Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂိုဏ်းက ဖန်တီးထားသော ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ညဉ့်အချိန်သို့ ရောက်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျယ်ပြောလှသော ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်းသည် သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။ ဂိုဏ်း၏အထက် လွင့်မျောနေသော ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်း၌လည်း အခြေအနေမှာ ပိုမကောင်းလှချေ။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန် အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် အားလုံးသည် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားကြပြီး ပျင်းရိမှုများ စတင် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန်တပည့်များနှင့် အတွင်းစည်းတပည့်များသည် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သူများဖြစ်ရာ ဆက်လက် သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသေး၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျသော အပြင်စည်းတပည့်များမှာမူ အထီးကျန်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲ နေခဲ့လေသည်။ အချိန်အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ခံထားရသဖြင့် ကနဦး စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခု သူတို့သည် တရားထိုင်ခြင်း၊ အိပ်စက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထွေရာလေးပါး စကားပြောဆိုခြင်းများသာ ပြုလုပ်နေကြသည်။ သို့တိုင် သူတို့ မည်မျှပင် ပြောဆိုနေကြစေကာမူ စကားဝိုင်းမှာ နင်းဖန်ဆီသို့ အမြဲတမ်း ပြန်ရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"မနေ့က ဖြစ်သွားတာတွေက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်...။ ငါ့ဘဝမှာ အဲဒီလို နိမိတ်လက္ခဏာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...။"</p> <p> </p> <p>"ပိုရူးသွပ်စရာကောင်းတာက အဲဒါကို သေမျိုးတစ်ယောက်က ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"နင်းဖန်က ဘာလို့ ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေထဲ ငါတို့နဲ့အတူ မပါလာတာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူသိမှာလဲ...။ ငါတို့ ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာကိုတောင် သူ သိမှာမဟုတ်ဘူး...။"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သူ့အမြင်အရဆို သူ နိုးလာတော့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး...။ ပျောက်သွားတာပေါ့လေ...။"</p> <p> </p> <p>"သူ ကံကောင်းတာပဲ...။ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူ လိုချင်တာ မှန်သမျှ အကုန်ယူလို့ ရတယ်လေ...။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်...။ အခု မဟာအကြီးအကဲက သူ့ကို တပည့်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် နာမည်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ သူ နေရာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရင်တောင် ငါတို့ အပြင်ရောက်ရင် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ရဲ့ အင်အားကို ချီးကျူးနေဦးမှာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်နိုင်တော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ နင်းဖန်က အထီးကျန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပဲ..။ ဂိုဏ်းကြီးက ကြီးမား ပေမယ့် စကားပြောစရာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တောင် မရှိဘူးလေ...။ လပိုင်းလောက်ဆို အဆင်ပြေနိုင်ပေမယ့် နှစ်တွေ၊ ဆယ်စုနှစ်တွေ ကြာလာရင် သူ ရူးသွားလိမ့်မယ်ထင်တယ်...။"</p> <p> </p> <p>အပြင်စည်းတပည့်များသည် မနာလိုမှုနှင့် သနားမှုကြား ကူးလူးကာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုနေကြ၏။ အပြင်တောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲများနှင့် အုပ်ထိန်းသူများအတွက်မူ ဤစကားများက မျက်လုံးပင့်စရာ သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>*အရူးတွေ… အကယ်၍ ငါတို့ တကယ်ပဲ အပြင်မထွက်နိုင်ဘူးဆိုရင် နင်းဖန်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက် ငါတို့က အရင်ဆုံး ရူးသွားမယ့်သူတွေပဲ...။*</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန် ဝေးကွာပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>*မည်သို့ပင်ဆိုစေ မဟာအကြီးအကဲ သုံးဦး ရှိနေသည် လေ။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ပိတ်မိနေနိုင်မှာ တဲ့လဲ…။ ဟုတ်တယ်မလား…။*</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ အပြင်တောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲ အချို့သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ရှင်းပြ၍မရနိုင် လောက်အောင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်နေရာတွင် ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ၏ ဗဟိုချက်၌ ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိများ ​သည် စကားပြောဆိုခြင်း သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အပြင်တောင်ထိပ်မှ အကြီးအကဲများနှင့် ကွဲပြလေ၏။ လျှို့ဝှက် နယ်မြေမှ သူတို့ ထွက်နိုင်၊ မထွက်နိုင်ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု စာရင်းတွင် မပါဝင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို နေရာယူထားသောအရာမှာ နင်းဖန်ကို မည်သို့ ဆက်သွယ်ရမည်နည်း။ တောင်ငါးလုံး စစ်မှန် သော ပုံစံ လက်သီး အပေါ် အချိန်ဖြုန်းခြင်းမှ သူ့ကို မည်သို့ လမ်းလွှဲရမည်နည်း ဆိုခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်းကင်ဘုံ အဆင့်မြင့် သိုင်းနည်းစနစ်မှာ ခက်ခဲလွန်းပြီး စွမ်းအင်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာကို စုပ်ယူ သွားမည် ဖြစ်သည်။ ပျမ်းမျှ သက်တမ်း ရှစ်ဆယ်သာရှိသော ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူများ အတွက် ၎င်းကို လိုက်စားခြင်းမှာ ပညာရှိရာ မရောက်ချေ။</p> <p> </p> <p>သုံးဆယ့်နှစ်ဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် ထိုအရာကို မကြိုးပမ်းမီ ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ် များဖြင့် စိတ်စိတ်ဝိညာဉ်ပုံသွင်းခြင်းအဆင့် ရောက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရ၏။ သို့တိုင် ၎င်းကို အောင်မြင်မှုအသေးစားသို့ ရောက်ရှိရန် နှစ်ငါးဆယ် အချိန်ယူခဲ့ရဆဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အသစ်စက်စက် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော နင်းဖန်သည် သူ၏ အဓိက ကျင့်ကြံခြင်းသိုင်းနည်းစနစ်ထက် လက်သီး အနုပညာကို အာရုံစိုက်ခြင်းမှာ အကြီးအကဲများ အမြင်ချင် ဆုံး အရာသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်ဝိညာဉ်အင်အားနဲ့ အသံပို့လွှတ်တာက အဆင်မပြေဘူး နိမိတ်လက္ခဏာတွေက အတားအဆီးကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ဘူး...။ တခြား ဘာကျန်သေးလဲ...။"</p> <p> </p> <p>ရွှီယိုဝေသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ရှစ်ဂဏန်း ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်နေခဲ့၏။ တစ်ညလုံးလုံး တောင်ထိပ်အရှင်သခင်အဆင့် အကြီးအကဲ ဆယ့်နှစ်ဦးသည် အစီအစဉ်များ ချခဲ့ကြသော်လည်း မည်သည့် အဆိုပြုချက်မှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင် ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေကို ပိတ်လှောင်ထားသော ဥပဒေသများမှာ ရိုးရှင်းစွာပင် အလွန် အင်အားကြီးမားလွန်းနေခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် သေမျိုးကမ္ဘာကြားရှိ နယ်နိမိတ်မှာ သူတို့ ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်အသံ၊ ကောင်းကင် နိမိတ်လက္ခဏာများ...။ ထိုသို့သော မည်သည့် နည်းလမ်းမှ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အပြင်ကမ္ဘာနှင့် ဆက်သွယ်ရသည်မှာ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းရသည်ထက် ပိုမို ခက်ခဲ နေခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ပန်းပွင့် မြှုပ်နှံခြင်း ဓားကိုသာ အတွင်းထဲ ယူမလာခဲ့ဘူးဆိုရင် နင်းဖန်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဖမ်းစားနိုင် ဖို့ အဲဒါကို အဝေးကနေ ထိန်းချုပ်လို့ ရနိုင်သေးတယ်...။"</p> <p> </p> <p>ယွီရူရွှမ်းသည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်မှ ပန်းဖတ်ပုံစံ စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းများ ရစ်ပတ်နေသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်တစ်ထောင်ကြာအောင် သူမ၏ သွေးများဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ထားသော ထိုလက်နက်သည် သူမ၏ နှလုံးသား၊ ဓားဆန္ဒတို့နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းသည် ကွယ်ဝှက်ဓားတောင်ထိပ်၏ အနောက်ဘက်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းရေတံခွန် အတွင်း အစောင့်အကြပ် ဓားအဖြစ် တည်ရှိနေပြီး အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါ်ယူနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမပင်လျှင် နာမည်မတပ်နိုင်သော အကြောင်းပြချက်များကြောင့် ၎င်းကို ထိုက်ရီ အကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ယူဆောင်လာခဲ့ရာ...။ အပြင်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိရန် အဖိုးတန် အခွင့် အရေးတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားများမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ပြောသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နားထောင်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>တောင်ထိပ်အရှင်သခင်အဆင့် အကြီးအကဲ ဆယ့်နှစ်ဦးထဲတွင် ကျန်းဟွမ်တောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင် ချီလဲ့ကွမ် သည် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုတို့...။ စီနီယာအစ်မတော်ယွီရဲ့ စကားက ငါ့ကို သတိရစေတယ်...။ ဂိုဏ်းထဲမှာ ငါတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရုပ်သေး သားရဲတွေကော...။ ငါတို့ တစ်ကောင်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်လို့ ရနိုင်မလား...။"</p> <p> </p> <p>"ရုပ်သေးတွေလား…။"</p> <p> </p> <p>အခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏…။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းသည် ဘေးထွက်လမ်းကြောင်းများစွာကို လက်ခံထားသည်။ ဆေးပညာ၊ မှော်လက်နက်ဖန်တီးခြင်း၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့များနှင့် အခြားအရာများအပြင် လူသိနည်းသော အသေး စား အနုပညာများလည်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးပညာသည် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေးတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ရန် နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခွဲထုတ်ပြီး ၎င်းအတွင်း ထည့်သွင်းရမည်ဖြစ်ကာ ပြီးပြည့်စုံသော ထိန်းချုပ်မှုကို ရရှိစေသည်။ ဤနတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ခွဲထုတ်ခြင်း အနုပညာသည် သွေးဖြင့် သန့်စင်ထားသော နတ်ဘုရားလက်နက်များလောက်နီးပါး အဆင့်မြင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီသောင်းချီ ကွာဝေးနေလျှင်ဖြစ်စေ၊ ဝင်္ကပါများဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရလျှင်ဖြစ်စေ ဆက်သွယ်မှုမှာ တည်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဟွမ်တောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင်၏ စကားများက အားလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် မီးပွားများ လင်းလက်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းကုန်းတောင်ထိပ်မှ လီချန်မင်က တိုက်တွန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီးချီ...။ မြန်မြန်။ မင်း အဲဒီ အမှိုက်ပုံကြီးတွေကို ဆက်သွယ်လို့ရမလား စမ်းကြည့်စမ်း...။"</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်သွားခဲ့၏။ ရွှီယိုဝေက မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သည်လေ။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုလီ...။ ချီရဲ့ နာကျင်တဲ့နေရာကို ဆက်ပြီး ထိုးဆွနေဖို့ လိုလို့လား...။ အဲဒါတွေက အမှိုက်တွေ ဆိုတာ ငါတို့ အားလုံး သိပါတယ်...။ ပြောဖို့ မလိုပါဘူး...။"</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးရွှီ မင်းလည်း ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်စမ်း...။"</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ဖေ့ချင်းယွီမှာ ဆက်၍ နားမထောင်နိုင်တော့ချေ။ ဤနှစ်ယောက်၏ ခွေးပါးစပ်မှ ဆင်စွယ် မထွက်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ ရင့်ကျက်မှုကို မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း နောက်ထပ် မှတ်ချက်က ချီလဲ့ကွမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် အကြီးအကဲချီသည် ရုပ်သေးလေးများကို ဝါသနာပါပြီး...။ ထိုပါရမီ မရှိကြောင်းကို မည်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အဲဒါကို ပြောဖို့ လိုလို့လား။</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည် မျက်နှာသေဖြင့် ထိုနှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ဖေ့ချင်းယွီဆီသို့ ဦးညွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်...။ ငါ စတင်လိုက်ပါ့မယ်...။"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ...။ မင်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ...။ ကျရှုံးရင်လည်း ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး...။"</p> <p> </p> <p>ဖေ့ချင်းယွီက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ ယွီရူရွှမ်းလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပူးကာ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို တိတ်တဆိတ် လည်ပတ်လိုက်၏။ ရုပ်သေးပညာသည် အလွန် ရှားပါးပြီး အချို့သော စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံခြင်း သိုင်းနည်းစနစ်များတွင်သာ ဖော်ပြထားခြင်းရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုက်ရီ အစစ်အမှန်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် ကျန်းဟွမ်တောင်ထိပ် တစ်ခုတည်းသာ ၎င်း၏ လေ့ကျင့် ရေးကို ကြီးကြပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အခြားအကြီးအကဲများသည် ရုပ်သေး အနုပညာများနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ မသိကြချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ချီလဲ့ကွမ်၏ ဂါထာမန္တာန်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီး ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာခဲ့၏။အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် အနုပညာကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပင့်သက်ကိုရှိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွီရူရွှမ်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးချီ...။ ရလဒ် တစ်ခုခု ရလား...။"</p> <p> </p> <p>"ဘိုးဘေး ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဥပဒေသ အတားအဆီးက အရမ်း အားကောင်းလွန်းတယ်...။ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား စိတ်အာရုံက အဲဒါကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ဘူး...။"    ဟု သူက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အားလုံး စိတ်ပျက်သွားကြလေသည်။ ဖေ့ချင်းယွီက သက်ပြင်းချကာ ချီ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချီလဲ့ကွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့်...။ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ရုပ်သေး သားရဲလေး တစ်ကောင်နဲ့တော့ သီသီလေး ချိတ်ဆက်မိလိုက် တယ်...။"</p> <p> </p> <p>"စွန့်ပစ်ထားတဲ့...။"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ရုပ်သေးပညာကို ပထမဆုံး စမ်းသပ်တုန်းက လက်ဝါးအရွယ်အစား ချုံးချီလေး တစ်ကောင်ကို ဖန်တီးခဲ့ဖူးတယ်...။"</p> <p> </p> <p>"ကျွမ်းကျင်မှု မရှိတော့ အဲဒါက ကျရှုံးပြီး အမှိုက်ဖြစ်သွားကာ ကျန်းဟွမ်တောင်ထိပ်ရဲ့ သိုလှောင်ရုံထဲ ပစ်ထည့်ခံလိုက်ရတယ်...။"</p> <p> </p> <p>"အခုလေးတင် အဆင့်မြင့် ရုပ်သေးတွေ အားလုံးကို ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေက ပိတ်ဆို့ထား တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒါတွေက ကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ စီးဆင်းမှု လိုအပ်လို့ ဖြစ်မယ်...။"</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ လုံးဝနီးပါး မလိုအပ်တဲ့ ဒီစွန့်ပစ်ထားတဲ့ သားရဲလေး တစ်ကောင်ပဲ ဖြတ်ဝင်သွား နိုင်ခဲ့တယ်...။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများကြောင့် ချီလဲ့ကွမ် ကိုယ်တိုင်ပင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့၏။ သူ ဂရုတစိုက် ဖန်တီးခဲ့သော အဆင့် မြင့် ရုပ်သေးများသည် ဆက်သွယ်၍ မရခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းအစား အမှိုက်တစ်စကသာ သူ၏ ခေါ်ဆိုမှုကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save