ့ လက်ချက်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ရှန်းရှီးအကြောင်း ကောင်းကောင်း သိတယ်ဆိုတော့ ဒီက အဓိက မိသားစုကြီးတွေအကြောင်း ငါ့ကို ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား"</p> <p style="text-align:justify">"ရတာပေါ့ ကိုကို"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ရှင်းပြလေသည်။ "ရှန်းရှီးမှာ အင်အားကြီးတဲ့ မိသားစုတွေဆိုရင် အဓိကအားဖြင့် ရှန်းကွမ်မိသားစု၊ ကျူးယိုးမိသားစုနဲ့ ကူဘုရင် ဆိုပြီး ရှိတယ်။ ကျူးယိုးမိသားစုကတော့ နာမည် အကောင်းဆုံးပဲ။ သူတို့က ရွာသားတွေရဲ့ ရောဂါတွေကို မကြာခဏ ကုသပေးလေ့ရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ မန္တန်အတတ်က အရမ်းကို ထူးဆန်းအံ့ဩဖို့ ကောင်းတာ... လူသေကိုတောင် ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတတ်ပညာက သူတို့မိသားစုဝင်တွေပဲ တတ်တာ။ အပြင်လူကို ဘယ်တော့မှ မသင်ပေးဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ကျူးယိုးအတတ်အကြောင်း သူ ကြားဖူးသော်လည်း ရှောင်ယွဲ ပြောသကဲ့သို့ပင် အပြင်လူများ မသိရှိနိုင်သလို ရှေးဟောင်းဆေးကျမ်းများတွင်လည်း မှတ်တမ်းအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ဆက်ပြောပြ၏။ "ကူဘုရင်ကတော့ ရှန်းရှီးမှာ အကြည်ညိုခံရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူက လူကောင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ လူဆိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူက ရှန်းရှီး မြောင်ကျေးရွာသားတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကိုပဲ ကာကွယ်ပေးတဲ့သူ။ ဒီက လူတော်တော်များများက ကူဘုရင်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံထားရပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူ့မျက်နှာကို မမြင်ဖူးကြဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် "ဘာလို့လဲ... ကူဘုရင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်ဘူးလေ... ကူဘုရင်က ရွာသားတွေကို ဆေးကုပေးဖို့ ခဏခဏ ထွက်လာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အမြဲတမ်း မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားတာဆိုတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အစစ်အမှန်ကို မသိကြတာ"</p> <p style="text-align:justify">"ဩော်..." ယဲ့ပုဖန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ဆက်ပြောပြလေသည်။ "နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ ရှန်းကွမ်မိသားစုပဲ။ သူတို့ကတော့ အမြဲတမ်း မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး ဗိုလ်ကျတတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အလောင်းသန့်စင်တဲ့ အတတ်နဲ့ ကူအင်းအတတ်မှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်တာကြောင့် ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြဘူး။ ပြီးတော့ ရှန်းကွမ်မိသားစုဝင်တွေက အငြိုးအတေး အရမ်းကြီးကြတယ်။ သူတို့ကို စော်ကားတဲ့သူ ရှိလာရင် အသေအလဲကို တိုက်ခိုက်မယ့်သူတွေပဲ။ ကံကောင်းလို့သာ ကူဘုရင်နဲ့ ကျူးယိုးမိသားစုက ရှန်းရှီးမှာ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားလို့ အတန်ငယ် ငြိမ်နေတာပေါ့"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save