Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၅၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်သူလဲ"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်သည် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"သူ့လက်ထဲမှာ နဂါးစိမ်းဓားကို ကိုင်ထားတယ်။ ဒါက ငွေရောင်ထင်းရှူးတောင်ကုန်း တိုက်ပွဲတုန်းက လူနဲ့ လုံးဝမတူဘူး"</p> <p>"လီဂုန်းက ငါ့ကို လိမ်ညာခဲ့တာလား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက သွားကြိတ်ရင်း ဆိုသည်"ဒါဆိုရင် ဟူလောင်တောင်ကြားထဲမှာ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းဆုံး သုံးယောက် ရှိနေတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် ကောင်းကင်ဘုံကျမ်းကို တတ်မြောက်ထားတဲ့ ဝတ်စုံဖြူ ချန်ဆန်းရှီ လည်း ရှိသေးတယ်။ ဖီးနစ်ငှက် ဖန်ချင်းယွမ် ဆီမှာလည်း ဆွန်ဒူရှန် ချန်</p> <p>ထားခဲ့တဲ့ မသေမျိုးအတတ်ပညာတွေ ကျန်နေဦးမှာပဲ။ ငါတို့တပ်အင်အားက မရေမရာ ဖြစ်နေတာ၊ ဒီစစ်ပွဲကို ဘယ်လိုဆက်တိုက်မလဲ"</p> <p>"မင်းသားရှစ်... စိတ်အေးအေးထားပါ"</p> <p>ယိုကျင့်ကျီသည် သူ၏နောက်တွင် သံကြိုးဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသော နက်နဲသံမဏိ ပျံလွှားလက်သည်းကို ဆွဲယူလိုက်ရင်း မျက်လုံးများက ပြတ်သားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဒီနေရာမှာတင် တားဆီးထားလိုက်ရင် ပြီးတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဖန်ရှုကျိန်း သတိဝင်လာသည်။</p> <p>ဒီလူနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ လူတစ်သိန်းရှိတဲ့ စစ်စခန်းထဲကို လူနှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုတောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ရဲရတာလဲ။ ထို့အပြင် ဤနေရာသည် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး ဖြစ်သဖြင့် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမည့် အခြေအနေလည်း မရှိပေ။</p> <p>"သတ်ကြ"</p> <p>"ဘာဘဲပေးရပေးရ၊ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ငါ့အတွက် တားဆီးထားကြစမ်း"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက ရှေ့တန်းရှိ စစ်သည်များကို အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဖုန်အိုကြီး"</p> <p>ယိုကျင့်ကျီက လှမ်းအော်သည်"မြန်မြန်လုပ်၊ သူ အကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး"</p> <p>...</p> <p>"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း.."</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန်သည် အစပိုင်းတွင် ဂန်းချီနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားကို ပေါင်းစပ်ပြီး အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ နောက်ဆုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ရေရှည်</p> <p>ဗျူဟာ မဟုတ်ပေ။ မကြာမီမှာပင် မြင်းစိမ်းကြီး၏ မှီလာခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုများ ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>သူ ဒဏ်ရာများ စတင်ရရှိလာတော့သည်။</p> <p>ခြေတစ်လှမ်း မှားသည်နှင့် အရာအားလုံး မှားတော့သည်။ တိုက်ပွဲတွင် ဟာကွက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ဆက်တွဲ အားနည်းချက်များစွာ အစီအရီ ပေါ်ထွက်လာစမြဲပင်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ဖုန်ယွင်ဟန်၏ နက်နဲသံမဏိ သံချပ်ကာမှာ စုတ်ပြတ်သတ်ကုန်ပြီး ဓားချက်ပေါင်းများစွာကြောင့် သွေးများ စီးကျလာသည်။</p> <p>ဤ လိုင်ပြည်နယ်မှ တိန့်ဖုန်းသည်... နက်နဲပုံရိပ်အဆင့်ကြီးမားသောအောင်မြင်မှု့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ နောက်ထပ်တစ်လှမ်းဆိုလျှင် စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>တိန့်ဖုန်း၏လက်ထဲရှိ နဂါးစိမ်းလခြမ်းဓားမှာ တကယ့်နဂါးစိမ်းတစ်ကောင်အလား တောင်ဖြိုနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသည်။ ဖုန်ယွင်ဟန်၏ ပုဆိန်ချီများကို အရင်ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကာကွယ်ရေးဂန်းချီကိုပါ ဖောက်ထွက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏ ပုဆိန်ကြီး မြေပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကိုက်တစ်ရာခန့် လွင့်စင်သွားကာ သွေးများအန်ထုတ်ရင်း မြေပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>သူ အသက်ရှူပင် မဝသေးခင်မှာပင် ရန်သူ့ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူ့ဆီသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။</p> <p>"အား"</p> <p>ဖုန်ယွင်ဟန်က အော်ဟစ်ရင်း ဘေးရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို မကာ ရန်သူ့ထံ ပစ်ပေါက်ပြီး အသည်းအသန် ထွက်ပြေးတော့သည်။ သူ၏ရှေ့တွင် နန်ရွှီတပ်ဖွဲ့မှ စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး လူအုပ်ကြားထဲတွင် ဖန်ရှုကျိန်းကိုပင် မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းသားရှစ်"</p> <p>"ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး"</p> <p>...</p> <p>"မြန်မြန်"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က အကျယ်ကြီး တိုက်တွန်းနေသည်။</p> <p>သို့သော်... နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။</p> <p>သူတို့ကြား အကွာအဝေး နှစ်မိုင်ခန့်သာ လိုတော့ချိန်တွင် တိန့်ဖုန်းက မှီသွားခဲ့သည်။</p> <p>"အဘိုးကြီး... မင်း ဘယ်ကို ပြေးနိုင်ဦးမှာလဲ"</p> <p>ဓားကျဆင်းလာသည်။</p> <p>သေသည်။</p> <p>ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်တို့၏ ရှေ့မှောက်နှင့် အားလုံး၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် သူတို့၏ဗိုလ်ချုပ် ဤစစ်ပွဲ၏ အသန်မာဆုံးသူမှာ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂန်းချီအောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ အစိပ်စိပ်အမြွှာမြွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး ကျန်တစ်ခြမ်းမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဝုန်း.."</p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ လာနေသော နန်ရွှီမြင်းစီးတပ်သားများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တပ်လှန့်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရှိန်သေသွားကြသည်။ ထို့နောက်မှ နောက်ဘက်မှ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလာသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကျဆင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒီလောက်တောင် အများကြီးလား"</p> <p>တိန့်ဖုန်းက ရှေ့မှ တိုးဝင်လာသော မြင်းစီးတပ်လှိုင်းကြီးကို ကြည့်ပြီး "ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန်... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ဘေးကနေ မခွာနဲ့"</p> <p>"ရန်သူတွေ ငါတို့ကို ဝိုင်းမထားနိုင်အောင် သတိထား၊ ပြီးရင်တော့..."</p> <p>"စစ်သည် တစ်ထောင်ကို သတ်မယ်"</p> <p>"သွားကြစမ်း"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီသည် ဆုတ်ခွာမည့်အစား ရန်သူ့တပ်ထဲသို့ မြင်းကို ပြေးဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။ တစ်မိုင်ခန့်အကွာတွင် အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး သူ၏ လေးကြီးကို အစွမ်းကုန် အသုံးချလိုက်ပြန်သည်။ လူတစ်ယောက်၊ လေးတစ်စင်းတည်း ဖြစ်သော်လည်း သူပစ်လိုက်သော မြှားများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မြစ်တစ်စင်းအလား စီးဆင်းသွားပြီး ရန်သူ့တပ်ထဲသို့ မိုးရွာသလို ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p>"ဝှစ်... ဝှစ်.."</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် မြင်းစီးစစ်သည် တစ်ဒါဇင်ကျော် လဲကျသွားသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုက တောရိုင်းပြင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>"ငါ ချန်ဆန်းရှီ က မူလက မုဆိုးတစ်ယောက်ပဲ။ စစ်ထဲဝင်ကတည်းက တောထဲမှာ အမဲလိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး သိပ်မရခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါ့ရဲ့ လက်မှုပညာတွေ မမေ့သွားအောင် မင်းတို့ လူတစ်သိန်းဆိုတဲ့ ဝက်တွေ၊ ခွေးတွေကို သုံးပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရတာပေါ့"</p> <p>လူတစ်သိန်းဆိုတဲ့ ဝက်တွေနဲ့ ခွေးတွေ။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖန်ရှုကျိန်း အပါအဝင် ဗိုလ်ချုပ်သုံးဦးသာမက သာမန်တပ်သားများပါ ကြီးမားသော အရှက်ရမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ချန်ဆန်းရှီကို အရှင်ဖမ်းပြီး အရေခွံခွာပစ်ချင်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ဒေါသများသည် ကျဆင်းလာသော မြှားမိုးများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p>ကိုက် ၁၀၀ ခန့် နီးကပ်လာတိုင်း သူတို့၏ ရဲဘော် ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် လဲကျကုန်သည်။ သူတို့ရင်ထဲက ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုများသည် ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။</p> <p>"ဒိုင်းလွှားတွေ"</p> <p>"ဒိုင်းကိုင် မြင်းစီးတပ်သားတွေ ရှေ့ထွက်"</p> <p>ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ နန်ရွှီတပ်ဖွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် အပြောင်းအလဲ လုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဒိုင်းလွှားတွေလား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ကွင်းပြင်ကျယ်ထဲတွင် မြင်းစီးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ဒိုင်းလွှားကိုင်ထားရင် ဝိညာဉ်မြှားတွေက လူကို မသတ်နိုင်ရင်တောင် မြင်းတွေကိုတော့ သတ်နိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>မင်းတို့ နန်ရွှီမြင်းစီးတပ်မှာ ငါသတ်ဖို့ မြင်းဘယ်နှကောင် ရှိသလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့။</p> <p>"ဝီ... ဝီ..."</p> <p>လေးညှို့သံမှာ အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေသည်။</p> <p>ကြီးမားသော အရင်းအမြစ်များဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ထားရသော တန်ဖိုးကြီး စစ်မြင်းများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျကုန်သည်။ တစ်ကောင်သေလျှင် တစ်ကောင် လျော့သွားခြင်းဖြစ်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ပြန်လည် အစားထိုးနိုင်စရာ မရှိပေ။</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် မြင်းပေါင်း ဒါဇင်များစွာ သေဆုံးသွားသည်။ နန်ရွှီစစ်သည်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရသည်။ သူတို့ ရန်သူကို လုံးဝ မမှီနိုင်ပေ။</p> <p>သူတို့မှာ စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း တစ်မိုင်ကျော် အကွာအဝေးကနေ မြှားဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံနေရပြီး ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့မှာ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ကစားစရာ ဖြစ်နေရသည်။ လူတစ်သောင်းကျော်ကို လူနှစ်ယောက်က ကစားနေခြင်းပင်။</p> <p>သူတို့ တကယ်ပဲ... လူတစ်သိန်းဆိုတဲ့ ဝက်တွေ၊ ခွေးတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။</p> <p>ဝက်နဲ့ခွေးဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းကို ကြားရတဲ့အခါ သူတို့မှာ အစက ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်တော့ ထိုစကားမှာ မှန်ကန်နေသလို ခံစားလာရသည်။</p> <p>မုဆိုးတစ်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ ဝက်အုပ်၊ ခွေးအုပ်တွေ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထိုသို့သော စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုများအောက်တွင် လူတစ်သိန်းအင်အားရှိသော တပ်ဖွဲ့ကြီးသည် ရှေ့က လူနှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save