Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ဂဏန်းများ ဖြုတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး ကလွဲလို့ ကျန်တာ အားလုံးက လုံလောက်နေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ အရာများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။ သို့သော် အမှန်တော့ ဤသည်မှာ အတော်လေး ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာ များသည် မူလကတည်းက လောချင်းယွီ၏ အရာများ ဖြစ်ပြီး သူမ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပြုလုပ်စဉ်က သူမဘာသာ ပြင်ဆင်ခဲ့သော အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်ထိ အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီကိုပင် မသိနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာ များတွင် သိသာထင်ရှားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆုံးရှုံးမှုများ ရှိနေသော်လည်း ပြင်းထန်လွန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဆေးလုံးများသာ ဆိုလျှင်ဖြင့်၊ ပို၍ပင် လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးသွားလောက်သည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကျန်ခဲ့လျှင်ပင် ယခုအခါ လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့သည်မှာ သေချာသလောက် ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် ဆေးတောင်ထွတ် ကို သွားပြီး ကြည့်ရတော့မှာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌  ချန်လော့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံဖြင့် အခြား သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုသိုလှောင်အိတ်ထဲတွင် လောချင်းယွီ ယခုလေးတင် ပေးခဲ့သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များနှင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ချန်လော့ မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီပမာဏက အနည်းဆုံး တစ်ထောင်လောက်တော့ ရှိရမယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သိုလှောင်အိတ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး များကို  ပြုံးဖြီးဖြီး အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မူလက ဆေးတောင်ထွတ် တွင် ဆေးလုံးများ ဝယ်ရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ လုံလောက်မည် မဟုတ်ဟု  စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း လောချင်းယွီသည် အလွန် ရက်ရောစွာဖြင့် သူ့ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော် ပေးခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီဆရာက ငါ့အပေါ် တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့တစ်ယောက် ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး တွေ သွားဝယ်ဖို့ ဆေးတောင်ထွတ် ကို သွားမယ်... ပြီးရင် ကောင်းကင်တာအို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ကို စတင်လို့ ရပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို တွေးမိသောအခါ ချန်လော့၏ အပြုံးသည် ပို၍တောက်ပလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ချန်ရှင်းဂိုဏ်း၏ တောင်ထွတ် အသီးသီးတွင်မူ အတွင်းဂိုဏ်းသားများက ချန်လော့၏ မျက်နှာ ပါဝင်သော ပုံတူပန်းချီကားများကို လူများထံသို့ အဆက်မပြတ် ဝေငှနေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မြန်မြန်... အားလုံး မြန်မြန်လုပ်... အတွင်းဂိုဏ်းသား တိုင်း ဒီကောင် ဘယ်လိုရုပ်မျိုးလဲ ဆိုတာ မှတ်မိအောင် ကြိုးစားကြ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဆိပ်တောင်ထွတ် တွင် ကုထျန်းရန်သည် အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ဦးစီတိုင်း ချန်လော့၏ ပုံတူပန်းချီကို ရရှိရန်နှင့် ပုံထဲရှိ လူကို မှတ်မိစေရန် ညွှန်ကြားနေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ ကျောက်မန် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံကြောင့်၊ ထို့အပြင် ချန်ရှင်းဂိုဏ်းတွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အဆိပ်တောင်ထွတ် တစ်ခုတည်းသာ သင့်တော်သောကြောင့် သူမသည် ကုထျန်းရန်၏ တိုက်ရိုက်တပည့် အဖြစ် အငြင်းပွားဖွယ်ရာမရှိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကုထျန်းရန်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ကျောက်မန်က သူမ၏ လက်ထဲရှိ ချန်လော့၏ ပုံတူပန်းချီကို သံသယဖြစ်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဘာလို့ အတွင်းဂိုဏ်းသား အားလုံးကို ချန်လော့ရဲ့ မျက်နှာ မှတ်မိစေချင်ရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချီးး... သူ့မှာ တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ထူးခြားတဲ့ အရာများ ရှိနေလို့လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့ တွင် အကြီးအကဲများသည် ချန်လော့အတွက် မည်သို့ အလုအယက် ဖြစ်ခဲ့ကြသည်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရကာ ကျောက်မန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကို ကြားသောအခါ ကုထျန်းရန်က ကျောက်မန်ကို ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချန်လော့က ထူးခြားနေလို့ မဟုတ်ဘူး... သူ့ဆရာကြောင့်ပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး အစောပိုင်းက သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် လောချင်းယွီကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ လော လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... လောချင်းယွီ... မင်း သူမကို မြင်ရင် နှုတ်ဆက်ဖို့နဲ့ ရိုသေလေးစားတဲ့ အသုံးအနှုန်း သုံးဖို့ မှတ်ထား... မင်းဆီကနေ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု သူမ မတွေ့သွားအောင် ကြိုးစား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်က ကုထျန်းရန်၏ စကားများကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမ်... အကြီးအကဲ လော က တကယ်ပဲ ဒီလောက် ကြောက်ဖို့ ကောင်းလို့လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကုထျန်းရန်က သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။ "ကြောက်ဖို့ ကောင်းတာလား... မင်း သူ့ရဲ့ လုပ်ကိုင်ပုံကို မမြင်ဖူးသေးလို့ပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ဆေးတောင်ထွတ် မှာဆိုရင် အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်က သူမကို မနှုတ်ဆက်လိုက်မိလို့ ချက်ချင်းပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားသို့ ရောက်သောအခါ ကုထျန်းရန်က ဆက်ပြောရန် ဆန္ဒမရှိတော့ပုံဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ လော က သူ့ကို သတ်လိုက်တာလား..." ကျောက်မန်က ထိတ်လန့်သွားသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းဂိုဏ်းသို့ မဝင်ရောက်မီကတည်းက သူမ ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤနတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည် သူမ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျောက်မန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ကုထျန်းရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး... သူမက အပြစ်ကင်းတဲ့ လူတွေကို အကြောင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်နေတဲ့ မိစ္ဆာကောင်မျိုးမှ မဟုတ်တာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သူမက ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..." ကျောက်မန်က သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသဖွယ် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟူး..." ကုထျန်းရန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "သူမက ဆေးတောင်ထွတ် ကို သွားပြီး ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲ အခုလေးတင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ မီးတောက်ခုနစ်သွယ် ဆေးလုံး တစ်သုတ်ကို သွားခိုးတာလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တစ်သုတ်မှာ ဆယ်လုံးပါတာကို သူမက ကိုးလုံး ယူသွားပြီး ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲ ကို တစ်လုံးပဲ ချန်ပေးခဲ့တာ... သူခများ ငိုတောင် ငိုတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ် အကြောင်းအရာများက ပိုမို ရှင်းလင်းလာပုံရပြီး ကုထျန်းရန်မှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"စဉ်းစားကြည့်လေ... နှစ်ရာချီ အသက်ရှင်လာတဲ့ နတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ပစ္စည်းတွေကို အခိုးခံရရုံတင် မကဘူး ငိုတောင် ငိုရတဲ့အထိပဲ... ဒါက လွန်လွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်သာ သူ့အတွက် ဝင်တောင်းပန်ပေးပြီး ဆေးလုံး နှစ်လုံး ပြန်မပေးခဲ့ရင် ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲ ကြိုးဆွဲချ သေသွားလောက်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကုထျန်းရန်၏ ဒေါသတကြီး အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျောက်မန်မှာ မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဆရာရော... အခိုးခံရဖူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကုထျန်းရန်က သရော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟာသပဲ... မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... ငါက ဘယ်လိုလုပ် ငိုရမှာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် ကုထျန်းရန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံဖြင့် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျောက်မန်ကလည်း နောက်ထပ် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ ပါးစပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ရှင်းဂိုဏ်း၊ ဆေးတောင်ထွတ် ၏ ထိပ်တွင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ လမ်းလျှောက်လာစဉ် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>" အစ်ကိုကြီး ချန်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နံနက်ခင်းပါ အစ်ကိုကြီး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား နှစ်ဦးက လျှောက်လာပြီး ချန်လော့ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုစီ ရှိနေပြီး အလွန် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နံနက်ခင်းပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရယ်မောပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက ဒီနေ့ သူ့ကို နှုတ်ဆက်တာ ဆယ့်ရှစ်ယောက်၊ ဆယ့်ကိုးယောက်မြောက် ချန်ရှင်းဂိုဏ်းက အတွင်းဂိုဏ်းသား တွေပဲ…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကပင် သူ့အတွက် ထူးဆန်းနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချန်ရှင်းဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးဂိုဏ်း မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အတွင်းဂိုဏ်းသားတွေ အားလုံးက ဒီလောက်တောင် ယဉ်ကျေးနေကြတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ငါ မနေ့ကမှ ပါရမီရှင်ဆိုတာ သိရုံပဲ ရှိသေးတာကို ဒီနေ့ကျတော့ သူတို့က အရာအားလုံး သိနေတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေလို ဘယ်လိုများ ဖြစ်နေကြတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် ထိုအကြောင်းကို အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားမနေတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့ကို ထိခိုက်စေမည့် အရာမဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် သူသည် ဆေးတောင်ထွတ် ၏ အရောင်းဌာနသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးများ ရောင်းချနေသော အတွင်းဂိုဏ်းသား က ချန်လော့ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ချန်... စောလှချည်လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆေးလုံးတွေ လာဝယ်တာလား... ဘယ်လို ဆေးလုံးမျိုး လိုချင်လို့လဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ တိုက်ရိုက်တပည့် တွေက ဆေးလုံး ဝယ်တဲ့အခါ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ဈေး ရနိုင်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>" ဒါပေမယ့် ဒီအကြိမ်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ် ဝယ်တာဆိုတော့ အသုံးပြုသူအသစ် အထူးလျှော့ဈေး အနေနဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးပါ့မယ်... ဘယ်လိုလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ဆေးရောင်းသည့် နေရာမှ အတွင်းဂိုဏ်းသားကို ကြည့်ရင်း ခဏတာ စကားပြောရန် ဆွံ့အသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် လူမှုရေးအရ စိုးရိမ်ပူပန်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူသည် အတော်လေး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းသည်ဟု ခံစားရ၏။ သို့သော် ဤမျှ တက်ကြွလွန်းသော အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ သည်ပင် ခဏတာ ဆွံ့အခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမ်... ကျွန်တော့်ကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး သုံးလုံး ပေးပါ..." အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်လော့က စကားစလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း တစ်ကြိမ်အတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး တစ်လုံးသာ လိုအပ်သော်လည်း ချန်လော့သည် သူ၏ ပါရမီဖြင့် ပထမအကြိမ်တွင် အောင်မြင်ရန် ခက်ခဲနိုင်မည်ဟု စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်လုံး ပိုပြင်ဆင်ထားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသားက တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ချန်လော့ လိုအပ်သော ဆေးလုံးများကို ချက်ချင်း ယူချလိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာငယ် တစ်ခုထဲသို့ သပ်ရပ်စွာ ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ချန်... အစ်ကိုကြီး ဝယ်ချင်တဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး သုံးလုံးကို သေချာ ကြည့်ကြည့်ပါဦး... အစ်ကိုကြီးရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်လဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသားက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့က အစ်ကိုကြီးအတွက် အရည်အသွေး အမြင့်ဆုံးတွေကိုချည်း ရွေးချယ်ပေးထားလို့ ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်လုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ကျသင့်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးထားလို့ တစ်လုံးကို ၅၀ နှုန်းနဲ့ စုစုပေါင်း ၁၅၀ ပါ... နောက်ဂဏန်းတွေ ဖြုတ်ပြီး ၁၀၀ ပဲ ထားလိုက်ပါတော့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့မှာ လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၅၀ တည်း ရှိတာကို နောက်ဂဏန်း ဖြုတ်တယ်ဆိုပြီး သုံးပုံတစ်ပုံတောင် လျှော့ချလိုက်တယ်ပေါ့…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဂိုဏ်း တွေ အားလုံးက ဒီလိုပဲစီးပွားရေး လုပ်ကြတာလား။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save