Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူ့ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ဆိုးရွားနေတာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ကျောက်မန်သည် ချန်လော့ ဆေးပင်များကို ထပ်မံ ထုတ်ယူကာ ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ..." ကျောက်မန်က ချန်လော့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆေးဖော်စပ်မလို့ လေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..." ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် ကျောက်မန်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့ဘာသာ ဆေးလုံး စတင် ဖော်စပ်နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ကျောက်မန်သည် အလျင်အမြန် ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်သွားပြီး ချန်လော့၏ ဘေးတွင် မရပ်ရဲတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချန်လော့... နင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ကို မသိဘူးဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဆေးဖော်စပ်ခန်း ထဲမှာ လျှောက်မလုပ်ပါနဲ့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင့်ကြောင့် လူတိုင်း ဆေးလုံး ဖော်စပ်လို့ မရတော့ဘူး... ပြီးတော့ ဒါက ဆေးပင်တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် သူမ၏ စကားကို မကြားဟန်ဆောင်ကာ လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဆေးဖို ထဲသို့ ဆက်ထည့်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခန်း ထဲရှိ လူများက ဆေးဖော်စပ်ရန် ထပ်မကြိုးစားရဲကြတော့ဘဲ ချန်လော့၏ နေရာကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့အနေဖြင့် ခက်ခက်ခဲခဲ ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများကို ချန်လော့တစ်ယောက် ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို မလိုလားကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်က ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ပြဿနာ ဘယ်လောက်တောင် ရှာဦးမလဲ မသိဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ အရင်တစ်ခေါက်ထက် ပိုကြီးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်... ဒီကောင်ကို ဒုက္ခရောက်သွားစေလောက်တဲ့ အထိပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ အချိန်အကြာကြီး  ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဆေးပင်တွေ အားလုံးက ဒီကောင်လေးရဲ့ ခုနက ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီ... သူ ပေါက်ကွဲသေသွားပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခန်း ထဲရှိ လူများက သူတို့အချင်းချင်း ပြောဆိုနေကြပြီး သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ချန်လော့ကို ကောင်းကျိုးပေးမည့်ပုံ မပေါ်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအတွက် မတတ်နိုင်ပေ။ ချန်လော့၏ လုပ်ရပ်များက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင် လွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ ဆေးဖို ထဲမှ တုန်ယင်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို လန့်ဖျပ်သွားစေကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အမြန်ဆုတ်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီအသံက မမှန်ဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့ သူ မလုပ်နိုင်ဘူးလေ... သူက ဆေးလုံး တစ်လုံး ဖော်စပ်နိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... ဒီလိုကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်မျိုးနဲ့ဆို ဆေးလုံး ဖြစ်လာဖို့ မပြောနဲ့... ဆေးဖို ပေါက်ကွဲသွားဖို့တောင် မလွယ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်မန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စောင့်ကြည့်နေ၏။ ချန်လော့သည် ဆေးလုံး တစ်လုံး ဖော်စပ်နိုင်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ ပါရမီကို သူမ သံသယဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ လမ်းညွှန်မှု မပါဘဲ မိမိဘာသာ သင်ယူ၍ လုံးဝ မရနိုင်သော အရာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တာအို ၏ အမွေအနှစ် က နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ၊ သို့မဟုတ် ထိုထက်မက ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်း ရှိ၏။ ရှေးခေတ်ကာလများက ဆေးလုံး တစ်သောင်းလျှင် တစ်လုံးသာ အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးဆရာ များက အသုတ်တိုင်းတွင် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်နိုင်ပြီး အလုံးတိုင်းက ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖွဲ့စည်းထားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအောင်မြင်မှုများက မည်သည့် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ ဆန္ဒနှင့် စွမ်းရည်ကြောင့်မျှ ရရှိလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှေးလူကြီးများ၏ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျရှုံးမှုများနှင့် အောင်မြင်မှုများမှ ထုတ်ယူထားသော ကောက်ချက်များကြောင့်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ကဲ့သို့ ပုံစံတကျ မရှိသော ဆေးဖော်စပ်ခြင်း က ရှေးလူကြီးများ စုဆောင်းခဲ့သော အတွေ့အကြုံနှင့် ဉာဏ်ပညာများကို စွန့်ပယ်ထားသည့် အရိုင်းအစိုင်း တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်သည် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို မည်သို့ ဖော်စပ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ရှေးလူကြီးများကဲ့သို့ ဆေးဖို တစ်သောင်းတွင် တစ်လုံးသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေနိုင်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိသားစုမှာနေတုန်းကဆိုရင် အကောင်းဆုံး ဆေးဆရာ က ငါ့ကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ကို ကိုယ်တိုင် သင်ပေးခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲ့လိုတောင်မှ ပထမဆုံး ဆေးလုံး တစ်သုတ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ဖို့ ငါ့မှာ အကြိမ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကျရှုံးခဲ့ရတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲ့လိုအောင်မြင်မှုမျိုးနဲ့တောင် မိသားစုထဲက ဆေးဆရာ တွေက ငါ့ကို ထူးခြားတဲ့ ပါရမီ ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြတာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်က ဒီလိုမျိုး လေ့ကျင့်နေတာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်က ပြောလိုက်၏။ သို့သော် ဤသည်က သူမ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောလိုက်သော စကား မဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ သာမန် ဆေးဆရာ တစ်ဦးက သူတို့၏ ပထမဆုံး ဆေးလုံး သုတ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ရန်အတွက် အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီး တစ်ကြိမ် အောင်မြင်ရန် အတွက် အကြိမ်တစ်ရာနီးပါး ကျရှုံးရလေ့ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်သာ ဆေးဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ခြင်းသည် အမြတ်အစွန်း အများဆုံး ပညာရပ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဆေးဆရာ တစ်ဦးကို လေ့ကျင့်ပေးရသည့် ကုန်ကျစရိတ်သည် မနည်းသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အနီးအနားတွင် ရပ်နေသူများမှာ အတိတ်ကို ပြန်လည် အမှတ်မရဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကြိမ်နှစ်ဆယ်ကျော်တဲ့လား... တိုက်ရိုက်တပည့် လို့ အခေါ်ခံရတာ အံ့သြစရာ မရှိဘူး... ဒီလို ပါရမီမျိုးက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ငါဆို ပထမဆုံး ဆေးလုံး တစ်သုတ်ကို အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်နိုင်ဖို့ အကြိမ်ခုနစ်ဆယ် အတိအကျ ကြိုးစားခဲ့ရတာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းထက် နည်းနည်း ပိုကောင်းတယ်... ငါက အကြိမ်ငါးဆယ် အကြာမှ အောင်မြင်ခဲ့တာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ ပထမဆုံး အောင်မြင်သော ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စမ်းသပ်မှုကို ပြန်လည် ပြောပြနေကြ၏။ ထို့အပြင် ဤအရာများ အားလုံးကို ဆရာများ သို့မဟုတ် လမ်းညွှန်ချက်များအောက်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့တွင်လည်း "ဆေးဆရာ လမ်းညွှန်" ရှိသော်လည်း သူသည် စာမျက်နှာ အနည်းငယ်သာ လှန်ကြည့်ခဲ့ပြီး သေချာ မဖတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် မတတ်နိုင်ပေ။ ချန်လော့တွင် လက်စွဲစာအုပ်ထက် များစွာ ပို၍ အသုံးဝင်သော စနစ် ရှိနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့၏ ဆေးဖို သည် မပေါက်ကွဲသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အတွင်းဂိုဏ်းသား များမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူ တော်တော်လေး ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်တာပဲ... သူ ဘယ်လို ဆေးလုံး မျိုးကို ဖော်စပ်နေတာလဲ မသိဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒါက သွေးဆေးလုံး ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာပျောက် ဆေးလုံး လိုမျိုး ဆေးလုံး တစ်ခုခု ဖြစ်လောက်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမှန်တရားနဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအရာတွေက ဖော်စပ်ဖို့ အလွယ်ကူဆုံး ဆေးလုံး အမျိုးအစားတွေ ဖြစ်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင် ကလည်း ဈေးအပေါဆုံးပဲလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သွေးဆေးလုံး နှင့် ဒဏ်ရာပျောက် ဆေးလုံး တို့သည် ဖော်စပ်ရန် အလွယ်ကူဆုံးနှင့် ဈေးအပေါဆုံး ဆေးလုံးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်ပွဲစာအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးခန့်သာ ကျသင့်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကနဦးအဆင့် ဆေးဆရာ များ အားလုံးနီးပါးအတွက် ပထမဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ ဤဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကုန်ကျစရိတ်ကို များစွာ လျှော့ချပေးနိုင်သည်။ သင်သည် အကြိမ် ၁၀၀ ကျရှုံးလျှင်တောင်မှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ သာ အလဟဿ ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းဂိုဏ်းသား အများစုမှာ ထိုပမာဏကို တတ်နိုင်ကြသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်း စကားပြောနေကြစဉ် နောက်ထပ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ချန်လော့၏ နေရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရှေ့ရှိ ဆေးဖို ထဲမှ ထူထပ်သော အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆေးဖို ပေါက်ကွဲသွားတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မပေါက်ကွဲဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ ဖော်စပ်တာ ကျရှုံးသွားပုံရတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆေးပင် တစ်ဖိုစာ အလဟဿ ဖြစ်သွားပြန်ပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤိအရာကို မြင်သောအခါ ကျောက်မန်သည် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ကလောက် ပြင်းထန်သောပေါက်ကွဲစွမ်းအားများ ထွက်မလာသော်လည်း ထပ်မံ ကျရှုံးသွားသည်မှာ သေချာနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... ထပ်ကျရှုံးသွားပြန်ပြီ မဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို လာမတောင်းပန်ဘူးလား... ငါ နင့်ကို အကြံဉာဏ် နည်းနည်းပါးပါး ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်မှာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက ပထမအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဆေးဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ဘာမှမသိတဲ့ နင့်လို ကောင်မျိုးကို လမ်းညွှန်ပေးနိုင်စွမ်း အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန်သည် တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ သူမသည် ချန်လော့၏ ဖိနှိပ်မှုကို အဆက်မပြတ် ခံခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုပင် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုတွင်မူ သူမသည် ချန်လော့ကို ကျော်လွန်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခု ရှိလာပြီ ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် အနည်းငယ် ကြွားလုံးထုတ်ရမည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ချန်လော့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ကျရှုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းသည် သူမ အောင်မြင်သည်ထက်ပင် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆေးဖို ထဲရှိ ထူထပ်သော မီးခိုးများ လွင့်စင်သွားသောအခါ ကျောက်မန်၏ အပြုံးသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးဖို ထဲတွင် ဖောင်းမို့နေသော ဆေးလုံး သုံးလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေပြီး ၊ ၎င်းတို့အထက်တွင် သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လွင့်မျောနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဆေးဖော်စပ်ခန်း ထဲရှိ အခြား အတွင်းဂိုဏ်းသား များကလည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့၏ ဆေးဖို ထဲရှိ ဆေးလုံး သုံးလုံးကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း လုံးဝ မှင်တက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချီးပဲ... သူက ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ကို နှစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်ရသေးတာလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အောင်မြင်သွားရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ပြန်လည်အားဖြည့် ဆေးလုံးငယ် လား... သူက ပြန်လည်အားဖြည့် ဆေးလုံးငယ် ကိုတောင် ဖော်စပ်နေတာပဲ... ချီး... ဒါက ပထမအဆင့် ဆေးလုံး တွေထဲမှာ ဖော်စပ်ဖို့ အခက်ခဲဆုံး ဆေးလုံး တွေထဲက တစ်ခုပဲလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ နားမလည်တော့ဘူး... ငါ တကယ်ကို နားမလည်တော့ဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့ကမူ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ ညည်းတွားသံများကို သတိမထားမိပုံရ၏။ သူသည် ဆေးဖို ထဲမှ ပြန်လည်အားဖြည့် ဆေးလုံးငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> "ဘာလို့ သုံးလုံးတည်း ရတာလဲ... ငါ့ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ဆိုးရွားနေတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အတွင်းဂိုဏ်းသား များထဲမှ တစ်ဦးမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချန်လော့၏ အသက်ရှူမှားမတတ် စကားကြောင့် ချက်ချင်း သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save