Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီရုပ်သေးသားရဲလေးက ရူးသွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ထိုင်းမှိုင်းပြီး ငတုံးပုံပေါက်နေသော သံသားရဲလေးကို ကြည့်ရင်း ၎င်းမှာ အသိဉာဏ် သိပ်ရှိပုံ မပေါ်ချေ...။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် အတွေးလွန်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>*ဒီကောင်လေးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ…။*</p> <p> </p> <p>*တကယ်လို့ ဒါက ဂိုဏ်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ရုပ်သေး သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်နေရင် သူ့အပြင်နောက်ထပ် အခြားအကောင်များ ရှိသေးလား..။*</p> <p> </p> <p>*ပြီးတော့ သူ့မှာ အသိဉာဏ် ရှိသလား…။*</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ လည်ပတ်နေသဖြင့် နင်းဖန်သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်လှမ်း ကာ ၎င်း၏ လုံးဝန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မျက်လုံးနှင့်တန်းထဲအမြင့်အထိ မချီလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"မင်းက တိကျတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနဲ့ ငါ့ကို လာရှာတာလား...။"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းမှာ ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာ မင်း သိလား...။"</p> <p> </p> <p>"ငါ ပြောတာကို မင်း နားလည်လား...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် သားရဲလေး၏ ခေါင်းကို လက်ချောင်းဖြင့် ခေါက်ကာ မေးခွန်းသုံးခု ဆက်တိုက် မေးလိုက် လေသည်။ ထိုအချိန်လေး၌ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်း၌ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲများအုပ်စုမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်က ချီလဲ့ကွမ်၏ လက်မောင်းကိုပင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်...။ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ပေးဖို့ ရုပ်သေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်...။"</p> <p> </p> <p>"ငါ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်...။"</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ချီလဲ့ကွမ်သည် သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို အသက်သွင်းရန် လက် သင်္ကေတများကို အလျင်အမြန် ပြုလုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ပို၍ စိုးရိမ်လာလေလေ ဤနတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ပို့လွှတ်မှုမှာ ပို၍ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာ လေလေပင်။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ရှိ သားရဲလေး လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ နင်းဖန်၏ မျက်မှောင်မှာ တဖြည်း ဖြည်း ကျုံ့လာပြီး ချီလဲ့ကွမ်မှာမူ အလွန် စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယွီရူရွှမ်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းညိတ်ဖို့လေးတင်ကို အဲဒီလောက်တောင် ခက်နေတာလား...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်၏ ဆက်တိုက် မေးခွန်းသုံးခုစလုံးမှာ ဟုတ်သည် သို့မဟုတ် မဟုတ်ဘူး ဟု ဖြေရမည့် မေးခွန်း များ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေး သားရဲလေးသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေဆိုရန် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ လိုအပ်ပြီး ၎င်းက သူ၏ ပေါ်လာမှုမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ကြောင်း နင်းဖန်ကို သဘောပေါက်သွား စေမည် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုလေးကိုပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးက မည်သို့ မစိုးရိမ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်က ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း လုပ်ချင်တာပေါ့...။ ဒါပေမယ့် တစ်ညလုံးလုံး သူ့ကို ပျံသန်းအောင် ထိန်းချုပ်ထားရတာက သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ဝင်္ကပါ ပုံစံတွေရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ တည်ငြိမ်မှုကို ကုန်ဆုံးသွားစေပြီ...။"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် အမိန့်တော်တော်များများက တစ်ခါတလေမှပဲ အလုပ်လုပ်တော့တယ်...။"</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မူလကတည်းက ကျရှုံးထားသော ရုပ်သေး သားရဲတစ်ခုဖြစ်ရာ ထွင်းထုထားသော ဝင်္ကပါ မှာလည်း သဘာဝကျစွာပင် ကျရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို သီသီလေး ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နိုင်ခြင်းကပင် မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းသာ စရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းညိတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အသေးစား လှုပ်ရှားမှုများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းကို အမိန့်ပေးခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မဖြစ်နိုင်သောအရာကို တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရွှီယိုဝေက ချက်ချင်းပင် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဒီအမှိုက်တုံးက လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား...။"</p> <p> </p> <p>"ဘာစကား ပြောတာလဲ...။ ငါ့ရဲ့ ချုံးချီလေးသာ မရှိရင် အခုအချိန်မှာ ငါတို့ နင်းဖန်နဲ့ ဒီလောက်လေး တောင် ဆက်သွယ်လို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး...။"</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည် သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံး ဖန်တီးခဲ့ဖူးသော ဤရုပ်သေး သားရဲလေးကို အလွန် တန်ဖိုး ထားသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြင့် ချက်ချင်း ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ခေတ္တရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ သူက ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး...။"</p> <p> </p> <p>"အခုလေးတင် ငါ စမ်းကြည့်ပြီးပြီ...။ ခေါင်းညိတ်ဖို့ အမိန့်က ပြီးမြောက်ဖို့ ခက်ခဲပေမယ့် ခေါင်းခါတာ ကတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်...။"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် အားလုံး မှင်တက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>*ခေါင်းမညိတ်နိုင်ဘူး ဒါပေမယ့် ခေါင်းခါလို့တော့ ရတယ်ပေါ့…။*</p> <p> </p> <p>*ဒါ ဘယ်လို ယုတ္တိမျိုးမဆန်တာမျိုးလဲ…။*</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်က အခြေခံအားဖြင့် ပြောခဲ့သည်မှာ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ခေါင်းခါနိုင်ပါတယ်။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန် တဖြည်းဖြည်း စိတ်ဝင်စားမှု လျော့ကျလာပြီး ချုံးချီလေးကို မြေကြီးပေါ် ပြန်ချတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ဂိုဏ်းချုပ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း သူ့ကို ခေါင်းခါခိုင်းလိုက်စမ်း...။"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်...။ မရဘူးလေ...။ အဲဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် နင်းဖန် ခက်ခက်ခဲခဲ ရလာတဲ့ သံသယကို လုံးဝ ပယ်ဖျက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့...။"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများအုပ်စုမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မျက်မှာများမှာ ဖြူရော်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်က မေးခွန်းသုံးခု စုစုပေါင်း မေးခဲ့ကြောင်း သင် သိထားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဤအရာများအားလုံးမှာ ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိများက သူ့ကို အလွန်အမင်း ပြောပြချင်နေသော အရာများပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဒီသားရဲလေးက မင်းကို လာရှာတာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်...။</p> <p> </p> <p>ဒီသားရဲလေးက ဂိုဏ်းမှာ ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သိတယ်...။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ၎င်းက ယခု ငြင်းဆိုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ပါက ၎င်းသည် နှစ်ဖက်ကြား နားလည် မှုလွဲမှားခြင်းကို သေချာပေါက် ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အကြီးအကဲများစွာ၏ ဟန့်တားမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဂိုဏ်းချုပ် စကားမ ပြောမီ ယွီရူရွှမ်းက ပထမဆုံး ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာ မှန်တယ်...။ အခု သူ ခေါင်းမညိတ်နိုင်ရင်တော့ ခေါင်းခါပြလိုက်တာပေါ့...။ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ အဓိက ဦးစားပေးရမှာက ဒီသားရဲလေးမှာ အသိဉာဏ်ရှိပြီး သာမန် ရုပ်သေးတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို နင်းဖန် သိအောင်လုပ်ဖို့ပဲလေ...။"</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ နင်းဖန်က ဒီအကြောင်းကြောင့် သူ့ကို အနားမှာ ထားထားရင် ငါတို့က သူ့ကို ဖြည်းဖြည်း ချင်း ဆက်သွယ်ဖို့နဲ့ အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိအောင် လမ်းပြဖို့အတွက် အခွင့်အရေးက အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စီနီယာအစ်မတော်က စကားကို ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတိဝင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်...။ "</p> <p> </p> <p>"အခု သူ ခေါင်းညိတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ခေါင်းခါသည်ဖြစ်စေ တကယ်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး...။ တုံ့ပြန်မှု တစ်ခု ပေးဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ...။ "</p> <p> </p> <p>"ဒီနည်းနဲ့မှ နင်းဖန်ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို လှုံ့ဆော်နိုင်မှာ...။ "</p> <p> </p> <p>သတိဝင်လာသော ချီလဲ့ကွမ်သည်လည်း နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ အမိန့်ကို အလျင်အမြန် ပို့လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်တွင်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းနည်းစနစ် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်၌ နင်းဖန်က ဤထူးဆန်းသော ရုပ်သေး သားရဲကို စွန့်ပစ် တော့မည့်အချိန်တွင်...။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်က ထိုသတ္တုခေါင်းလေးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က နင်းဖန်ကို ချက်ချင်း မှင်တက်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ငါပြောတာကို တကယ် နားလည်တာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ သံသားရဲလေးကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်ရင်း ဤကမ္ဘာကြီးသည် မည်မျှ မှော်ဆန် ကြောင်းကိုတွေးရင် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အံ့ဩမိနေခဲ့၏။ ရုပ်သေးလေး တစ်ခုသက်သက်ဖြစ်သော် လည်း ၎င်းသည်  AI စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော နားလည်နိုင်စွမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်သည် တကား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ၎င်းက ခေါင်းခါလိုက်သဖြင့် ၎င်းသည်လည်း ဤသားရဲလေးမှာ အမှန်တကယ် စွန့်ပစ်ခံထားရ သောအရာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လိုပင် ဂိုဏ်းတွင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်သွားကြောင်းကို ၎င်း လုံးဝ မသိရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ယခု ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ သူသည် ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါက အားကိုးစရာ တစ်ခုခု ရှိမည်ဟု တွေးထင်သွားခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း...။ မင်းလည်း သနားစရာ သားရဲလေးပါပဲ...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ချုံးချီလေးကို ကန်မထုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ဂိုဏ်းတွင် တစ်ခုတည်းသော လှုပ်ရှားနေသည့်အရာမှာ ဤ ထိုင်းမှိုင်းသော ရုပ်သေး သားရဲလေးသာ ဖြစ်၏။ ၎င်းကို အနားတွင် ထားခြင်းက အဖော်တစ် ယောက် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ နင်းဖန်က စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး...။ မင်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်ချင်တယ်ဆိုတော့လည်း နေပေါ့...။"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် ငါ အခု ငါ့ရဲ့ သိုင်းနည်းစနစ်တွေကို လေ့ကျင့်တော့မယ်...။ မင်းကို မထိခိုက်မိအောင် ဘေးဖယ်နေပေး...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်ထံမှ ဤစကားများကို ကြားသောအခါ သတ္တု ချုံးချီလေးမှာ မိန်းမောသွားခဲ့၏။ ၎င်းသည် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အထက်ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ အကြီးအကဲများ အုပ်စုသည် သက်ပြင်း ရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>"သူ သားရဲကို ထားထားလိုက်ပြီ...။ "</p> <p> </p> <p>ရုပ်သေး သားရဲသည် နင်းဖန်၏ အနားတွင် အောင်မြင်စွာ နေနိုင်ခဲ့ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ နှစ်ဖက်ကြားရှိ တစ်ခုတည်းသော ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ...။"</p> <p> </p> <p>အချိန်မရွေး အမိန့်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော လက်သင်္ကေတကို ကိုင်ထား ရင်း ချီလဲ့ကွမ်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် အခက်တွေ့သွားကြပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>စကားမပြောနိုင်၊ စာမရေးနိုင်၊ ခေါင်းမညိတ်နိုင်သော အမှိုက်သံတုံး ချုံးချီလေး တစ်ကောင်။</p> <p> </p> <p>တောင်ငါးလုံး စစ်မှန်သော ပုံစံ လက်သီး ကို မကျင့်ကြံရန် နင်းဖန်ကို သူတို့ မည်သို့ သတိပေးနိုင်မည် နည်း။</p> <p> </p> <p>"ငါ့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်...။"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ထျန်းကျီးတောင်ထိပ်၏ အရှင်သခင် ကျူးကော့မင်သည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးချီက ငါတို့ ပြောပြချင်တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကို မြေကြီးပေါ်က သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု လမ်းကြောင်း ကတစ်ဆင့် ရေးဖို့ သားရဲလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို အသုံးပြုဖို့ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်...။"</p> <p> </p> <p>"မြင်ကွင်းက ပထမတော့ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေနိုင်ပေမယ့် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်လုပ်ပြရင် နင်းဖန်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆို သူ သေချာပေါက် သဲလွန်စကို မြင်တွေ့ရမှာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>အစီအစဉ်ကို အဆိုပြုလိုက်သည်နှင့် အားလုံးက သြဘာပေးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည်လည်း အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ၎င်းကို စတင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ဤ နေရာတွင် နင်းဖန်သည် ကိုယ်နေဟန်ထားကို ယခုလေးတင် စတင်လိုက်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီ ပထမ တစ်ကြိမ် ရှူသွင်းခြင်းပင် မပြီးသေးမီ ထိုသံချေးတက်နေသော ရုပ်သေး သားရဲသည် တက်ကြွနေ သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ခြေထောက်လေးဖက်မှာ အလုံးများဖြစ်ပြီး မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသဖြင့် ဤပြေးလွှားမှုမှာလည်း ယိမ်းထိုးခြင်း၊ လိမ့်ခြင်းနှင့် တွားသွားခြင်းများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက နင်းဖန်၏ မျက်နှာကို မေးခွန်းထုတ်စရာ သင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေရုံသာမက ထိုက်ရီ အကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်းရှိ ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိများကိုပါ သူတို့၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားရစေခဲ့၏。</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကြီးချီ...။ မင်း ဘာကို ထိန်းချုပ်နေတာလဲ...။ အဲဒါ စာရေးနေတာလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်မှာ လဲ...။"</p> <p>ဟု လီချန်မင်က ဝေဖန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူတစ်ယောက်က ပြောလျှင် အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချီလဲ့ကွမ်သည် လီချန်မင် စကားပြောသည်ကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြန်လည် ချေပလိုက် ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း လုပ်ကြည့်ပါလား...။ ချုံးချီလေးက သူ့ခြေထောက်ပေါ် သူတောင် မရပ်နိုင်ဖြစ်နေတာကို အခု ငါက စာလုံးတွေ အများကြီး ရေးဖို့ သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရသေးတယ်...။ အခုလို ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တာက တောင် ငါ တော်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်ထားပြီးပြီ...။"</p> <p> </p> <p>လီချန်မင်သည် ပြန်လည် ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဂိုဏ်းချုပ်က မေးလိုက်သည်ကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးချီ...။ မင်း ဘာအကြောင်းအရာတွေကို ရေးနေတာလဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းက အဆင်ပြေပါတယ်၊ တောင်ငါးလုံး စစ်မှန်သော ပုံစံ လက်သီး ကို မကျင့်ကြံပါနဲ့ လို့ ရေးနေ တာ...။"</p> <p> </p> <p>"မရဘူး...။ စာလုံးတွေ အရမ်းများတယ်...။ မကျင့်ကြံပါနဲ့ ဆိုတဲ့ စကားလုံး လေးလုံးပဲ အတိုချုံး လိုက်...။"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ...။"</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည် အမိန့်ကို ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်ရှိ စိတ္တဇဆန်နေပြီဖြစ်သော အမှိုက်သံတုံး ချုံးချီလေးသည် မူလ စကားလုံးများကို ပုံဖော် ၍ပင် မပြီးသေးမီ လမ်းတစ်ဝက်တွင် စာလုံးများကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက...။ စာလုံးတွေ ရေးနေတာလား...။"</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် မူလက ဤအမှိုက်သံတုံး ရုပ်သေးမှာ တက်ကြွနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ ကြည့်နေစဉ် ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှု လမ်းကြောင်းမှာ ပုံစံတစ်ခုအတိုင်း ဖြစ်နေပုံရကြောင်း သူ ရုတ် တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>*ဒီရုပ်သေးက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အသိဉာဏ် ရှိတာလား…။*</p> <p> </p> <p>ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ပုံပေါက်နေသော သားရဲလေးတစ်ကောင်၊ အောက်ခြေအဆင့် ရုပ်သေးများထဲတွင် တတိယ သို့မဟုတ် စတုတ္ထတန်းစားပင် ဖြစ်နိုင်သောအရာက လူတစ်ယောက်လို စာရေးရန် တကယ်ပဲ သင်ယူနိုင်ပါသလား။</p> <p> </p> <p>*ရုပ်သေးနဲ့ ယန္တရား တာအိုက သင်ယူဖို့ တန်ပုံရတယ်...။ဒါပေမယ့် အဲဒါက ဘာရေးနေတာလဲ…။*</p> <p> </p> <p>နင်းဖန်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ ဂရုတစိုက် မလေ့လာဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံတွင်မူ...။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများစွာမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံက သိတယ်၊ ဘိုးဘေးက ငါတို့ကို စောင့်ရှောက်တယ်...။ ဒီကလေး မြင်သွားပြီ...။"</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေး နင်းဖန်က တကယ်ပဲ မွေးရာပါ ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ...။ သားရဲလေး စာရေးနေတယ်လို့ သူ ခန့်မှန်းမိကတည်းက သူ အဲဒီစာလုံးတွေကို သေချာပေါက် နားလည်နိုင်မှာပဲ...။"</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာညီလေးချီ...။ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် ပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ...။ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ကို တိမ်းဆောင်းမသွားစေနဲ့...။"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်...။ စာလုံးတွေကို သေချာရေးဖို့ မင်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမယ်...။"</p> <p> </p> <p>ချီလဲ့ကွမ်သည်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် ရောက်ရှိနေ၏။ အကယ်၍ ဤချုံးချီလေး၏ ခြေတိုလေးဖက်က တည်ငြိမ်နေနိုင်ပါက ၎င်း၏ လုံးဝန်းသော ခြေထောက်များဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် စာရေးရန်မှာ အမှန်တကယ်တော့ မခက်ခဲချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပြဿနာမှာ ဤသားရဲလေး၏ ခြေလက်အဆစ်လေးခုမှာ သီးခြားစီဖြစ်ပြီး ထူးခြားစွာ ပျော့ ပျောင်းနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းညိတ်ခြင်းကိုပင် သူ လွတ်လပ်စွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယခုမူ မြေကြီးပေါ်တွင် စာလုံး ပုံသဏ္ဌာန် များ ရေးဆွဲရန် ယိမ်းထိုးနေသော ခြေတိုလေးဖက်ကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ရာ ခက်ခဲမှုမှာ အမှန်တကယ် ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မကျင့်ကြံပါနဲ့" ဟူသော စကားလုံး လေးလုံးကို ကောက်ကွေ့ပြီး တုန်ယင်နေသော ပုံစံဖြင့် ပုံဖော်နေ ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခု သူတို့သည် နင်းဖန်က ဤအလွန် စိတ္တဇဆန်သော ပုံရိပ်ကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save