Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၅၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းသားရှစ်... မင်းသားအထင်မှားနေပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တွန့်ဆုတ်နေတာကမှ မင်းသား၁၄ကို ဘေးဒုက္ခထဲ တွန်းပို့နေသလို ဖြစ်မှာပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ တပ်ဖွဲ့ကြီးက သူတို့ကို ဖိအားပေးလိုက်မှသာ မင်းသား၁၄ကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလာမှာပါ"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က ခေတ္တရပ်ကာ "ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်မှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို လျှော့ချနိုင်မယ့် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ဗျူဟာမှူး ... ပြောပါဦး"</p> <p>"နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်စောင့်ကြရအောင်"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က ပျန်ယဲ့မြစ် ရှိရာဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဆိုသည်။ "စစ်မဖြစ်ခင်က ဟူလောင်တောင်ကြားထဲမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကင်းထောက်ဆီက ရခဲ့တဲ့ သတင်းကို မှတ်မိသေးလား။ မြို့ထဲမှာ ရိက္ခာတွေ သိပ်မရှိတော့ဘူး၊ စစ်သည် နှစ်ထောင် သုံးထောင်လောက်အတွက်ပဲ လုံလောက်တယ်၊ မြင်းတွေအတွက် မြက်ခြောက်တောင် မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"</p> <p>"အခု သူတို့ နေ့တိုင်း ပျန်ယဲ့မြစ်မှာ မြင်းကျောင်းနေတာကလည်း ဒီအချက်ကို အတည်ပြုနေတာပဲ"</p> <p>"နောက်ထပ် ဆယ်ရက် ဒါမှမဟုတ် တစ်လခွဲလောက် ထပ်စောင့်လိုက်ကြရအောင်"</p> <p>"သူတို့ရဲ့ ရိက္ခာတွေ ကုန်သွားတဲ့အခါမှ တိုက်ခိုက်တာက အထိအခိုက် ဆုံးရှုံးမှုတွေကို လျှော့ချပေးနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p>"ပြီးတော့ ဒါက အရေးအကြီးဆုံး အချက်ပဲ"</p> <p>သူက ခေတ္တရပ်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လီဂုန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး"</p> <p>"တပ်စခန်းကို ၂၅ မိုင်လောက် ရှေ့တိုးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်"</p> <p>"ဆယ်ရက်ကြာတဲ့အခါ တပ်ဖွဲ့ကြီးက သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ဖိအားပေးမယ်"</p> <p>"တကယ်လို့ သူတို့က မြင်းစီးတပ်နဲ့ ထပ်ပြီး ကစားချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဟူလောင်တောင်ကြားကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားရုံပဲ"</p> <p>...</p> <p>ဟူလောင်တောင်ကြား။</p> <p>"အရှင်"</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ရိက္ခာ သိပ်မကျန်တော့ဘူး"</p> <p>"တကယ်လို့ စစ်မြင်းအားလုံးကို ယုံလဲ့စီရင်စုဆီ ပြန်ပို့လိုက်ပြီး လူတွေအတွက်ပဲ ကျွေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားလို့ ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်"</p> <p>"မဟုတ်ရင်တော့ ပျန်ယဲ့မြစ်က မြက်တွေနဲ့တောင် မလုံလောက်နိုင်ဘူး"</p> <p>"သတင်းပို့ပါတယ်"</p> <p>"နန်ရွှီတပ်ဖွဲ့က ၂၅ မိုင်လောက် ရှေ့တိုးလာပါပြီ"</p> <p>"သူတို့က လူလွှတ်ပြီးတော့လည်း ပြောလာပါတယ်။ တကယ်လို့ မင်းသား၁၄ကို ပြန်လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ညှိနှိုင်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ မြို့ကျတဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသက်ချမ်းသာပေးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့"</p> <p>သတင်းဆိုးများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာတော့..."</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ပလွေမှုတ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည် "သူတို့ ဒီတစ်ခါတော့ ဟူလောင်တောင်ကြားကို တိုက်ဖို့ တကယ် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။ ဘယ်လို ဗျူဟာမှ သုံးလို့မရတော့ဘူး၊ ရှေ့မှာ ကြုံတွေ့ရမှာက ငါတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှုပဲ"</p> <p>"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း တိုက်ပွဲတွေကတော့ မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ရှိခဲ့တာပဲ"</p> <p>ရှာဝမ်လုံက ပြောသည်"ဒါပေမဲ့ တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ တောင့်ခံထားနိုင်တာ တစ်လပဲ ရှိသေးတယ်၊ နောက်ထပ် နှစ်လလောက် ထပ်တောင့်ခံရဦးမှာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ"</p> <p>ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကြီးက ဖိအားပေးလာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရင်ကလို အပြင်ထွက်ပြီး နှောင့်ယှက်တဲ့ နည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်တော့ပေ။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့..."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ဆိုသည် "ငါတို့ သူတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းကြတာပေါ့"</p> <p>"ညှိနှိုင်းမယ်"</p> <p>အားလုံးက ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>တစ်ခါကျတော့ တိုက်ခိုက်ချင်တယ်၊ နောက်တစ်ခါကျတော့ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးချင်တယ်၊ ဘယ်ဟာက အစစ်အမှန်လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။</p> <p>ဒါဟာ မဆန်းပါဘူး။</p> <p>ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကတော့ အမြဲတမ်း အလှည့်စားခံနေရတာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကို ထားပါဦး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိကြပေ။</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>ရှာဝမ်လုံက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည် "အချိန်ဆွဲတဲ့ ဗျူဟာပေါ့။ အခုတော့ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန်၊ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးလည်း ငါတို့ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ထင်လို့ အချိန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>အားလုံးနီးပါးက ထိုသို့ပင် ထင်ကြသည်။</p> <p>"ညီလေးမှာ အကြံကောင်း ရှိပုံရတယ်"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ် တစ်ယောက်တည်းကသာ မေးလိုက်သည် "ဒါပေမဲ့ သူတို့က ညှိနှိုင်းဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုတာ ညီလေး ဘယ်လို စိတ်ချနေရတာလဲ"</p> <p>"ဒါက အရင် လှုပ်ရှားမှုအချို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်"ညှိနှိုင်းရေး စားပွဲဝိုင်းဆိုတာ နောက်ထပ် စစ်မြေပြင်တစ်ခုပဲ။ သမိုင်းကြောင်းအရ အင်အားရှိတဲ့သူတွေပဲ ညှိနှိုင်းရေး စားပွဲဝိုင်းမှာ စကားပြောပိုင်ခွင့် ရှိကြတာ"</p> <p>"အရင်ကအတိုင်းဆိုရင်တော့..."</p> <p>"ငါတို့မှာ ဟူလောင်တောင်ကြားထဲမှာ စစ်သည် သုံးထောင်ပဲ ရှိတာ၊ ရှာဝမ်လုံ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ ညှိနှိုင်းဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး"</p> <p>"နန်ရွှီ ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ငါတို့ဆီမှာ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် သုံးဦးနဲ့ စစ်သည် တစ်သောင်းကျော် ရှိနေပြီ"</p> <p>"ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မြို့ကို သိမ်းဖို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေ လုပ်ရမယ်လို့ အလိုအလျောက် ယုံကြည်သွားကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ဗလာနဲ့တော့ မပြန်ချင်ကြတဲ့အတွက် မတတ်သာဘဲ ဝန်းရံတိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်နေကြတာ"</p> <p>"တကယ်လို့ ဒီအချိန်မှာ သူတို့အတွက် ပေးဆပ်မှုမရှိဘဲ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရနိုင်မယ့် တခြား ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် သူတို့ ဝန်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လုပ်မယ်လို့ ထင်သလား"</p> <p>ရှာဝမ်လုံ တစ်ယောက် ညှိနှိုင်းဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး...</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှာဝမ်လုံ၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>"ဗိုလ်ချုပ်ကြီးချန် ပြောတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်"</p> <p>တိန့်ဖုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် "ဒါပေမဲ့ သူတို့က ချင်နိုင်ငံရဲ့ မဟာမိတ်တွေလေ၊ တကယ်ပဲ လက်လျှော့သွားကြပါ့မလား"</p> <p>"မဟာမိတ် ဟုတ်လား"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီ နှင့် ဖန်ချင်းယွမ် တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က "ဗိုလ်ချုပ်တိန့်... လူတိုင်းက ဗိုလ်ချုပ်လို သစ္စာရှိကြတာ မဟုတ်ဘူး။ မဟာမိတ်ဆိုတာ အစားအစာ တစ်ခုတည်းအတွက် ကိုက်နေကြတဲ့ ခွေးနှစ်ကောင်လိုပဲ။ တစ်ကောင်က ဗိုက်ဝသွားရင် နောက်တစ်ကောင်ရဲ့ အသက်ကို ဂရုစိုက်ပါဦးမလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>တကယ်လို့ နန်ရွှီ က ချင်နိုင်ငံကို ကူညီဖို့ တကယ်ပဲ ခိုင်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိခဲ့ရင် အခုထိ အချိန်ဆွဲနေပါဦးမလား။</p> <p>"နန်ရွှီ ကို သတင်းပို့လိုက်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ပြောသည်"တကယ်လို့ သူတို့က နှစ်လအတွင်း ဟူလောင်တောင်ကြားကို မတိုက်ဘူးလို့ ကတိပေးရင်၊ စစ်ပွဲပြီးတဲ့အခါ လန်ကျိုး နဲ့ မိုပြည်နယ် ကို သူတို့နဲ့ ကုန်သွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်"</p> <p>"ဒီပြည်နယ် နှစ်ခုက တောင်ဘက်ပိုင်းရဲ့ မြေဆီလွှာ အကောင်းဆုံး နေရာတွေပဲ။ နန်ရွှီနိုင်ငံက ဒါကို လိုချင်နေတာ ကြာလှပြီ။ သူတို့အတွက်တော့ လင်ကျိုး ထက်တောင် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသေးတယ်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူတို့မှာ ဘာဆုံးရှုံးမှုမှ ရှိမှာမဟုတ်သလို မင်းသား၁၄ ဖန်ကျိုရှောင် ကိုလည်း ပြန်ခေါ်သွားနိုင်မယ်လေ"</p> <p>"သူတို့ သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားသွားလိမ့်မယ်"</p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒီအချိန်ပတ်လုံး..."</p> <p>ရှာဝမ်လုံက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြောသည်"ဒီတိုက်ပွဲတွေ အားလုံးက ညှိနှိုင်းဖို့အတွက်ပဲလား။ ငါတို့ တောင့်မခံနိုင်တော့တာကတော့ အမှန်ပဲ။ တကယ်လို့ ညှိနှိုင်းမှုက အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင်တော့ မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့... နည်းနည်းတော့ ဆုံးရှုံးသလို မဖြစ်ဘူးလား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>ယန်ချန်ချင်းကလည်း ဝင်ပြောသည် "ဗိုလ်ချုပ်ချန်... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ငါတို့က ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး ထင်တယ်"</p> <p>"အဲ့ဒီအတွက် မင်းတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက "နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ကြာတဲ့အခါ ဗိုလ်ချုပ်တိန့် နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ရှာ... မင်းတို့နှစ်ယောက် နန်ရွှီ ရဲ့ စစ်စခန်းထဲကို သွားပြီး သူတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့ရဲ့ စစ်စခန်းထဲကို သွားရမယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ရှာဝမ်လုံမှာ သူ နားကြားမှားသလားဟုပင် ထင်သွားရသည်။</p> <p>ဒါက စစ်သည် တစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကြီးလေ။</p> <p>တကယ်လို့ သူတို့ ဝင်သွားပြီး ညှိနှိုင်းမှုက မအောင်မြင်ခဲ့ရင် သူတို့ကသတ်မယ့်တွင်းထဲ ဆင်းသွားတဲ့ သိုးကလေးတွေလို ဖြစ်ကုန်မှာ မဟုတ်လား။</p> <p>"ကဲ... အားလုံး အပြင်ထွက်ကြတော့"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အားလုံးကို လွှတ်လိုက်သည် "အစ်ကို နဲ့ ဝမ်ကျိီပဲ ကျန်ခဲ့ပါ"</p> <p>မကြာမီမှာပင်။</p> <p>အခန်းထဲတွင် လူသုံးယောက်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>ကျောက်ကန်နှင့် အခြား တာဝန်ရှိသူများက အပြင်ကနေ စောင့်ကြပ်နေပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အနားမကပ်ခိုင်းပေ။</p> <p>ရှာချုံ တို့လို လူမျိုးတောင် အနားကပ်ခွင့် မရကြပေ။</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>ရှာချုံသည် မူလက တံခါးစောင့်ဖို့ တာဝန်ယူချင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ပျက်သွားရသည်။</p> <p>ကြည့်ရတာ သူကဗိုလ်ချုပ်ချန် ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့လူစာရင်းထဲမှာ အခုထိ မပါသေးတဲ့ပုံပဲ။</p> <p>...</p> <p>"ဟီးဟီး~"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save