Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခြား ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ရှိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် လောချင်းယွီသည် အမြတ်ကြီးစား ရသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ ချန်လော့ကို အရင် ပြန်ခေါ်သွားလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် တခြား မည်သူ့ထင်မြင်ချက်ကိုမှ မတောင်းခံတော့ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချန်လော့၏ ရှေ့တွင် လှေငယ်တစ်စင်း ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တပည့်လေး... ဒီပေါ် တက်ခဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လှေငယ်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပျံသန်းနိုင်တဲ့ မှော်လက်နက်ပဲ... ဆရာက တကယ် ချမ်းသာတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လှေငယ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း လောချင်းယွီသည် သူမ၏ ညာဘက် လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းဖြင့် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ လှေက ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်သွားပြီး ချင်းယန်တောင်ထွတ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီနှင့် ချန်လော့တို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှိနေသူ အကြီးအကဲများ အားလုံးမှာ နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ သူ ထွက်သွားပြီပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ မသိဘူး ငါ ပိုပိုပြီး နိမိတ်မကောင်းသလို ခံစားနေရတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချန်လော့ကို သူ့နောက် လိုက်ခိုင်းလိုက်တာ ငါတို့ ချန်ရှင်းဂိုဏ်းအတွက် နောက်ထပ် အန္တရာယ်ကောင် တစ်ကောင် ထပ်တိုးလာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် ချန်လော့သည် လောချင်းယွီ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏတာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမ်... ဆရာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီ တပည့်ခံယူခြင်း လက်ဆောင်တွေကို ငါတို့ ဘယ်လို ခွဲဝေကြမလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီး လောချင်းယွီသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ နှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် သူမနှင့် "လုယက်ထားသည့် ပစ္စည်းများ" ကို ခွဲဝေရန် ရဲတင်းသူမှာ ချန်လော့က ပထမဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လောချင်းယွီသည် လုံးဝ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပုံမရဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အင်း..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်း ဘယ်လို ခွဲချင်လဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်" ချန်လော့က ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒါဆိုရင် ဆယ်ပုံ၊ တစ်ပုံ ခွဲကြတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လော့မှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း... လုံးဝ မဖြစ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အို... ဘာလို့လဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ပြုံး၍ မေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ချန်လော့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ချန်လော့သည် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဆက်လက် သရုပ်ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဆရာက အကြီးအကဲတွေ အားလုံးဆီကနေ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ရဖို့ ဒီလောက် ကြိုးစားပန်းစား လုပ်ခဲ့ရတာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာက ဆယ်ပုံ တစ်ပုံပဲ ရတယ် ဆိုရင်... ကျွန်တော်က တကယ့်ကို မိုက်မဲတဲ့ တပည့်ပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို မေးရင်တော့ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်စီလောက်တော့ ခွဲသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လောချင်းယွီမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် အော်ရယ်လိုက်မိတော့၏။ သို့သော်လည်း သူမသည် ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းတွေကို မလိုအပ်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင်..." ချန်‌ေလာ့မှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီဈေးပေါတဲ့ ဆရာက ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက်တောင် ပိုကောင်းနေတာများလား…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင်လည်း ဒီပစ္စည်းတွေ အများစုကို လိုအပ်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အခု မင်းကို ပေးလိုက်ရင်လည်း အသုံးမဝင်သေးဘူး...  လောလောဆယ် ငါ သိမ်းထားလိုက်ဦးမယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း လုံလုံလောက်လောက် သန်မာလာတဲ့အခါကျမှ ဒီပစ္စည်းတွေကို မင်းဆီ ပြန်ပေးမယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချန်လော့မှာ အမိကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ကလေးဘဝက နှစ်သစ်ကူး မုန့်ဖိုးများကို ယူသွားတိုင်း၊ မိခင်ဖြစ်သူမှ ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကလေးတွေက အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံ အများကြီး ကိုင်ဖို့မလိုဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမေ ဒါကို အရင် သိမ်းထားပေးမယ်... မင်း ကြီးလာလို့ အိမ်ထောင်ကျရင် အိမ်ဝယ်ဖို့ သုံးလို့ ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ချီးး... မိန်းမတွေက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လိမ်တဲ့အခါ အားလုံး ဒီဖန်တေရာထပ်နေတဲ့ဇာတ်ညွှန်း တစ်ခုတည်းကိုပဲ သုံးကြတာလားမသိဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆယ်မိနစ် အကြာတွင် လောချင်းယွီသည် ချန်လော့ကို ချင်းယန်တောင်ထွတ်၏ အဓိကနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ချန်လော့ သည် အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လှေငယ်၏ အောက်တွင် ငှက်ကလေးများ တေးသီကျူးပြီး ပန်းများ ဖူးပွင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတစ်ခု၏ အသွင်အပြင်မျိုး လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက ပုံမှန်ဆို ချင်းယန်တောင်ထွတ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေပေမဲ့ တခြား အထူးတလည် တားမြစ်ချက်တွေတော့ မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ဘက်တောင်က ဆေးပင်ခြံကိုတော့ မသွားနဲ့... မင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာ ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီမှာ ပဉ္စမအဆင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါ တစ်ခု ရှိလို့ပဲ... မင်း အဲဒီကို သွားရင် သေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ မေးစရာ ရှိရင် တောင်ထိပ်ကို လာမေးလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝင်္ကပါ ဒါမှမဟုတ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းဆိုရင်တော့ ဆေးတောင်ထွတ်နဲ့ ဝင်္ကပါတောင်ထွတ်ဆီကို တိုက်ရိုက် သွားမေးလိုက်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ သူတို့က သင်ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင် ငါ့နာမည်ကိုသာ ပြောလိုက်... သူတို့က နားမထောင်သေးဘူးဆိုရင် ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့... ငါ မင်းကို ခေါ်ပြီး သူတို့ဆီကနေ အကြံဉာဏ် သွားတောင်းပေးမယ်."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် စကားပြောရင်း သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက မင်းအတွက် အချိန်တော်ကြာ သုံးလို့ ရလောက်ပါတယ်... ပြီးတော့ တိုက်ရိုက်တပည့် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းက တစ်လကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ နဲ့ ဆေးလုံး ၅ လုံး ရနိုင်​သေးတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သိုင်းခန်းမလို နေရာမျိုးတွေက သာမန်ဆိုတော့ မင်းကို သိပ်ပြီး ကန့်သတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း သွားချင်တဲ့နေရာ သွားလို့ ရတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင်... ရွှေမြုတေအဆင့်အောက် ဆိုရင် ပြန်သာရိုက်... မင်း မနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ သွားကျင့်ကြံနေလိုက်... ငါ့ဆီ လာမရှာနဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ရွှေမြုတေအဆင့် အထက်မှာ ရှိနေရင်တော့ ငါ့ဆီ လာရှာ... ငါ မင်းကို ကူညီပြီး ပြန်ရိုက်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် လောချင်းယွီ၏ စကားများကို နားထောင်ပြီး အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ မင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား" လောချင်းယွီသည် ချန်လော့ကို ရုတ်တရက် ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်လို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မျိုးနဲ့ တည်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်တာအို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကို ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းကင်တာအို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အတွက် ငါ့မှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ဖွင့်၍ အတန်ကြာအောင် ရှာဖွေလိုက်၏။ မိနစ်အနည်းငယ် အကြာပြီးနောက် သူမသည် အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ ချန်လော့ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက ငါ ကောင်းကင်တာအို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း လုပ်တုန်းက ပြင်ဆင်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ... အကြွင်းအကျန် တချို့ ရှိသေးတယ်... မင်း ယူသွားလိုက်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒါ မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းဘာသာမင်း ဆက်ရှာကြည့်ပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်၏။ ဤအခိုက်၌ ချန်လော့သည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး ရုတ်ခြည်း သတိဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... မေးခွန်း တစ်ခုလောက် မေးလို့ ရမလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထွက်သွားတော့မည့် လောချင်းယွီသည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မေးလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အာ... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လောချင်းယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ချန်လော့ကို အံ့သြသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း မေးနေတဲ့ ပုံစံက ငါ မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုး ပေါက်နေတယ်နော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တကယ်ကို တပည့်တစ်ယောက် အဖြစ် လက်ခံချင်ရုံ သက်သက်ဆိုလျှင် သေသေချာချာ သင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ချန်လော့အပေါ်သို့ ပစ္စည်းများစွာ ပုံချပေးခဲ့ပြီးနောက် ကိစ္စများအားလုံးကို လက်ဆေးတော့မည့်သဖွယ် ပြုမူနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ရှင်းပြစရာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့၏။ လောချင်းယွီတွင် အခြား ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်။ သေချာသည်မှာ ထိုအကြီးအကဲများထံမှ ပစ္စည်းများကို လိမ်ညာယူရန် သက်သက်ဖြင့် လောချင်းယွီသည် ချန်လော့ကို ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း ၊ သို့သော် ချန်လော့သည် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေမှာ နည်းပါးသည်ဟု ခံစားမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လောချင်းယွီက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်... မင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံရတဲ့ အခြား အကြောင်းရင်းတွေ ငါ့မှာ တကယ် ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒါက မင်းအတွက် မကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လော့တစ်ယောက် ခဏတာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... ဖြစ်နိုင်တာက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သွေးသဲကန္တာရ လျှို့ဝှက်နယ်မြေလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ မေးခွန်း မဆုံးမီမှာပင် လောချင်းယွီက ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ပွင့်တာ... နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပွင့်ဖို့ ခြောက်လလောက် လိုသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ရွှေမြုတေအဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ အဲဒီကို ဝင်လို့ ရတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ဖြောင့်မတ်တာအိုဂိုဏ်းတွေရော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွေကပါ သူတို့ရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး တပည့်တွေကို လွှတ်ကြလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဆရာက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီထဲ ဝင်ပြီး တစ်ခုခု ရှာခိုင်းချင်တာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ငါ့အတွက် လူတစ်ယောက် သတ်ပေးဖို့ မင်းကို လိုအပ်တာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး လောချင်းယွီကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူသတ်ရမယ်... သွေးသဲကန္တာရ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ပြီး လူသတ်ရမယ်ပေါ့…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ ပြောခဲ့သည်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ရွှေမြုတေအဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူများသာ ဝင်ရောက်နိုင်သည်ဟု ဖြစ်သည်။ တခြားစကားနှင့် ပြောရလျှင် သူသတ်ရမည့် လူသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုမျှသာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိသူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လောချင်းယွီအတွက် အလွန် လွယ်ကူသည်။</p> <p> ဘာလို့များ ငါ့ကို အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ခိုင်းနေရဦးမှာလဲ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save