Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၅၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ပြုံးစစဖြင့် စနောက်လိုက်သည် "ညီလေး... အစ်ကိုကြီး ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်း ငါတို့နှစ်ယောက်ကိုပါ ရန်သူ့စခန်းကို ညှိနှိုင်းဖို့ လွှတ်တော့မလို့ မဟုတ်လား"</p> <p>"မှန်ပါတယ်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်သည် "ရှာဝမ်လုံ နဲ့ တိန့်ဖုန်း တို့ နှစ်ယောက်တည်း သွားမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်ဖို့ ရာနှုန်းပြည့် မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ နှစ်ယောက်ပါ ပါဝင်မယ်ဆိုရင်တော့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင် အစ်ကိုကြီးကို တစ်ခု မေးပါရစေ၊ တကယ်လို့ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာရရင် ကိုယ့်အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း အစ်ကိုကြီးဆီမှာ ရှိသလား"</p> <p>သူ၏ ဓားချီမန္တန်ကို ဖန်ချင်းယွမ်က သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအစ်ကိုကြီးသည် မသေမျိုးနယ်ပယ်မှ ဘာသာစကားနှင့် စာလုံးများကိုပင် ဘာသာပြန် အဘိဓာန်အဖြစ် ပြုစုနိုင်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူသည် သူတို့ဆရာ၏ ယုံကြည်မှုကို အရှိဆုံး တပည့်လည်း ဖြစ်ရာ မည်သူနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဆွေးနွေးစရာတွေ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ပြင် စတုတ္ထအစ်ကိုကြီးသည် မသန်စွမ်းဖြစ်နေသဖြင့် သူ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် အသက်ကယ်နည်းလမ်း တစ်ခုခုတော့ ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>"ရှိတယ်"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည် "ဒါပေမဲ့ ဒါကအသက်ရှင်ဖို့အတွက်တင် သက်သက်ပဲ။ အခု ငါက လူစဉ်မမီတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ဓားချီမန္တန်လို နည်းစနစ်တွေကို မဆိုထားနဲ့၊ သိုင်းပညာကိုတောင် ဆက်ပြီး မလေ့ကျင့်နိုင်တော့ဘူး"</p> <p>"ဒါဆိုရင်..."</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မေးလိုက်သည် "တကယ်လို့ နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က အစ်ကိုကြီးကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲ"</p> <p>"ဒါကတော့ မသေချာဘူး"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ဆိုသည်"ငါ အဲ့ဒီနည်းလမ်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် သုံးဖူးတယ်၊ အခုတော့ အားနည်းနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခဏတစ်ဖြုတ်တော့ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်"</p> <p>"ညီလေး... မင်း ဘာလုပ်ချင်သလဲဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ လိုအပ်ရင် မင်းရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းသာ ဆက်လုပ်။ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြတ်သားရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် မင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုဘူး" ဟု ဖန်ချင်းယွမ်က အားပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်တယ်၊ တွန့်ဆုတ်မှုက ရှုံးနိမ့်ခြင်းရဲ့ အစပဲ"</p> <p>ဝမ်ကျိီက သဘောတူလိုက်သည် "ဒါပေမဲ့ ညီလေး ပြောပုံအရဆိုရင် ဒီညှိနှိုင်းမှုက ကျရှုံးဖို့ ရာခိုင်နှုန်း များနေသလားလို့"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက မငြင်းဆိုခဲ့ပေ "အခြေအနေက အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေတော့ အစ်ကိုကြီးတို့ နှစ်ယောက်ကိုပဲ ဒီခရီးစဉ်အတွက် အားကိုးရတော့မယ်"</p> <p>မင်ပြည်နယ် တိုက်ပွဲတုန်းက ဗိုလ်ချုပ်ယွီစုန်သေဆုံးသွားမှုကို ကြည့်ပြီး သူသည် ရွေးချယ်မှုများကို မည်သို့ ချိန်ဆရမည်ကို သင်ခန်းစာ ရခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ထပ်မံ တွန့်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ဒါ့အပြင် နယ်မြေပေးအပ်တဲ့ ကိစ္စက သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး။ ခေါင်းဆောင်ချုပ်မုန်ရဲ့ တံဆိပ်တုံး လိုအပ်</p> <p>သလို အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုလည်း လိုတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို အကြောင်းကြားဖို့ အစ်ကိုကြီး စာတစ်စောင်လောက် ရေးပေးပါဦး"</p> <p>"ပြဿနာ မရှိပါဘူး"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p>"နေပါဦး"</p> <p>ဝမ်ကျိီကြောင်သွားသည် "ဆန်းရှီ... ငါ တစ်ခု သတိထားမိလို့။ ရှာဝမ်လုံ နဲ့ တိန့်ဖုန်း က ဟူလောင်တောင်ကြားထဲက နာမည်ကြီး ဗိုလ်ချုပ်တွေပဲလေ၊ ငါက အဲ့ဒီကို ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ"</p> <p>"ခင်ဗျားမှာလည်း နာမည်တစ်ခု ရှိပါတယ်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက ဆိုသည်"ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်က ထန်ရိုရှန် တဲ့"</p> <p>"ဒါက ဘာလဲ"</p> <p>ဝမ်ကျိီနားမလည် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ဆဌမညီလေး..."</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ရှင်းပြလိုက်သည် "ငွေရောင်ထင်းရှူးတောင်ကုန်း တိုက်ပွဲက ခေါင်းဆောင်က ညီလေးပဲလေ။ ညီလေးက ဆဌမညီလေးမပြန်ခင်မှာ ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ ရအောင် လုပ်ပေးနေတာ"</p> <p>နက်နဲပုံရိပ်အဆင့်တွင် လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်နေရာနှင့်ကိုယ် ရှိကြသည်။</p> <p>တကယ်လို့ လျှို့ဝှက် သေမင်းတမန် စစ်သည်တော်တွေ ရှိခဲ့ရင်...</p> <p>သူတို့ဟာ စစ်မြေပြင်မှာ ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘဲ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွေမှာပဲ ပေါ်လာမှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>နန်ရွှီ ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ထန်ရိုရှန်ဆိုတဲ့ နာမည်က ပိုပြီး ယုံကြည်လောက်စရာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။</p> <p>"ပြန်မယ် ဟုတ်လား။ ငါ ဘယ်လို ပြန်ရမှာလဲ"</p> <p>ဝမ်ကျိီက လက်ကာလိုက်သည် "သွားခိုင်းရင်တော့ သွားပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တာတွေကတော့... ငါ မင်းတို့နောက် လိုက်လာကတည်းက ပိုယန် မှာတုန်းကလောက် မပျော်တော့ဘူး"</p> <p>"အစ်ကိုကြီးရဲ့ သွေးကြောပြဿနာကို ကုသလို့ ရနိုင်ပါတယ်"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက တွေးတောနေသည်။</p> <p>ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က အမွေးတိုင်နတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို ငွေညှစ်တုန်းက သွေးကြောတွေ ကုသဖို့ တစ်ခုခုများ ပါလာမလားလို့ သူ မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အားလုံးကတော့ သူတို့ဘက်က လက်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိပေါ်မှာပဲ မူတည်သည်။</p> <p>"ကဲ... ဒါဆိုရင်တော့ အတည်ပဲ"</p> <p>ချန်ဆန်းရှီက အစီအစဉ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးတို့ နှစ်ယောက် သွားပြင်ဆင်ကြတော့"</p> <p>...</p> <p>ယုံလဲ့ စီရင်စု။</p> <p>"ကောင်းတယ်... ရန်သူ့စခန်းထဲကို နှစ်ယောက်တည်း ဝင်တိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ"</p> <p>မုန်ချူကျီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သူ၏ လှံကို ချလိုက်သည်။ သူသည် အဓိက တပ်ဖွဲ့ကြီးဆီသို့ ပြန်ရောက်ရုံရှိသေးကာ ဟူလောင်တောင်ကြားမှ ပို့လိုက်သော စစ်သတင်းများကို ဒု-ဗိုလ်ချုပ် ဖတ်ပြနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။</p> <p>"မထင်မှတ်ထားဘူး၊ ဟူလောင်တောင်ကြားက လူသုံးထောင်က ဆက်တိုက် အောင်ပွဲခံနေရုံတင်မကဘူး၊ အခုဆိုရင် နန်ရွှီရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ယောက်ကိုပါ သတ်လိုက်ပြီ။ နှမြောစရာကောင်းတာက အင်အားက သိပ်နည်းနေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဟူလောင်တောင်ကြားအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး"</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်၊ နန်ရွှီတပ်ဖွဲ့က ရှေ့တိုးလာပြီဆိုတော့ သူတို့ မြို့ကို အသည်းအသန် ဝန်းရံတိုက်ခိုက်တော့မှာကို စိုးရိမ်ရတယ်"</p> <p>ကျန်းထောင်မင်က စာရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ "ဟင်... ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးဖို့ တောင်းဆိုထားတာလား။ ခေါင်းဆောင်ချုပ်မုန်... ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p>"ကြည့်ရတာတော့ အကျိုးအမြတ်အတွက် လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်သူ မြို့ကို ဝန်းရံမတိုက်နိုင်အောင် အချိန်ဆွဲတာက အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပဲလေ" မုန်ချူကျီက ဆင်ခြင်သုံးသပ်လိုက်သည်။ "သူတို့အတွက် တံဆိပ်တုံး ထုပေးလိုက်ပါ"</p> <p>...</p> <p>နန်ရွှီ စခန်း။</p> <p>"ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးမယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက သံတမန်ပို့လိုက်သော စာကို ကြည့်လိုက်သည် "ဗျူဟာမှူး... ဒါရှန် လူတွေက သူတို့လည်း ငါတို့နဲ့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အထိအခိုက်များမယ့် စစ်ပွဲကို မတိုက်ချင်ဘူးတဲ့။ စစ်ပွဲပြီးသွားရင် လန်ကျိုး နဲ့ မိုပြည်နယ် ကို လင်ကျိုး နဲ့ လဲလှယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်"</p> <p>"လန်ကျိုး နဲ့ မိုပြည်နယ် ကို လင်ကျိုး တစ်ခုတည်းနဲ့ လဲမယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ယိုကျင့်ကျီက "တကယ်လို့ အဲ့ဒီအတိုင်းဆိုရင် ဘာမှ မလုပ်ရဘဲနဲ့ တောင်ဘက်ပိုင်းရဲ့ အချမ်းသာဆုံး ပြည်နယ် နှစ်ခုကို ရမှာလေ၊ ဒါဆို စစ်ဆက်တိုက်နေဖို့ ဘာအကြောင်းရှိတော့မလဲ"</p> <p>"မှန်တယ်"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားသွားသည် "ဗျူဟာမှူး... ဒီပြည်နယ် နှစ်ခုသာ ရမယ်ဆိုရင် ငါတို့ တိတ်တဆိတ် အင်အားပြန်ဖြည့်ဖို့ လုံလောက်ပြီ။ ငါတို့ရဲ့ စစ်သည် တစ်သိန်းလည်း ထပ်ပြီး အထိအခိုက် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါတို့ရဲ့ အင်အားက တစ်သိန်းခွဲအထိ တိုးလာနိုင်တယ်"</p> <p>စစ်သည် တစ်သိန်းခွဲ။</p> <p>ဒါဆိုရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို ထီးနန်းလုဖို့ ယှဉ်နိုင်ဦးမှာလဲ။</p> <p>"နေပါဦး"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က စဉ်းစားနေသည် "ဒါက ဒါရှန် အတွက် ဆုံးရှုံးမှု အရမ်းမကြီးဘူးလား။ ဒီစစ်ပွဲကနေ သူတို့ရရှိမယ့် အရှေ့ဘက် ပြည်နယ် သုံးခုလုံး ပေါင်းတာတောင် လန်ကျိုး နဲ့ မိုပြည်နယ် လောက် တန်ဖိုးမရှိဘူးလေ။ ဒါက ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်သလိုပဲ"</p> <p>"ဆီလျော်ပါတယ်၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ အရမ်းဆီလျော်တယ်"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည် "ငါ သိပြီ သူတို့က ဇီဝေတောင် ကို ရည်မှန်းနေတာပဲ။ ဒါရှန် ဧကရာဇ်ရဲ့ အတွေးကို ငါ နားလည်တယ်။ ဇီဝေတောင်ပေါ်မှာ ရတနာတွေ ရှိနေတာ သေချာတယ်"</p> <p>"တကယ်လို့ မင်းသားရှစ် က အဲ့ဒီလို ထင်တယ်ဆိုရင်တော့ မှန်မှာပါ" ရန်ကျင်ရွမ် သိလိုက်သည်။</p> <p>ဒါရှန် လူတွေ ဒီစစ်ပွဲမှာ ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်များတဲ့ စွန့်စားမှုကို လုပ်ခဲ့တာဟာ လင်ကျိုး အတွက်ပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါတို့ ညှိနှိုင်းကြည့်ကြမလား"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက အကြံပြုလိုက်သည် "ညှိနှိုင်းတာက ဘာမှ ဆိုးကျိုးမရှိပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့ရဲ့ ညီတော်၁၄ကို အရင် ကယ်ထုတ်နိုင်တာပေါ့"</p> <p>"မင်းသားရှစ်... ထောင်ချောက်ထဲ မကျအောင် သတိထားပါ" ရန်ကျင်ရွမ်က သံသယဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>"သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ် ညှိနှိုင်းချင်တာ မဟုတ်ဘဲ အချိန်ဆွဲဖို့ပဲလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်"</p> <p>"တကယ်လို့ ဒါက အစစ်အမှန် ဖြစ်နေရင်ကော"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက ငြင်းခုံလိုက်သည် "ငါတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး အမြတ်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား။ ဇီဝေတောင်ရဲ့ တန်ဖိုးက ငါတို့အတွက် ဒီပြည်နယ် နှစ်ခုလောက် အရေးမပါဘူး။ တောင်ပေါ်မှာ ရတနာတွေ ရှိနေရင်တောင် ငါတို့ ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်နိုင်ငံက အနှစ်တစ်ရာကျော်အောင် ရှာခဲ့တာတောင် မတွေ့ခဲ့တာပဲလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save