Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း - ၃၆၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အဲ့ဒါကတော့ အောင်ပွဲပဲ။</p> <p>အစကတည်းက သူလိုချင်ခဲ့တာဟာ အောင်နိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>...</p> <p>ယုံလဲ့ စီရင်စု။</p> <p>နောက်ထပ် သွေးချောင်းစီးတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုက ဆက်ဖြစ်နေပြန်သည်။</p> <p>တစ်လကျော် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ နှစ်ဖက်စလုံး အထိအခိုက် အကျဆုံး များပြားလာခဲ့သည်။</p> <p>ချင်နိုင်ငံရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေဘက်က လူပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့သလို ဒါရှန် ဘက်မှာလည်း အခြေအနေက သိပ်မထူးလှပေ။</p> <p>ဒါရှန် အတွက် အကြီးမားဆုံး အသာစီးရချက်ကတော့ ယုံလဲ့စီရင်စုရဲ့ ရိက္ခာတွေ သိပ်မကျန်တော့တာပဲ ဖြစ်သည်။ ရိက္ခာပြတ်လပ်သွားတာနဲ့ မြို့ကျဆုံးဖို့ လက်တစ်ကမ်းအလို ရောက်သွားမှာဖြစ်သလို လူတွေလည်း သေကျေကြရပေလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ ဟူလောင်တောင်ကြား ကိစ္စကတော့ သူတို့ခေါင်းပေါ်မှာ အချိန်မရွေး ကျလာနိုင်တဲ့ ဓားတစ်စင်းလို အန္တရာယ် ပေးနေဆဲပင်။</p> <p>"ဟူလောင်တောင်ကြားကို စစ်ကူ ထပ်လွှတ်ပေးဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးလား"</p> <p>သွေးတွေ စွန်းထင်နေတဲ့ မြေပုံကို ကိုင်ထားရင်း မုန်ချူကျီက မေးလိုက်သည်။ "ချင်နိုင်ငံဘက်က အလင်းဝင်လာတဲ့ စစ်သည်တွေလည်း တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီလေ။ တကယ်လို့ ယုံလဲ့စီရင်စုကနေ တပ်အချို့ ခွဲထုတ်ပေးမယ်ဆိုရင် လူဘယ်လောက်လောက် ပေးနိုင်မလဲ"</p> <p>ကျန်းထောင်မင်က တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် "အများဆုံး လူနှစ်ထောင်လောက်ပဲ ထပ်ညှစ်ထုတ်ပေးလို့ ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဟူလောင်တောင်ကြားကို ရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ လွှတ်ပေးစရာ အဆင့်မြင့် အရာရှိ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"ဒါဆိုလည်း ရှိတာနဲ့ပဲ လုပ်ရတော့မှာပေါ့"</p> <p>မုန်ချူကျီက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ဒီအစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်တော့။ လူနည်းပေမဲ့ ဘာမှမရှိတာထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပိုဆွဲထားနိုင်ရင်ပဲ တန်ပါပြီ"</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ဟူလောင်တောင်ကြားကို ဘယ်လိုကူညီရမလဲဆိုတာ ခေါင်းချင်းရိုက် စဉ်းစားနေတုန်းမှာပင်...</p> <p>လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက အရေးပေါ်သတင်း လာပို့သည်။</p> <p>"မကောင်းတော့ပါဘူး"</p> <p>"ခေါင်းဆောင်ချုပ်... ဟူလောင်တောင်ကြားမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ...</p> <p>ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ရုံရှိသေးတဲ့ မုန်ချူကျီဟာ ချက်ချင်း ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး ရန်သူကြီးနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့သလိုမျိုး အမူအရာနဲ့ မေးလိုက်သည်။ "ညှိနှိုင်းမှု ကျရှုံးသွားလို့ နန်ရွှီ က တိုက်ခိုက်ပြီလား။ သူတို့ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူးလား။ မဟုတ်သေးဘူး... ကျန်းထောင်မင်၊ မင်းကိုယ်တိုင် သွားမှ ဖြစ်တော့မယ်"</p> <p>သူ့လူရဲ့ စကားတောင် မဆုံးသေးခင်မှာပဲ သူဟာ အသည်းအသန် ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်တွေကို ထုတ်ဖော်နေတော့သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် သွားရမယ် ဟုတ်လား"</p> <p>ကျန်းထောင်မင် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး "ခေါင်းဆောင်ချုပ်... ကျွန်တော် ထွက်သွားရင် အရှင်က ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေးသည်။</p> <p>"အိမ်ရှေ့မင်းသား ရှိတာပဲ"</p> <p>မုန်ချူကျီက "အိမ်ရှေ့မင်းသားက စစ်ကူတွေ ထပ်ပို့ဖို့ ကြိုးစားမယ်လို့ ပြောထားတယ်။ ဘယ်တော့ ရောက်မလဲဆိုတာ မသေချာပေမဲ့... ငါ့အတွက်တော့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဟူလောင်တောင်ကြားက ပိုအရေးကြီးတယ်။ တကယ်လို့ အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်လာရင်..." ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"ခေါင်းဆောင်ချုပ်..."</p> <p>သတင်းပို့တဲ့သူက အသံကို မြှင့်ပြီး ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ပြောလို့ မပြီးသေးပါဘူး။ ဗိုလ်ချုပ်ချန် က ဝတ်စုံနက် စစ်သည် သုံးထောင်ကို ဦးဆောင်ပြီး အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲအတွက် အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်နေတာပါ"</p> <p>"အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ ဟုတ်လား"</p> <p>မုန်ချူကျီဟာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ နားကြားမှားတာလားလို့တောင် ထင်သွားရသည်။ "ဟူလောင်တောင်ကြား အပြင်မှာ နန်ရွှီ ရဲ့ သံချပ်ကာ စစ်သည် တစ်သိန်း ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဘယ်သူနဲ့ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲ နွှဲမှာလဲ"</p> <p>"အဲ့ဒီ တစ်သိန်းရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကြီးနဲ့ပါပဲ"</p> <p>သတင်းပို့သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်ချုပ်... မြို့ကို ဝန်းရံထားတုန်းမှာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ဒီလျှို့ဝှက်စာထဲမှာ ကြည့်လိုက်ပါဦး"</p> <p>"ဘယ်မှာလဲ... ပေးစမ်း"</p> <p>စာကို ဖတ်ပြီးနောက်မှာတော့ မုန်ချူကျီဟာ မူးလဲမတတ် ဖြစ်သွားပြီး စားပွဲကို အားပြုကာ ရပ်နေရသည်။ "ချန်ဆန်းရှီ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ငါတို့ အချိန်ဆွဲဖို့ ညှိနှိုင်းမယ်လို့ သဘောတူထားတာလေ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားကိုယ်တိုင် တံဆိပ်တုံးထုပြီး ကူညီပေးထားတာ။ ငါတို့ နောက်ထပ် ဆယ်ရက်လောက် အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရင် ဒီဘက်မှာ အဖြေတစ်ခုခု ထွက်လာနိုင်တာပဲလေ။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စွန့်စားရတာလဲ"</p> <p>"မြန်မြန်... စာတစ်စောင် ရေးစမ်း"</p> <p>ကျန်းထောင်မင်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ဗိုလ်ချုပ်ချန်ကို တားကြ။ ငါတို့ စစ်ကူတွေ ပို့ပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောလိုက်"</p> <p>"မမီတော့ဘူး။ စာရောက်သွားတဲ့ အချိန်ဆိုရင် သူတို့ တိုက်ပွဲ စနေလောက်ပြီ"</p> <p>မုန်ချူကျီက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "ငါ့ဘဝမှာ တိုက်ပွဲတွေ အများကြီး တိုက်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ရင်တုန်ရတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။ ချန်ဆန်းရှီ ကတော့ တကယ့်ကို နှိပ်စက်တဲ့လူပဲ။ ရန်သူကိုတင် နှိပ်စက်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့လူတွေကိုပါ နှိပ်စက်နေတာ"</p> <p>"ခေါင်းဆောင်ချုပ်..."</p> <p>ကျန်းထောင်မင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"</p> <p>"ဘာလုပ်ရမှာလဲ"</p> <p>မုန်ချူကျီက နဖူးကို လက်နဲ့အုပ်ရင်း "အခုချိန်မှာတော့ သူ့ကို ယုံကြည်ဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေကတော့ နန်ရွှီ တပ်ဖွဲ့က ဟူလောင်တောင်ကြားကနေ လိုင်ပြည်နယ်ထဲကို စီးဝင်လာမယ်၊ ငါတို့ ယုံလဲ့စီရင်စုကနေ ဆုတ်ခွာပြီး လွတ်လပ်ရေးအတွက် ရေရှည်စစ်ကို ဆင်နွှဲရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်ပဲ..."</p> <p>...</p> <p>နန်ရွှီ စစ်စခန်း။</p> <p>ဗဟို စစ်စခန်းတဲ။</p> <p>ရန်သူ့ဘက်က နက်နဲပုံရိပ်အဆင့် ဗိုလ်ချုပ်သုံးဦး ရှိနေသည်။</p> <p>ဘယ်လို မတော်တဆမှုမျိုးမှ မဖြစ်အောင်လို့...</p> <p>နန်ရွှီ ဘက်ကလည်း အဆင့်မြင့် ဗိုလ်ချုပ် သုံးဦး စုဝေးနေကြသလို တဲနန်းတဝိုက်မှာလည်း ဗိုလ်ချုပ်ငယ်တွေ၊ သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ ထိပ်တန်း အထူးတပ်ဖွဲ့တွေကို လုံခြုံရေး အပြည့်ချထားသည်။</p> <p>ဟန်ပြ စားသောက်ပွဲအပြီးမှာတော့ ညှိနှိုင်းမှုတွေ တရားဝင် စတင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းသည် ဒါရှန် နိုင်ငံရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး အဆိုပြုလွှာကို စစ်ဆေးပြီး တံဆိပ်တုံးတွေ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ထပ်တလဲလဲ အတည်ပြုနေသည်။</p> <p>သူက "ဗိုလ်ချုပ်ဖန်... တကယ်လို့ ဒါက အစစ်အမှန်ဆိုရင် မင်းတို့နိုင်ငံဘက်က ဒီကတိတွေကို တည်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက် ယူရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သုံးလ"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "မြို့တွေနဲ့ နယ်မြေတွေကို လွှဲပြောင်းပေးရတာက ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ။ ဒါဟာ တစ်နေ့တည်းနဲ့ ပြီးနိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ဒါက အချိန် အရမ်းကြာလွန်းတယ်"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "နန်ရွှီ ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ကြီးက ဒီမှာ သုံးလတောင် မိုက်မိုက်မဲမဲ စောင့်နေရမှာလား။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့က လိုင်ပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနေပြီလေ။ တကယ်လို့ မင်းတို့က ကတိမတည်ဘဲ ဖောက်ဖျက်လိုက်ရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ"</p> <p>"တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါ"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က ဆိုသည် "မင်းတို့ ကျေနပ်ပြီး လင်ကျိုး ကနေ ဆုတ်ခွာပေးဖို့အတွက် ဘာလိုအပ်သလဲ"</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က ပြန်ဖြေသည်"ကျန်းနန်မင်းသားကို တောင်ဘက်ဒေသကနေ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာခိုင်းလိုက်။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ နန်ရွှီ တပ်တွေကို တယ်ဟွာ၊ မန်ရှန်း နဲ့ လီဝမ် တံတိုင်းတွေရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ တပ်စွဲခွင့်ပေးရမယ်။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီလို လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့... ငါတို့ အားလုံးကို တစ်လခွဲအတွင်း အပြီးသတ်နိုင်မယ်၊ နှစ်ဖက်စလုံးလည်း အချိန်မပုတ်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p>"ဒါကတော့ လွန်လွန်းမနေဘူးလား"</p> <p>ရှာဝမ်လုံက ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ "အဲ့ဒီ စီရင်စုတွေသာ မင်းတို့လက်ထဲ ရောက်သွားရင် တောင်ဘက်ဒေသရဲ့ အသက်သွေးကြောကို မင်းတို့ ထိန်းချုပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ တကယ်လို့ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့က ထပ်ပြီး မကျေနပ်လို့ မြောက်ဘက်ကို အလုံးအရင်းနဲ့ ကျူးကျော်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>"အင်း..."</p> <p>ရန်ကျင်ရွမ်က လက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ရင်း "အဲ့ဒါက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူးလေ။ တကယ်လို့ မင်းတို့ သဘောမတူရင်လည်း ပြန်ကြပါတော့။ ငါတို့ ဟူလောင်တောင်ကြားကို ဆက်တိုက်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့"</p> <p>"ငါတို့ကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်နည်းနည်းပေးပါဦး"</p> <p>ဖန်ချင်းယွမ်က အခက်တွေ့နေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲလေ"</p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်းက သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီညတော့ ဒီတဲမှာပဲ အနားယူလိုက်ကြပါ။ မိုးလင်းတာနဲ့ အဖြေတစ်ခု ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့မှာ စိတ်ရင်းမရှိဘဲ အချိန်ဆွဲနေတယ်လို့ပဲ ငါ သတ်မှတ်လိုက်မယ်"</p> <p>ညှိနှိုင်းမှု ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ...</p> <p>ဖန်ရှုကျိန်း နဲ့ သူ့အဖွဲ့သားတွေ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>တဲနန်းထဲမှာတော့ ဒါရှန် က ဗိုလ်ချုပ်တွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save