Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အမှိုက်သံတုံး ချုံးချီလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် အကြီးအကဲများ အားလုံးသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက် သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့သည် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားကြသည်။ ဘိုးဘေးသည် ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန် နယ်မြေကို တည်ဆောက်စဉ်က မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဥပဒေသ အတားအဆီးများကို ချမှတ်ခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ်မျှ ပိုမို အားကောင်းသော နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ စီးဆင်းမှုသည်ပင် ထိုအတားအဆီးများကို လုံးဝ မဖောက်ထွင်းနိုင်ချေ။ အလွန် မှေးမှိန်ပြီး အားနည်းသော ထိန်းချုပ်မှုသာလျှင် သီသီလေး ဖြတ်သန်းသွားနိုင်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြေအနေမှာ ကျောက်နံရံတစ်ခုရှိ မမြင်ရသလောက် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခုမှ ရေများ စိမ့်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းပြ၍မရသော သနားစရာကောင်းမှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှု ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုဂိုဏ်းချုပ်...။ ငါ့ရဲ့ ဒီသားရဲလေးက ကျရှုံးပြီး ချို့ယွင်းနေတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုဆိုတော့ ဘယ်လို စိတ်ဝိညာဉ်အင်အား သိုင်းနည်းစနစ်မျိုးကိုမှ မထုတ်လွှတ်နိုင်ပါဘူး...။ သူ တကယ် လုပ်နိုင် တာက အရမ်း နည်းလွန်းပါတယ်...။"</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည် ရှင်းပြပြီးနောက် ဖေ့ချင်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။ ရုပ်သေး တာအိုကို ဖန်တီးခဲ့ရသည့် အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ အသုံးပြုသူအား လွှမ်းမိုးနိုင်သော အင်အားဖြင့် ရန်သူကို ချေမှုန်းနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန် ရုပ်သေး သားရဲတစ်ကောင်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ထိန်းချုပ်ရေး ဝင်္ကပါများ ပါဝင်ပြီး အဆင့်မြင့် သို့မဟုတ် ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် စွမ်းအင် ပေးထားခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အရေးပေါ် အခြေအနေတွင် သခင်ဖြစ်သူ၏ အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ပြီး ဝင်္ကပါများမှတစ်ဆင့် အင်အားကြီးမားသော နတ်ဘုရား စွမ်းရည် တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အချို့သော ထိပ်တန်း ရုပ်သေးများသည် တာအိုသတ်မှတ်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ယှဉ်နိုင် သော တိုက်ခိုက်မှုများကိုပင် ထုတ်လွှတ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သခင်ဖြစ်သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချက်အချာကို အသုံးပြု၍ ရုပ်သေးကို အခြားသော လုပ်ဆောင်ချက်များ ပြုလုပ်စေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် အဆင်မပြေသောအခါ ရုပ်သေးကို မိတ်ဆွေများနှင့် တွေ့ဆုံရန် စေလွှတ်နိုင်ပြီး ထိုရုပ်သေး၏ အတွင်းပိုင်း ဝင်္ကပါများမှတစ်ဆင့် မိုင်ထောင်ချီ အကွာ အဝေးမှ သတင်းစကားများကို ပေးပို့နိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အထက်ပါ လုပ်ဆောင်ချက်များ အားလုံးသည် ပုံမှန် ရုပ်သေးတစ်ခုအတွက်သာ ဖြစ်လေ သည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်တီးစဉ်အတွင်း ပျက်စီးသွားသော ချို့ယွင်းချက်ရှိသည့် ထုတ်ကုန်တစ်ခုသည် သဘာဝကျစွာပင် ထိုအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ချီလဲ့ကွမ်က အားလုံးကို သတိပေးရန် ဤသို့ ပြောရခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤရုပ်သေး သားရဲလေးသည် တိုက်ခိုက်မှုများကို မလုပ်ဆောင်နိုင်သလို အဝေးကြီးမှ သတင်းစကား များ ပေးပို့ရန် အသံချဲ့စက်အဖြစ်လည်း အလုပ်မလုပ်နိုင်ချေ။ သို့တိုင် ထိုက်ရီဂိုဏ်းချုပ်သည် ဤ အချက်ကို ကြားသောအခါ ဂရုမစိုက်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး...။ သူ လှုပ်ရှားနိုင်သရွေ့ လုံလောက်ပါတယ်။ ငါတို့ နင်းဖန်ကို ရှာတွေ့ဖို့ပဲ လိုတယ် ပြီးရင် မင်းရဲ့ ရုပ်သေးက ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို မြေကြီးပေါ်မှာ ရေးခြစ်ပြလိုက်ရင် သူ့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးပြီပေါ့...။"</p> <p> </p> <p>ဖေ့ချင်းယွီ၏ အမြင်တွင် ချီလဲ့ကွမ်၏ ရုပ်သေး သားရဲသည် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ သတင်းစကား များ ပေးပို့နိုင်သည်ဖြစ်စေ လုံးဝ အရေးမကြီးချေ။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်း၏ နေရာသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုံခြုံပြီး နင်းဖန်သည် မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မရှိချေ။ ရုပ်သေးလေးကို ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာစေရန် ထိန်းချုပ်နိုင်သရွေ့ ထိုကိစ္စကို အောင်မြင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နင်းဖန်ကို ရှာတွေ့သည်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုရုပ်သေးက အသံမပို့လွှတ်နိုင်ပါက သားရဲလေးကို မြေကြီးပေါ်တွင် စာရေးရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ချေ...။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ နားလည်သွားမည် ဖြစ်သည်။ အခြား အကြီးအကဲများကလည်း ထိုသို့ပင် တွေးနေကြကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ ရွှီယိုဝေပင်လျှင် မနာလိုဖြစ် လာပြီး ချီလဲ့ကွမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးချီ...။ မင်း ဒီတစ်ကြိမ် ကြီးမားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ...။ တပည့် ခေါင်းဆောင် နင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုအထိ ရောက်ပြီး သူ ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ မင်း သူ့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေကို သူ သေချာပေါက် မေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး...။"</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသူများကလည်း ဝိုင်းဝန်း ဂုဏ်ပြုစကားများ ပြောဆိုလာကြ၏။ နင်းဖန် လမ်းမလွဲသွားသရွေ့ သူ၏ အနာဂတ်သည် အဆုံးမရှိကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အစပြုချိန် ဂိုဏ်းသည် ဤကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းနှင့် ကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် ချီလဲ့ကွမ်၏ ရုပ်သေးလေးကြောင့်သာ အကြီးအကဲများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး လမ်းညွှန်မှုများ ရရှိနိုင် မည် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်မှာ မည်မျှ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်လာမည်နည်း။ သဘာဝကျစွာပင် အားလုံး က သူ့ကို မနာလို ဖြစ်နေကြသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယွီရူရွှမ်းသည် တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားအိမ်ကို လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးချီ...။ နင်းဖန်ကို ရှာတွေ့ဖို့ သားရဲလေးကို မြန်မြန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပါ...။ သူ တောင် ငါးလုံး စစ်မှန်သော ပုံစံ လက်သီး ကို လက်လျှော့လိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အနိမ့်တန်း သစ်သား ကြီး မိုးပြာရောင်အလင်း ဓားသိုင်းနည်းစနစ် ကို ပြောင်းပြီး လေ့ကျင့်လို့ ရပြီ...။"</p> <p> </p> <p>ကွယ်ဝှက်ဓားတောင်ထိပ်၏ တောက်ပလှသော တောင်ထိပ်အရှင်သခင်သည် ကလေးအား သူမ၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် မစောင့်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမဘေးရှိ ထိုက်ရီဂိုဏ်းချုပ်က ကန့်ကွက်လိုက် လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်မတော်ယွီ...။ မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ...။ ငါတို့ နင်းဖန်နဲ့ ဆက်သွယ် ပြီး တာနဲ့ သူက ငါ့ရဲ့ စိမ်းလန်းသောသစ်သား ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း သိုင်းနည်းစနစ် ကို သဘာဝကျကျ လေ့လာမှာပေါ့...။ အဲဒါက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အနိမ့်တန်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေထဲမှာ အရှားပါး ဆုံးဖြစ်ပြီး ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကနေ စတင် ကျင့်ကြံဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ...။ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရင် အသက်ရှူသံ တစ်ချက် ကျန်နေသေးသရွေ့ အသားတွေကို ပြန်လည် မွေးဖွားစေနိုင်တယ်...။"</p> <p> </p> <p>"ဟင်း...။ ဂိုဏ်းချုပ် မင်းဆိုလိုတာက ကျမ်းစာဆောင်ရဲ့ နဝမထပ်ကို ရောက်ခဲ့တဲ့ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ နှစ်တစ်သန်းမှာ တစ်ခါပေါ်မယ့် ပါရမီရှင်က သေစေနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ကျော်သွားပြီး အရိုက်ခံ ရဖို့နဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ကို အရင် အာရုံစိုက်သင့်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား...။"</p> <p> </p> <p>ယွီရူရွှမ်း၏ အပြုံးသည် နွေဦးလေပြေကဲ့သို့ နူးညံ့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ လေသံကတော့ လုံးဝ အလျှော့မပေးချေ။ သူမသည် နင်းဖန်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရေးအတွက် ဖေ့ချင်းယွီနှင့် အဆုံးအထိ ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အခြားအကြီးအကဲများသည် ပွဲကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>လီချန်မင်နှင့် ရွှီယိုဝေတို့သည် သူတို့၏ စီနီယာအစ်မနှင့် စီနီယာအစ်ကိုတို့ လက်ပါလာမည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ကာ မီးလောင်ရာ လေပင့်ပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး လက်ပါလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် စကားပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော ချီလဲ့ကွမ် သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်၊ စီနီယာအစ်ကို၊ စီနီယာအစ်မတို့...။"</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ သားရဲလေးက...။ စာလုံးဝ မရေးနိုင်ဘူး ဆိုတာများ ဖြစ်နိုင်မလား...။"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများနှင့်အတူ နေရာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဖေ့ချင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>ယွီရူရွှမ်းမှာလည်း ထိုနည်းတူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"သူက သားရဲလေးတစ်ကောင် ဆိုတော့ ခြေသည်းတွေ ရှိရမှာပေါ့...။ ဘာလို့ မြေကြီးပေါ်မှာ စာမရေး နိုင်ရမှာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်း အကြည့်တိုင်းက ချီလဲ့ကွမ်ထံသို့ စူးစိုက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးများကို ပွတ်သပ်ကာ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို စိုးရိမ်တကြီး လျက်လိုက်ပြီးနောက် အားတင်း၍ စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့...။ ငါက သူ့ရဲ့ ခြေထောက်လေးဖက်ကို အလုံးတွေအဖြစ် ဒီဇိုင်းဆွဲထားမိလို့လေ...။"</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိမ်ဝင်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများအားလုံး တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းများစောင်းသွားကြသည်။ သူတို့၏ အထက်တွင် ကြီးမားသော မေးခွန်းထုတ်စရာ သင်္ကေတများ လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>*အလုံးတွေအဖြစ် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ….။*</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ချီလဲ့ကွမ်သည် အံကိုကြိတ်ကာ စိတ်ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်ရေး တောင်ထိပ်သို့ အောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင် နားလည်သွားပါလိမ့်မယ်...။"</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်သင်္ကေတတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို လွှတ်ထုတ် လိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ တောင်ထိပ်ပေါ်မှ သိုလှောင်ရုံနှင့် ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အကြီးအကဲများ အံ့အားသင့်သွားစေရန် လုံးဝန်းပြီး အဖုအထစ်များရှိသော သံတုံးတစ်တုံး သည် သိုလှောင်ရုံ တံခါးငယ်လေးမှ လိမ့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ထိုသံတုံးသည် လရောင်အောက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ထိုအရာ၏ စစ်မှန်သော ပုံစံကို ဖော်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာမှာ လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိ သံချေးတက်နေသော သတ္တု ချုံးချီလေး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမအချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုအရာမှာ သံဖြူကစားစရာ တစ်ခုနှင့် တူ၏။ ထိုချုံးချီလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ပတ္တမြားနှစ်လုံးကို မြှုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအရာ၏ ကျောပေါ်တွင် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်စကဲ့သို့ အတောင်ပံတစ်စုံ ပါရှိကာ ထိုအရာ၏ ခြေထောက်လေးဖက်မှာ အလွန်တိုလွန်းသဖြင့် မမြင်ရသလောက်ပင်။ လမ်းလျှောက်သောအခါ ယိမ်းထိုးနေပြီး ထိုအရာ၏ အမြီးမှာ ဟောင်းနွမ်း နေသော တံမြက်စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ချီလဲ့ကွမ်၏ "ခြေသည်း မရှိဘူး" ဆိုသော စကားကို အားလုံး နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သားရဲလေး၏ ခြေထောက်လေးဖက် ရှိရမည့်နေရာတွင် မှိုင်းညို့နေသော မီးခိုးရောင် အလုံးလေးလုံး ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ထိုသတ္တဝါလေး သိုလှောင်ရုံမှ ထွက်လာ သောအခါ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိမ့်ကာ တွားသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"မြင်လား...။ သူက လမ်းတောင် သေချာ မလျှောက်နိုင်ဘူးလေ...။ နင်းဖန်အတွက် သူက ဘယ်လိုလုပ် စာရေးပေးနိုင်မှာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည် မျက်နှာနီရဲလျက် သားရဲလေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>အားလုံး မှင်တက်သွားကြပြီး အခိုက်အတန့်မျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးချီ မင်း...။ မင်း...။ ဟင်း...။" </p> <p> </p> <p>ဖေ့ချင်းယွီမှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လီချန်မင်က ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီးချီ...။ မင်း ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ ရုပ်သေးမျိုး ဖန်တီးထားတာလဲ...။ တိုက်ပွဲထဲမှာ ရန်သူကို ရယ်ရလွန်းလို့ သေသွားအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား...။ "</p> <p> </p> <p>"ဒါက ပျက်စီးနေတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုလို့ ငါ ပြောခဲ့တယ်လေ။ ပြီးတော့...။ သူက ချစ်စရာကောင်း လောက်အောင် ရယ်စရာကောင်းနေတယ်လို့ မင်းတို့ မထင်ဘူးလား...။"</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။ သူ ဖန်တီးခဲ့ဖူးသမျှ ပထမဆုံး ရုပ်သေးသားရဲ အပေါ် အလွန် တွယ်တာနေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရုပ်သေးမှာ ပျက်စီးနေသော်လည်း လမ်းပင် သေချာ မလျှောက်နိုင်သော်လည်း...။ ထိုအရာသည် ချီလဲ့ကွမ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အထူးနေရာတစ်ခု ယူထားဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save