Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၅၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့..."</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည် "တကယ်လို့ သူတို့က မြို့ပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘူးဆိုရင်ကော"</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်အလိုရှိတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာတာပေါ့" ရန်ကျင်ရွှမ်က အေးဆေးစွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့ မြို့ပြင်မထွက်ရဲဘူးဆိုတာ သူတို့ ကြောက်နေတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ သူတို့သာ ကြောက်ရွံ့နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့တွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်နိုးထလာမှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဟန်ပြခြိမ်းခြောက်မှုတွေဟာလည်း ဖုံးကွယ်လို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး။"</p> <p>"ဒါကတော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာပါ" ဖန်ရှုကျိန်းက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ငါ့ရဲ့ ၁၄ယောက်မြောက် ညီတော်ကို အကာအကွယ်ပေးဖို့ပဲ"</p> <p>...</p> <p>ဟူလောင်တောင်ကြားမြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင်၊</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန်သည် မြင်းစီးစစ်သည် နှစ်ရာကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ရိုးအောက်တွင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေလေသည်။</p> <p>"မြို့ထဲကလူတွေ နားထောင်စမ်း"</p> <p>"မင်းတို့ဆီမှာ စစ်သည်သုံးထောင်ကျော်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ် နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ"</p> <p>"အရင်က အောင်ပွဲငယ်လေးတွေ ရခဲ့တာက မင်းတို့ရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကြောင့်ပဲ"</p> <p>"ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ကြီးက မြို့တံခါးဝအထိ ရောက်နေပြီ။ မင်းတို့က ဘာလို့ လိပ်လို ခေါင်းလျှိုနေကြတာလဲ"</p> <p>"မင်းသား၁၄ကို အမြန်ဆုံး လွှတ်ပေးစမ်း။ ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်"</p> <p>...</p> <p>"စကားနာထိုးမနေနဲ့"</p> <p>ရှာဝမ်လုံသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ချန်ဆန်းရှီ ကြိုတင်မှာကြားထားသည့်အတိုင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့မြို့ထဲမှာ စစ်သည် သုံးသောင်းနဲ့ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ဗိုလ်ချုပ်သုံးယောက်ရှိတယ်။ မင်းတို့လိုကောင်တွေကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ"</p> <p>"နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် သုံးယောက်..." ဖုန်ယွင်ဟန်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ရှာဝမ်လုံကတော့ လက်ဗလာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရာမှာ နာမည်ကြီးသူတစ်ယောက်ဖြစ်တာ သူသိသော်လည်း၊ တတိယမြောက်လူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားမရဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ဟန်မဆောင်စမ်းနဲ့"</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန်သည် သူ၏ တောင်ဖြိုပုဆိန်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p>"စကားကြီးစကားကျယ် ပြောတာကတော့ ဘယ်သူမဆို ပြောနိုင်တာပေါ့။ ငါတောင်မှ ငါတို့ နန်ရွှီစခန်းမှာ စစ်နတ်ဘုရားနှစ်ရာရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတာပဲ။ တကယ်လို့ မင်းတို့မှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းရှိတယ်ဆိုရင် ငါတို့လိုပဲ လူနှစ်ရာခေါ်ပြီး မြို့ပြင်ထွက်ရဲသလား"</p> <p>"ငါတို့ လူနှစ်ရာနဲ့ မင်းတို့ လူနှစ်ရာ... ယောကျ်ားချင်း တိုက်ခိုက်ကြမယ်"</p> <p>"ငါနိုင်ရင် မင်းသား၁၄ကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လွှတ်ပေးရမယ်။ မင်းတို့ ရဲသလား၊ မရဲဘူးလား"</p> <p>ရှာဝမ်လုံမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် မြို့ပြင်ထွက်တိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဖုန်ယွင်ဟန်သည် နက်နဲပုံရိပ်အဆင့်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေသူ မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းပြင် နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူတို့အတွက် ဘာမှ အကျိုးအမြတ်မရှိပေ။</p> <p>...</p> <p>တုံ့ပြန်မှု မရရှိသည့်အခါ နန်ရွှီမြင်းစီးတပ်သားများ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်။ သူတို့၏ ဆဲဆိုသံများသည်လည်း ပို၍ ပို၍ ရိုင်းစိုင်းလာလေသည်။</p> <p>မြို့ရိုးပေါ်တွင် တိန့်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာနေသည်။ သူသည် အောက်သို့ ဆင်းပြီး ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ချင်သော်လည်း အမိန့်မရသေးသောကြောင့် အောင့်အည်းနေရသည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်တိန့်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီရောက်ရှိလာပြီး မြို့ရိုးအောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီဖုန်ယွင်ဟန်က နန်ရွှီရဲ့ နာမည်ကြီး စစ်သည်တစ်ယောက်ပဲ။ သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်တိန့် ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p>"ကျွန်တော် ဒီလူကို သိတာပေါ့"တိန့်ဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက တပ်သားဟောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ သတင်းကြီးသလောက်တော့ မစွမ်းပါဘူး။ အခြေခံလည်း မခိုင်မာလှပါဘူး။ သူကကျွန်တော့်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာကတော့ သေချာပါတယ်"</p> <p>"အို..."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက"ဒါဆိုရင် ဗိုလ်ချုပ်တိန့်အနေနဲ့ ငါနဲ့အတူ မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ဒီအရာရှိကို အတူတူ သွားသတ်ရဲသလား"</p> <p>"တကယ်လား" တိန့်ဖုန်းသည် ပထမတော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန်... ဒါကတော့ ကျွန်တော့်အပေါ် နည်းနည်း မတရားဘူးထင်</p> <p>တယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဓားလည်း မကိုင်ခိုင်း၊ ချပ်ဝတ်လည်း မဝတ်ခိုင်းဘဲ၊ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့်ပြီးပြည့်စုံမှု့က ရန်သူကို လက်ဗလာနဲ့ သွားသတ်</p> <p>ခိုင်းတာလား"</p> <p>"အခုတော့ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုတော့ဘူး"ချန်ဆန်းရှီသည် မြို့ပြင်မှ ဟိန်းဟောက်နေသော ရန်သူတပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်တိန့်... ခင်ဗျားရဲ့ ဓားသွားကို ထုတ်ပြရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီ။ တစ်ခါ အိမ်ထဲက ထွက်လိုက်တာနဲ့ နန်ရွှီရဲ့ စစ်သည် တစ်သိန်းဟာ ခြောက်လှန့်ခံလိုက်ရတဲ့ ငှက်အုပ်တွေလို ပြိုကွဲသွားစေရမယ်။"</p> <p>"အဲဒီလိုသာဆိုရင် ကျွန်တော် သေရမှာတောင် နောင်တမရပါဘူး"တိန့်ဖုန်းသည် သူ၏ မူရင်းအဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြခွင့်ရပြီဖြစ်၍ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် လေးနှင့်မြှားကို ကျောတွင်လွယ်ကာ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်ရင်း "ရန်သူထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ခံရနိုင်တယ်။ ဗိုလ်ချုပ်တိန့်... ခင်ဗျားကြောက်သလား"</p> <p>"ကြောက်တယ် ဟုတ်လား"တိန့်ဖုန်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>"စစ်နတ်ဘုရားအဆင့်အောက်မှာဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဖန်ရှုကျိန်းကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ရန်သူ တစ်သိန်းလုံးက အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေချည်းပဲ"</p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်တိန့်ဖုန်း၊ ငါ့အမိန့်ကို နာခံစေ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ၏ အသံဟိန်းထွက်သွားသည် "ငါနဲ့အတူ မြို့ပြင်ကိုလိုက်ခဲ့ပြီး ရန်သူ့ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ ခေါင်းကို သွားဖြတ်ကြမယ်"</p> <p>...</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန်သည် တစ်မနက်လုံး အော်ဟစ်ဆဲဆိုရာမှ အသံများပင် ဝင်လာလေသည်။</p> <p>"ပြန်ကြစို့"</p> <p>"အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့တော့။ ငါတို့က လူနှစ်ရာပဲ ရှိတာတောင် သူတို့ မြို့ပြင်မထွက်ရဲတာကို ကြည့်ရင် မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်က အလွန်အားနည်းနေပြီဆိုတာ သိသာတယ်။"</p> <p>"တပ်စခန်းကို ပြန်မယ် မင်းသား၈ကို သွားပြောလိုက်... နောက်သုံးရက်နေရင် စစ်သည် တစ်သိန်းနဲ့ ဒီမြို့ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မယ်လို့"</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ မြင်းစီးတပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့သည်။ တပ်စခန်းနှင့် မိုင်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် နောက်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ... ဟင်းလင်းပြင်တွင် မြင်းဖြူတစ်စီးသည် သူတို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာနေသည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ဖုန်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ၏ အသံသည် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p>"ငါ ခုနက ခဏ နားနေတာ။ နိုးလာတော့ မင်း မြို့ပြင်မှာ လာပြီး ဟောင်နေတယ်လို့ ကြားရလို့ ငါ့ရဲ့ လှံကိုယူပြီး လာရှာတာ။ ဘာလို့ စောစောစီးစီး ထွက်ပြေးရတာလဲမင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဒီမှာပဲ ချန်ထားခဲ့စမ်းပါ၊ ငါ လိုက်ဖမ်းနေရတာ ပင်ပန်းလို့"</p> <p>"မင်းက ချန်ဆန်းရှီလား" ဖုန်ယွင်ဟန်ကမျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်သည်။ "မင်းက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ။ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါတို့နောက်ကို လိုက်ရဲတယ်ပေါ့... သေပေတော့—"</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန်က မြင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ပုဆိန်ကြီးကို မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p>ကုန်းစောင်းထက်မှ အစိမ်းရောင်မြင်းတစ်စီးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး မြင်းပေါ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ပါလာလေသည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ငါက တိန့်ဖုန်းဘဲ"</p> <p>"တိန့်ဖုန်း"</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန် တုန်လှုပ်သွားသည်။</p> <p>"လိုင်ပြည်နယ်က တိန့်ဖုန်း... မင်းက ဘာလို့ ရှန်လူမျိုးတွေနောက်ကို လိုက်နေတာလဲ"</p> <p>"လီဂုန်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီ ချင်နိုင်ငံကလည်း မကောင်းဘူး ငါ တိန့်ဖုန်းဟာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန်ကို သစ္စာခံထားတာ ကြာပြီ။ အဘိုးကြီး... သေဖို့ပြင်ထားလိုက်တော့—"</p> <p>"ဝုန်း—"</p> <p>တစ်ကြိမ်တည်း ထိတွေ့တိုက်ခိုက်ရုံဖြင့် ဤလူသည် တကယ်ပင် တိန့်ဖုန်းဖြစ်ကြောင်း ဖုန်ယွင်ဟန်အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဆုတ်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အကြောင်းမှာ တိန့်ဖုန်း စီးထားသည့် မြင်းမှာ ဖန်ရှုကျိန်း၏ အစိမ်းရောင်မြင်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>"ချန်ဆန်းရှီ၊ တိန့်ဖုန်း"</p> <p>"ငါ့တပ်စခန်းက ရှေ့မှာပဲ ရှိတော့တာ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာပဲ အသေခံကြစမ်း"</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန်၏ ဘေးမှ မြင်းစီးစစ်သည်များသည် ကောင်းကင်သို့ အချက်ပြမြှားများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ နန်ရွှီ တပ်စခန်းအတွင်းမှ စစ်သည် သောင်းပေါင်းများစွာသည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် မြေပြင်တုန်ခါလာမှုကို ခံစားမိသည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်တိန့်... ခင်ဗျား ကြောက်သလား"</p> <p>"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ"တိန့်ဖုန်းက တိုက်ခိုက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ"ချန်ဆန်းရှီသည် စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။ သူကလေးကို ဆွဲကာ ရန်သူ့စစ်သည်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပစ်ချနေလေသည်။</p> <p>ဤတတိယမြောက် လှည့်ကွက်ကို—</p> <p>"နန်ရွှီ စစ်သည် တစ်သိန်းအား တုန်လှုပ်စေခြင်း" ဟု ခေါ်ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save