Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အိမ်မက်ထဲက ချစ်သူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့၍ သူ၏ ရှေ့မှ အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းမလှလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ချန်ရှင်းဂိုဏ်းသို့ မလာမီကတည်းက သတင်းအချက်အလက် အများအပြားကို စုဆောင်းထားခဲ့သော်လည်း အချက်အလက် အများစုက သာမန်လူများထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ တာအိုကျင့်စဉ်အကြောင်း အချက်အလက်များ နည်းပါးရုံသာမက များစွာလည်း တိကျမှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုကြောင့် ယခုအချိန်ထိ ချန်လော့မှာ ချန်ရှင်းဂိုဏ်း အတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များစွာနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ သဲသဲကွဲကွဲ မသိသေးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အ... အစ်မကြီး... အို မဟုတ်ဘူး... အစ်မချောချောလေး... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့က အစပိုင်းတွင် သူမကို "အဒေါ်" ဟု ခေါ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို သူ အကဲမခတ်နိုင်ကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။ သူမ သည် အနည်းဆုံးနတ်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ရှိလောက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပေါ့ပေါ့ဆဆ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒေါသထွက်စေပြီး သတ်ခံရမည် ဆိုလျှင် အလွန် နစ်နာမည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့က သူမကို "အစ်မချောချောလေး" ဟု ခေါ်လိုက်သောအခါ လောချင်းယွီ၏ အပြုံးသည် ပို၍ပင်ထင်ရှားလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပါးစပ်က  အချိုတိုက်ပြီး စကားပြောတတ်သားပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက ချန်ရှင်းဂိုဏ်း၊ ချင်းယန်တောင်ထွတ်က အကြီးအကဲ လောချင်းယွီပဲ... မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အတော်လေး ကောင်းတယ်... မင်းကို ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် အဖြစ် လက်ခံချင်တယ်... မင်း စိတ်ဝင်စားလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသော ချန်လော့မှာ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ "ဝှစ်" ခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ချန်လော့သည် အလျင်စလို သဘောမတူသေးဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မလော... အစ်မရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်ရတာ ဘာအကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီက ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး ချန်လော့၏ စကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ချန်ရှင်းဂိုဏ်းမှ တခြား အတွင်းဂိုဏ်းသားသာ ဆိုလျှင် သူမ၏ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကြားသည်နှင့် တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် တောင်းပန်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကောင်လေးမှာ ပထမဆုံး တွေးမိသည်က သူ ဘာအကျိုးကျေးဇူး ရနိုင်မလဲ ဆိုသည်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါကလည်း သဘာဝကျပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအကြီးအကဲ တော်တော်များများက ချန်လော့ကို ခေါ်ယူချင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဤသို့ ဖြစ်လေလေ၊ လောချင်းယွီက ချန်လော့ကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကျိုးကျေးဇူးတွေလား... အဲဒါက အစ်မအတွက် ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မက တခြား ပညာရပ်တွေကို လေ့လာထားတာ မဟုတ်တော့ မင်းကို ဆေးဖော်စပ်တာတို့၊ ဝင်္ကပါတို့ သင်မပေးနိုင်ဘူး... ပြီးတော့ အဆောင်တွေ၊ အဆိပ်တွေမှာလည်း လုံးဝ မကျွမ်းကျင်ဘူးလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီက ဖြည်းညင်းစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ချန်လော့၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မက တော်တော်လေး သန်မာတယ်... ချန်ရှင်းဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတဲ့ အဲ့ဒီ ဘိုးဘေးကလွဲရင် ဂိုဏ်းချုပ်တောင် အစ်မရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောင်ကျရင် မင်း ပြဿနာ တစ်ခုခု တက်လာခဲ့ရင် အစ်မက ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>" နောက်ပြီး ချင်းယန်တောင်ထွတ်မှာလည်း လူတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိသေးတာ... အဲဒီမှာ အရင်းအမြစ်တွေက အများကြီး ပုံနေပေမဲ့ အစ်မရဲ့ အဆင့်က အရမ်း မြင့်လွန်းနေတော့ များစုက ပိုနေတဲ့အမှိုက်တွေလိုပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းသာ လက်ခံခဲ့ရင် အစ်မရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပေါ့ပါးသွားအောင် ကူညီပေးနိုင်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီအကျိုးကျေးဇူးတွေကို မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် တပည့်ခံယူခြင်း အခမ်းအနားကို ချက်ချင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တပည့် ချန်လော့ ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီမှာ ချက်ချင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့အတွက် ဝင်္ကပါ သို့မဟုတ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ လမ်းညွှန်မှု ပေးခြင်းက လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။ သူ့တွင် ကျင့်ကြံမှု အဆတိုးပွားစေသော စနစ် ရှိနေရာ အရာအားလုံးအတွက် စနစ်ကို အားကိုးနိုင်သည်။ ကျင့်ကြံမူမတိုးတက်​လျှင်ပင် အချိန် အနည်းငယ် ပိုကြာမည်ဟုသာ ဆိုလိုသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေတွင် သူ အလိုအပ်ဆုံးက အရာမှာ နှစ်ခုရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပထမတစ်ခုက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်ဖြစ်၏။ ထိုအရာများက သူ၏ စွမ်းအားကို တိုးတက်စေနိုင်ပြီး စနစ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ နှစ်ဆ ပို၍ ထိရောက်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒုတိယတစ်ခုမှာ သဘာဝကျကျပင် လုံလောက်သော သန်မာသည့် နောက်ခံ သို့မဟုတ် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိထားရန် ဖြစ်သည်။ ထိုနောက်ခံ ရှိနေမှသာ နောင်တွင် ပြဿနာ တက်လာလျှင် ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းဂိုဏ်းမှ အခြား အကြီးအကဲများက ထိုမြင်ကွင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ အကယ်၍ တခြား အကြီးအကဲများ၊ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ် ယွီထျန်းစီ ကိုယ်တိုင် ချန်လော့အတွက် ဝင်ပြိုင်ခဲ့လျှင်ပင်၊ သူတို့သည် တပည့် နေရာကို အနိုင်ရရန် သူတို့၏ နှုတ်ရေးစွမ်းရည်များကို အသုံးပြု၍ ငြင်းခုံနိုင်သေးသည်ဟု ခံစားရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လောချင်းယွီကတော့ ချွင်းချက် ဖြစ်သည်။ သူမကို မည်သူမျှ စကားများများ မပြောရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းမှာ လောချင်းယွီ ပြောခဲ့သလိုပင်။သူမ၏ စွမ်းအားသည် အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သော ဘိုးဘေး မှလွဲ၍ ဂိုဏ်းထဲတွင် မည်သူမျှ သူမ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် သူမသည် သဘောထားကွဲလွဲမှု အနည်းငယ် ရှိသည်နှင့် အကြမ်းဖက်ရန် ဝန်မလေးတတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင်လည်း လက်မရှောင်တတ်ချေ။ လူတစ်ယောက်ကို သေသည်အထိ ရိုက်နှက်မည် မဟုတ်သော်လည်း သုံးလမှ ငါးလအထိ အိပ်ရာထဲမှ မထနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခြင်းကတော့ အဆန်းတကြယ် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏တပည့်ခံယူခြင်း အခမ်းအနားကို တရားဝင် ပြီးမြောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လောချင်းယွီမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားသကဲ့သို့ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ လူအုပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲတို့က သဘောကျတဲ့ တပည့်ကို အလုခံရလို့ မပျော်မရွှင် ဖြစ်မနေကြဘူး မဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသော အကြီးအကဲများက အလျင်အမြန် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လက်များကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ချန်လော့က ဒီလောက် ပါရမီ ပါတာ၊ ငါတို့နောက် လိုက်ရင် နှမြောစရာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့... ညီမလေးလော နောက်ကို လိုက်မှသာ သူ့ပါရမီတွေ အလဟဿ မဖြစ်မှာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါတို့က ချန်လော့ကို ဘယ်လိုလုပ် သေချာ သင်ပေးနိုင်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမလေးလော နောက်ကို လိုက်မှသာ ချန်လော့က ဆရာကောင်း သမားကောင်း ဆုံခွင့်ရမှာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ဆန္ဒမရှိကြသော်လည်း သူတို့အချင်းချင်း ရယ်မောပြောဆိုနေကြသည်။ သို့သော်လည်း လောချင်းယွီနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နှိမ့်ချ၍ ရိုသေလေးစားစွာ ပြောဆိုရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် လောချင်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ... လူတိုင်းက ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေမှတော့ ငါ့တပည့်အသစ်အတွက် တပည့်ခံယူခြင်း အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ လက်ဆောင်လေး ဘာလေး ပေးကြလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခန်းထဲရှိနေသူအားလုံး မှင်တက်သွားကြ၏။ ဘာကြီးလဲ... တပည့်ခံယူခြင်း အခမ်းအနားလား..</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့က တပည့်ခံယူတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ တပည့် လက်ခံတာလည်း မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့ သူတို့က တပည့်ခံယူတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပေးနေရဦးမှာလဲ...ဒါက တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးလား..ဘယ်မှာလဲ တရားမျှတမှု…ဘယ်မှာလဲ ဥပဒေရော…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သူမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လောချင်းယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... ငါက တပည့်ကောင်း မရဘူးလို့ မင်းတို့ အားလုံးက ထင်နေကြတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ် ငါ လောချင်းယွီက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့ အဲဒီလို ဆိုလိုတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ငါတို့ တကယ် အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့ကို ယုံကြည်ပေးပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒါဆို မင်းတို့အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ဤမျှအထိ လုပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းမှာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရုံမှလွဲ၍ သူတို့၏ သိုလှောင်အိတ်များထဲမှ "တပည့်ခံယူခြင်း လက်ဆောင်" အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး "တပည့်ခံယူခြင်း လက်ဆောင်" ကို မြင်သောအခါ လောချင်းယွီက ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှင်က ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲ ဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလောက် ကပ်စီးနှဲနေရတာလဲ... ငါ့တပည့်အတွက် လက်ဆောင်အနေနဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ဆေးလုံး အနည်းငယ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလေးတွေ ပေးရဲတယ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ချန်လော့က ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် နဝမအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာလေ... ငါ့ဆီမှာက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာ သုံးလို့ရတာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာ... သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ ကျန်တာတွေကို အသုံးမှ မပြုနိုင်တာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောက်ကျရင် သူ လိုအပ်လာမှာပဲဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီက ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ ပေးပါ့မယ်... ပေးပါ့မယ် ဟုတ်ပြီလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲသည် စကားပြောရင်း သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဖိုးတန် မှော်ရတနာများစွာနှင့် ဆေးအပင် အနည်းငယ်ကို ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီနဂါးကျား ဆေးရည်ကို အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်ဖို့ နှစ်ဝက်လောက် အချိန်ယူခဲ့ရတာ..." ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲက ခံစားချက်ကြောင့် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တခြား တောင်ထွတ်များမှ အကြီးအကဲများမှာ မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူတို့သည် ဂိုဏ်းချုပ် ယွီထျန်းစီ အား အကူအညီပေးရန် တောင်းဆိုလိုသော အကြည့်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယွီထျန်းစီကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာ များစွာကို ထုတ်ယူထားပြီး လောချင်းယွီကို ဖားယားသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ ကျန် အကြီးအကဲများမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းထားမှုများကို ထုတ်ပြရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် လောချင်းယွီ၏ အပြုအမူကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီဆရာကို ရွေးလိုက်တာ မှန်သွားပြီပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက လက်တွေ့မှာတော့ ငါ့အိမ်မက်ထဲက ချစ်သူပဲ..."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save