Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သတ်ဖြတ်ရန် ကူညီခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အဲ့လူနာမည်က ချိုးယွီနင်တဲ့... သူက ထိုက်ရီဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်သားတော်ပဲ..." လောချင်းယွီက ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လော့မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုက်ရီဂိုဏ်း... တဖက်လူက သူတော်စင်သားတော်လေ …</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အောက်ခြေတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ကိစ္စများစွာကို ကောင်းကောင်း မသိပေ။ သို့သော်လည်း ထိုက်ရီဂိုဏ်းအကြောင်းကိုတော့ သူ ကြားဖူးခဲ့၏။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုက်ရီဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ နန်ချန်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးရှိ ဖြောင့်မတ်တာအိုဂိုဏ်းများ၏ ခေါင်းဆောင်ဂိုဏ်း ဖြစ်ပြီး နန်ချန်တိုက်ကြီးတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်၏။ ထိုက်ရီဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်သားတော် တစ်ဦး၏ ဩဇာတိက္ကမသည် မည်မျှ ကြီးမားကြောင်းကို ပြောနေစရာပင် မလိုချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါတို့သာ သူတော်စင်သားတော်ကို တကယ် သတ်လိုက်ရင် ဖြောင့်မတ်တာအို တစ်ခုလုံးကို ရန်စလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ယခင်က ယွင်ထျန်းဂိုဏ်းမှ အတွင်းဂိုဏ်း အကြီးအကဲ၏ မြေးဖြစ်သူကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ဖြောင့်မတ်တာအို၏ အလိုရှိသူ စာရင်းဝင် ဖြစ်သွားရုံသာ ရှိသေး၏။ သို့သော် သူတော်စင်သားတော် သည် သူတို့နှင့် ယှဉ်နိုင်မည်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဖြောင့်မတ်တာအို၏ နံပါတ်တစ် ဂိုဏ်းမှ သူတော်စင်သားတော် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မြို့ဝန်၏ သားနှင့် လက်ရှိ အုပ်စိုးနေသော ဧကရာဇ်၏ သားကို နှိုင်းယှဉ်နေသကဲ့သို့ပင်။ လုံးဝ ယှဉ်လို့မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... သူတော်စင်သားတော်က ဆရာ့ကို ဘာများ စော်ကားမိလို့လဲ..." ချန်လော့မှာ မမေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူတော်စင်သားတော်သည် လောချင်းယွီ အစောက ပြောခဲ့သော သွေးသဲကန္တာရ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည် ဆိုလျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဝန်းကျင်တွင်သာ ရှိရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အလွန်ဆုံး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သာ ရှိသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ရှိနေသည့် လောချင်းယွီကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကို မည်သို့ ရန်စရဲမည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လောချင်းယွီ၏ နောက်ထပ် စကားများကြောင့် ချန်လော့မှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ရန်စခဲ့တာ သူ မဟုတ်ဘူး... သူ့အဖေ ချိုးဖုန်းလီ ပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လော့၏ မျက်လုံးများမှာ ပန်းကန်ပြားများသဖွယ် ပြူးကျယ်သွားပြီး လောချင်းယွီကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချိုး... ချိုးဖုန်းလီ... လင်လန် ဓားသူတော်စင် ချိုးဖုန်းလီ လား" ချန်လော့သည် စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် မငြင်းဆန်ဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချိုးဖုန်းလီ... ဤအမည်သည် နန်ချန်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးရှိ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ လူတိုင်းနီးပါး သိထားကြသော အမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်က လင်လန်ချောက်ကမ်းပါးတွင် နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ထံမှ အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ရုံသာမက ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကိုပါ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့၏။ သူ၏ စွမ်းအားသည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူသည် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး နန်ချန်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် အသက်အငယ်ဆုံး ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကြောင်းပင် သတင်းထွက်ခဲ့သေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခု လောချင်းယွီသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ သားကို သတ်ရမည်ဟု သူ့ကို လာပြောနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါသာ တစ်ဖက်လူကို တကယ် သတ်လိုက်မိရင် ငါ အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ချန်လော့၏ ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာကို လုံးဝ သတိမထားမိပုံဖြင့် သူမဘာသာ ဆက်ပြောနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ချိုးဖုန်းလီက ငါ့ဆရာကို သတ်ခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစကတော့ ငါ လုံလုံလောက်လောက် သန်မာလာရင် ဆရာ့အတွက် ကိုယ်တိုင် သွားပြီး ကလဲ့စားချေမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် အခု ငါဆီမှာ လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအား ရှိလာပေမဲ့ ကလဲ့စားချေလို့ မရတော့ဘူး…"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး သူမသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက အခု ချန်ရှင်းဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေပြီ... ချိုးဖုန်းလီကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာက နတ်ဆိုးဂိုဏ်း ကိုယ်စား ဖြောင့်မတ်တာအိုကို စစ်ကြေညာလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းမြတ်ခြင်းနဲ့ ဆိုးယုတ်ခြင်းကြားက တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာရင် ငါ့ကြောင့် မလိုအပ်ဘဲ လူတွေ အများကြီး သေကြရလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လော့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဆရာ အရင်ဆုံး ချန်ရှင်းဂိုဏ်းကနေ ထွက်ကြည့်ပြီးမှ ချိုးဖုန်းလီကို ကလဲ့စားသွားချေပါလား... ဒီလိုဆိုရင် ချန်ရှင်းဂိုဏ်းကိုလည်း ထိခိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဆရာ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲလေ... ဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ အကြံဉာဏ်ကို ကြားသောအခါ လောချင်းယွီမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖြောင့်မတ်တာအို က လူတွေက ဒါကို ယုံမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တော့ စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်လို့ ထင်တယ်..." ချန်လော့သည် အလွန် တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ် မယူရသရွေ့တော့ စမ်းကြည့်သင့်သည်ဟု သူ ထင်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လောချင်းယွီသည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ချန်လော့ကို ပြန်မဖြေချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ..ဒါနဲ့ ကျွန်တော် အခု နောင်တရသွားရင် နောက်ကျသွားပြီလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တခြား နည်းလမ်း မရှိပေ... ဤတာဝန်သည် အလွန်အမင်း အန္တရာယ် များလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့တွင် အားကိုးစရာ စနစ်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း နတ်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် စသည်တို့ကို ကျင့်ကြံနိုင်ရန် အချိန်တစ်ခု လိုအပ်သေး၏။ သို့သော် လမ်းတစ်ဝက်တွင် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရလျှင်တော့ သူ့အတွက် မည်သည့် အချိန်မှ ကျန်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး ချန်လော့၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် လောချင်းယွီကို ကြည့်ရင်း ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင်သလို ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖြောင့်မတ်တာအို မှ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် သို့ ရောက်လာရန် အားထုတ်မှု အများအပြား ပြုလုပ်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေက ဖြောင့်မတ်တာအို တွင် နေခြင်းထက် ပို၍ အန္တရာယ်များနေသကဲ့သို့ အဘယ်ကြောင့် ခံစားနေရသနည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အခြေအနေ မဟန်ဘူးဆိုရင် လစ်ပြေးဖို့ တခြား အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှာရမယ်..." ချန်လော့သည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူသာ ထပ်ပြေးရန် ကြိုးစားမည် ဆိုပါက၊ နန်ချန်တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှ လွတ်အောင် ပြေးရပေတော့မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် နန်ချန်တိုက်ကြီး ပေါ်ရှိ ဖြောင့်မတ်တာအို နှင့် နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် နှစ်ခုစလုံးကို ရန်စမိထားပြီး ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် သူ ပုန်းအောင်းရန် နေရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လောချင်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းကို နှုတ်ခမ်းဆီသို့ မြှောက်ကာ ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကိုက်ထားသော လက်ချောင်းဖြင့် ချန်လော့၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ နဖူးကို ထိလိုက်သည်။ ချန်လော့၏ နဖူးပေါ်တွင် အနီရောင် သွေးတစ်စက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အရေပြားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကာ အမှတ်အသား တစ်ခု ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဒါက ဘာကြီးလဲ..." ချန်လော့သည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါက သွေးသတ်မှတ်တံဆိပ် လေးပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းသာ သေချာ မကျင့်ကြံဘူး ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားမယ် ဆိုရင် ဒီအရာကို ငါ ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်မယ်... မင်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့... မင်းက လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ကျင့်ကြံပြီး ဆရာ့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးမယ် ဆိုရင်တော့ ဆရာက မင်းကို ရတနာတစ်ခုလို သေချာပေါက် အလိုလိုက်မှာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထန်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုရားရေ... သူမက ငါရဲ့ နောက်ဆုံး ထွက်ပေါက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပိတ်ပစ်လိုက်တာပဲ…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမက ထိုက်ရီဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်သားတော်ကို အသေအလဲ သတ်ခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာများလား…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... အမြန်သွားပြီး ကျင့်ကြံတော့... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်နိုင်အောင် ကြိုးစားချေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တစ်လအတွင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကို အောင်မြင်ခဲ့ရင် ဆရာက မင်းကို ဆုချချင် ချမှာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တစ်လကြာတဲ့အထိ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း မအောင်မြင်သေးဘူး ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ဆရာက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီက နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ချန်လော့ကို ပြုံးပြရုံသာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ထိုအပြုံးထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အန္တရာယ်တစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ချန်လော့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက စကားပြောခြင်းထက် များစွာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် အချိန်ထပ်မဖြုန်းတော့ဘဲ လှေငယ်ကို အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားစေရန် အလျင်စလို ပြုလုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်လော့သည် နေရာတွင်ပင် ရပ်လျက် အရပ်လေးမျက်နှာမှ တိုက်ခတ်လာသော လေအေးများကို ခံစားနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ ဘယ်လို သားရဲကောင်မျိုးကို ဆရာအဖြစ် ကိုးကွယ်မိလိုက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ချင်းယန်တောင်ထွတ်ရှိ အိမ်တစ်လုံးထဲမှ ချန်လော့၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချီးပဲ... ငါတော့ ချမ်းသာပြီဟေ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် လောချင်းယွီ ထားခဲ့သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပစ္စည်းများ ပါသည့် သိုလှောင်အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အထဲရှိ အရာများကို မြင်သောအခါ ချန်လော့ တစ်ယောက် မှင်တက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သက်တမ်း နှစ်တစ်ထောင်ရှိတဲ့ သားရဲ ရဲ့ အရိုးမှုန့်တွေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လူပုံစံ ပြောင်းဖို့ ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တဲ့ အစိမ်းရောင်သစ်သားပန်း..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သန့်စင်သော ယန်ပုလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာ အခုနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး အားလုံးက အလွန် ရှားပါးသော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချိုးယွီနင်ကို သတ်ရန် လောချင်းယွီ၏ အမိန့်သည် အတော်လေး လူမဆန်သော်လည်း ပေးအပ်ခဲ့သော ပစ္စည်းကောင်းများကတော့ တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာ များက သူ့ကို ကောင်းကင်တာအို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကို သုံး၊ လေးကြိမ်ခန့် ပြုလုပ်နိုင်သည်အထိ လုံလောက်သည်။ ထို့ပြင် ပစ္စည်းများ အားလုံးလိုလိုက ထိပ်တန်း အဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးသွားပုံရသော်လည်း အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤပစ္စည်းများက လုံလောက်နေသော်လည်း အလွန် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခု လိုအပ်နေသေး၏။ ဤသည်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save