Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၅၈</h2> <h2 style="text-align: center;"> ရှန်းကွမ်မိသားစုအတွင်းသို့ ခြေချခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်မိသားစုသည် ရှန်းရှီးဒေသ၌ အလွန်ပင် အင်အားကြီးမားလှသည်။ မိသားစု တစ်ခုလုံး၏ နေအိမ်များကို တောင်စောင်း တစ်လျှောက်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး တောင်ခြေမှသည် တောင်ထိပ်အထိ ဝါးအိမ်ခြေ ရာနှင့်ချီ၍ သွယ်တန်းတည်ရှိနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝါးအိမ်များ၏ တည်ဆောက်ပုံမှာလည်း အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှု ရှိပေသည်။ တောင်ခြေနှင့် အနီး၌ မိသားစုအတွင်း ရာထူးနိမ့်သူများ နေထိုင်ကြပြီး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လေလေ ရာထူးအဆင့်အတန်း မြင့်မားလေ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">မိသားစု၏ အရှင်သခင် ရှန်းကွမ်ရှုံနှင့် ဒုတိယ အကြီးအကဲ ရှန်းကွမ်ကျိုးတို့မှာမူ တောင်ထိပ်ရှိ ဝါးအိမ်ကြီးများတွင် နေထိုင်ကြ၏။ ယခု အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝါးအိမ်ပေါ်တွင် အတူတူရပ်ရင်း ဝေးကွာလှသော တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံက "ယဲ့ပုဖန်ဆီက ဘာသတင်းရလဲ။ သူ ရှန်းရှီးကို ရောက်နေပြီလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက "ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပေမဲ့ အခုထိတော့ ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူး အစ်ကိုကြီး" ဟု ပြန်ဖြေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ သူ့ရဲ့ စရိုက်အရဆိုရင် ဝမ်ရွှယ်နင် ငါတို့ရဲ့ အိပ်ပျော်နေသော အလှလေး အဆိပ်မိသွားတာကို သိတာနဲ့ ချက်ချင်း ရောက်လာရမှာ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက "ယဲ့ပုဖန်ဆီက သတင်းမရသေးပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျူးယိုးမိသားစုဘက်မှာတော့ ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ကျူးယိုးမိသားစု ဟုတ်လား။ သူတို့ ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်လူတွေ စုံစမ်းရသလောက်တော့ ကျူးယိုးမိသားစုက ကျူးယိုးဖေးဖေးဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ကျူးယိုးကျန့်ကို တောင်ပေါ်မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူက အလောင်းရုပ်သေး ဖြစ်နေပြီလို့ သိရတယ်။ အခုတော့ ကျူးယိုးမိသားစု တစ်ခုလုံး ပွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်းကို လွှတ်ပြီး ကျူးယိုးကျန့်ကို လိုက်ရှာခိုင်းနေတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ "ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျူးယိုးကျန့်ကို ငါကိုယ်တိုင် အလောင်းရုပ်သေးအဖြစ် သန့်စင်ခဲ့တာလေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် တောင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာနိုင်ရမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အခြေအနေ အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိရသေးဘူး။ ကျူးယိုးမိသားစုထဲမှာ ရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူလျှိုတွေက အပြင်စည်းမှာပဲ ရှိတာဆိုတော့ ဒီလို သတင်းစလေးတွေပဲ ကြားရတာ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အစ်ကိုကြီး... ကျူးယိုးကျန့်ကို ရှန်းရှီးကို ယူလာတာ ယဲ့ပုဖန်များ ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p style="text-align:justify">"လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံက ဆို၏။ "တရုတ်တစ်ပြည်လုံးမှာ အလောင်းသန့်စင်တဲ့အတတ်ကို ငါတို့ ရှန်းကွမ်မိသားစုပဲ ကျွမ်းကျင်တာ။ ပြီးတော့ ကျူးယိုးကျန့်က ငါကိုယ်တိုင် သန့်စင်ထားတဲ့ အလောင်းရုပ်သေးလေ။ သူ့ကို ငါကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ ရှန်းကွမ်ဟုန်ပင်းရဲ့ သက်တမ်းမီးအိမ် ငြိမ်းသွားကတည်းက သူ ယဲ့ပုဖန်လက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီဆိုတာ သေချာတယ်။ အလောင်းရုပ်သေးကလည်း ကျန်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက "အစ်ကိုကြီး ပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျူးယိုးမိသားစုက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်နေရတာလဲ မသိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ "ဟို ကျူးယိုးကွမ်ကျိ ဆိုတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးက ငါတို့ ရှန်းကွမ် မိသားစုကို ပြဿနာရှာဖို့ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရှန်းရှီးမှာ ရှန်းကွမ်မိသားစုက အလောင်းသန့်စင်တဲ့အတတ်နဲ့ နာမည်ကြီးတာ လူတိုင်းသိတာပဲလေ။ အခု သူတို့က ကျူးယိုးကျန့်ဟာ အလောင်းရုပ်သေး ဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ လက်ညှိုးက ငါတို့ဆီကိုပဲ ဦးတည်လာမှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက "ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ကြမလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြင်ဆင်လာခဲ့တာ... အခု ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။ တကယ်လို့ ကျူးယိုးမိသားစုက ငါတို့ဆီ လာပြီး ပြဿနာရှာရဲတယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ကို ရှန်းရှီးမြေပေါ်ကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ပစ်ရမှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံ၏ မျက်နှာတွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "ကူဘုရင်ရွာဘက်ကရော ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကြားရတာတော့ ကူဘုရင်က လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ဆေးပင်ရှာဖို့ ထွက်သွားကတည်းက အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူးတဲ့။ အခုတော့ ကူဘုရင်ရွာ တစ်ခုလုံးကို အန်းချိုင်အော်က ထိန်းချုပ်ထားတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံက "အဲဒီအမျိုးသမီးကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားလိုက်။ ကျူးယိုးမိသားစုသာ ငါတို့ကို ပြဿနာ လာရှာရင် ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူတို့ကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းဖို့ အဆင်သင့် ပြင်ထားခိုင်းလိုက်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အစ်ကိုကြီး... ကျူးယိုးမိသားစုက သာမန်မဟုတ်ဘူးနော်။ ဟို အဖိုးကြီးကလည်း အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်လေ။ အန်းချိုင်အော်ကရော သဘောတူပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ရှုံက "သူမကို ပြောလိုက်... ကျူးယိုးမိသားစုကို အရင်ဆုံး ချေမှုန်းဖို့ ငါတို့ကို ကူညီမယ်ဆိုရင် ရှန်းကွမ်မိသားစုက သူမကို ကူဘုရင်ရာထူး ရအောင် ကူညီပေးမယ်လို့။ သူမ ငါတို့နဲ့ လျှို့ဝှက် ပူးပေါင်းလာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီပဲ... သူမရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဒီနေ့ကို စောင့်နေတာ မဟုတ်လား။ ဒီအခွင့်အရေးကို သူမ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ကျိုး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှန်းကွမ်ရှုံသည် တောင်တန်းကြီးများကို ငေးကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ "ရှန်းရှီးဒေသကြီး... အခုတော့ ငါတို့ ရှန်းကွမ်မိသားစုက အုပ်စိုးရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်၌ ယဲ့ပုဖန်နှင့် လုံရှောင်ယွဲတို့သည် ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်းနှင့်အတူ ရှန်းကွမ်အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အား အိမ်တော်ထိန်းက အစေခံများ နေထိုင်ရာ ဝါးအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သီးသန့် အခန်းတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နေရာချထားပြီးနောက် သူတို့သည် မိမိတို့၏ တာဝန်များ အတိုင်း စတင် လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။ ယဲ့ပုဖန်က တံမြက်စည်းကို ကိုင်ကာ ကြမ်းတိုက်၊ တံမြက်စည်းလှည်းခြင်းကို စတင်ပြီး လုံရှောင်ယွဲကမူ အခြားသော အမျိုးသမီးများနှင့်အတူ အဝတ်လျှော်ရန် သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ယဲ့ပုဖန်သည် တံမြက်စည်း လှည်းရင်း ရှန်းကွမ်မိသားစု ကျေးရွာ တစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဤနေရာ၏ တည်ဆောက်ပုံနှင့် လုံခြုံရေး အပြင်အဆင်များကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားပြီး ရုပ်သွင်ကို ပြောင်းလဲထားသည့်အပြင် ဒေသစကားကိုလည်း ပိုင်နိုင်စွာ ပြောဆိုနိုင်သဖြင့် မည်သူ၏ သံသယကိုမျှ မခံခဲ့ရပေ။ နေဝင်ပြီးနောက် သူတို့သည် အခြားအစေခံများနှင့်အတူ ညစာ စားသောက်ကြပြီး အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ကိုကို... ဟိုလူက ဘာလို့ အခုထိ ဘာမှ မလှုပ်ရှားသေးတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "စိတ်မပူပါနဲ့... လူဆိုးတွေက မကောင်းတဲ့အလုပ်ကို ညဘက်မှ လုပ်လေ့ရှိတာလေ။ သူ မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူ ပြောသည့်အတိုင်းပင် ခဏအကြာတွင် အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အိမ်တော်ထိန်း၏ ပြောင်ချောနေသော မျက်နှာကြီး ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရိုသေ ကိုင်းရှိုင်းသော ပုံစံဖြင့် "ဦးလေး အိမ်တော်ထိန်း... ဘာခိုင်းစရာ ရှိလို့လဲခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အိမ်တော်ထိန်းက သူ့ကို အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ "မင်းအတွက် ဘာမှ မရှိဘူး" ဟု ဆိုပြီး လုံရှောင်ယွဲဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်း။ သခင်လေးမှာ လျှော်စရာ အဝတ်တွေ ရှိတယ်တဲ့"</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ယဲ့ပုဖန်ကို သိနားလည်သော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်း နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကာ ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်း၏ ဝါးအိမ်သို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်းမှာ တတိယမျိုးဆက် ဖြစ်သော်လည်း ရာထူးကြီးသဖြင့် သူ၏ ဝါးအိမ်မှာ တောင်လယ်ခန့်တွင် တည်ရှိသည်။ အိမ်တော်ထိန်းက တံခါးကို ရိုသေစွာ ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် လုံရှောင်ယွဲကို အထဲသို့ ပို့လိုက်ကာ ဖော်လံဖားသော မျက်နှာဖြင့် "သခင်လေး... ကျွန်တော် လူခေါ်လာပါပြီ" ဟု တင်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... မင်း သွားလို့ ရပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲကို မြင်သည်နှင့် ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ခွာ၍ မရတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး... လိုအပ်တာ ရှိရင် ခေါ်လိုက်ပါဦး" အိမ်တော်ထိန်းသည် ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး တံခါးကိုပါ သေချာ ပိတ်ပေးသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်းက လုံရှောင်ယွဲကို ကြည့်ကာ "ဘယ်လိုလဲ... ဒီနေရာမှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ဒီမှာ စားရသောက်ရတာရော၊ နေရတာရော အိမ်မှာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်းက "ဒီရှန်းကွမ်မိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ ရှိတဲ့ အစေခံတွေ အားလုံးက ငါ့လက်အောက်မှာပဲ။ မင်းသာ ငါ့ကို ပျော်အောင် ထားနိုင်ရင် ရှေ့လျှောက် အစေခံ လုပ်စရာ မလိုဘဲ သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်အောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်။ ငါ ပြောတာကို နားလည်တယ် မလား"</p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေးရယ်... ကျွန်မကတော့ အခုလို နေရတာကိုပဲ ပျော်နေပါပြီ" </p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ရှက်သွေးဖြာဟန်ဖြင့် "ကြားရတာတော့ သခင်လေးဆီမှာ လျှော်စရာ အဝတ်တွေ ရှိတယ်ဆို..." ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... လျှော်စရာ အဝတ်တွေ ရှိတယ်။ ငါ အခုပဲ ပေးမယ်" ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်းက ရွံစရာ ကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြောရင်း သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ထိတ်လန့်ဟန်ဖြင့် "သခင်လေး... ဘာလုပ်တာလဲဟင်"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း လျှော်ဖို့ အဝတ်တွေ ချွတ်ပေးတာလေ"</p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်းက တဟဲဟဲ ရယ်မောရင်း ဘောင်းဘီကိုပါ ထပ်မံ ချွတ်ချလိုက်ရာ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီနီ တစ်ထည်သာ ကျန်တော့သည်။ ထို့နောက် သူက လုံရှောင်ယွဲထံသို့ တပ်မက်စွာ လျှောက်လာရင်း "ကဲ... ငါတောင် အင်္ကျီတွေ ချွတ်ပြီးပြီ။ မင်းလည်း ချွတ်လိုက်ဦးလေ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လေးကို ငါ ကြည့်ချင်လို့..."</p> <p style="text-align:justify">လုံရှောင်ယွဲက ကြောက်လန့်နေသော ငှက်ငယ်လေးအလား "သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မမှာ ယောက်ျား ရှိပါတယ်... ကျွန်မ ကိုကိုက အရမ်း အစွမ်းထက်တာနော်။ တကယ်လို့ သူ ဒါကို သိသွားရင် သခင်လေးကို လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစွမ်းထက်တယ် ဟုတ်လား။ ကြမ်းတိုက်တဲ့ အစေခံကများ အစွမ်းထက်တယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်းက အထင်သေးစွာဖြင့် "မင်းရဲ့ ကိုကိုဆိုတဲ့ကောင်က ငါ့မျက်စိထဲမှာ အမှိုက်ပဲ။ ငါ သူ့ကို အရှင်ထားချင်ရင် ရှင်မယ်။ သေစေချင်ရင် သေရမှာပဲ။ မင်းသာ ငါ့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုရင် သူ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မနက်ဖြန်ကျရင် သူဟာ အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ရှန်းကွမ်ဟုန်ချင်း စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် မှောင်အတိ ကျသွားကာ "ဒုတ်..." ဟူသော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ယဲ့ပုဖန်ပင်…။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save