Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါက လွန်လွန်းသွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>နောက်ထပ် နှစ်နာရီ ကုန်လွန်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးဖို သည် နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ယင်သွားပြီး ၎င်းအတွင်းတွင် ဆေးလုံး ဆယ်လုံး ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့က "ခန္ဓာကိုယ်သန်မာစေသော ဆေးလုံး" ဆယ်လုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သင်သည် ဆေးလုံး တစ်သုတ်ကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပါသည်... အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်း စနစ် ကြောင့် သင်သည် ဆေးလုံး အသုတ်တစ်ရာ ဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ညီမျှသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိပါသည်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သင်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတွေ့အကြုံများစွာကို ရရှိခဲ့ပါသည်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သင်သည် ပထမအဆင့် အထွတ်အထိပ် ဆေးဆရာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၍ ထပ်မံ တိုးတက်၍ မရနိုင်တော့ပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ချန်လော့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒုတိယအဆင့် ဆေးဆရာ လား... ငါ့ရဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ရမယ် ထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောက်ကျနေပြီ... ငါတို့ ပြန်သင့်ပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာစေသော ဆေးလုံး ဆယ်လုံးကို ယူ၍ တစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်သွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သင် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာစေသော ဆေးလုံး တစ်လုံး သောက်သုံးလိုက်ပါသည်... အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်း စနစ် ကြောင့် သင်သည် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာစေသော ဆေးလုံး အလုံးတစ်ရာ သောက်သုံးခြင်းနှင့် ညီမျှသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိပါသည်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သင်သည် ဆေးလုံး များကို ကန့်သတ်ချက်ထက် ပို၍ စားသုံးမိပါသည်... သင်သည် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာစေသော ဆေးလုံး ဆယ်လုံး၏ အာနိသင်ကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ပါသည်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အားကောင်းလာပြီး ကြေးအရေပြား သံအရိုး အဆင့်(၇) ကန့်သတ်ချက်သည် ပြေလျော့လာပါသည်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စနစ်၏ အသံကို ကြားသောအခါ ချန်လော့ တစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီအရာက ကန့်သတ်ချက် ရှိတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ၎င်းသည် ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ ပြန်ရောက်ရင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ဆေးဖော်စပ်ခန်း မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင်... ကျောက်မန် ထွက်သွားပြီလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ချန်... အစ်မကြီး ကျောက်မန် က လိုအပ်တဲ့ ဆေးလုံး တွေ ဖော်စပ်ပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားပါပြီ"</p> <p>အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီး ချန်လော့မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နှမြောစရာပဲ... ငါက သူမကို ဆေးဖော်စပ်ခြင်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကြံဉာဏ် နည်းနည်းပါးပါး ပေးမလို့ တွေးနေတာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အစောပိုင်းက ကျောက်မန်သည် သူ့ကိုဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အကြံဉာဏ် နည်းနည်းပါးပါး ပေးချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ၊ ဆရာကြီး တစ်ဦးလို ဟန်ဆောင်ကာ ကျောက်မန်ကို အကြံဉာဏ် အချို့ ပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်မန် ထွက်သွားသော်လည်း အနီးအနားရှိ အတွင်းဂိုဏ်းသား များက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟေး... အစ်ကိုကြီး ချန်... ကျွန်တော်တို့ကို အကြံဉာဏ် နည်းနည်းပါးပါး ပေးလို့ ရမလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အတွင်းဂိုဏ်းသား အချို့က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြပြီး ချန်လော့ကို လေးစားအားကျသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ချန်လော့က ပြုံးလိုက်သည်။ အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ပခုံးတွန့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အို... တစ်နေကုန် ဆေးလုံး တွေ ဖော်စပ်နေရလို့ ငါ့ပခုံးတွေ နာနေပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်ဦးက ချန်လော့၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ချန်လော့၏ အနောက်သို့ ပြေးသွားကာ ချန်လော့၏ ပခုံးများကို စတင် နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ချန်... နှိပ်တာ ဘယ်လိုနေလဲ... သက်တောင့်သက်သာ ရှိရဲ့လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို မြင်သောအခါ အခြား အတွင်းဂိုဏ်းသား များက အံကြိတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချီးပဲ... သူက ငါ့ထက် လက်ဦးသွားတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပထမ အတွင်းဂိုဏ်းသား က လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်သွားသည်နှင့် အခြားသူများကလည်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး ချန်လော့ကို စတင် ဖားယားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ချန်... ဒါက ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ် ပေးပြီး ဝယ်ထားတဲ့ အရိုးခြစ်ဆေးလုံး ပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖယ်စမ်းပါ... အစ်ကိုကြီး ချန် ကိုယ်တိုင်က ဆေးဆရာ ပဲဟာ... သူက မင်း ပေးတဲ့ ဆေးလုံး ကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ချန်... ကျွန်တော့်ဟာကို ကြည့်ပါဦး... ဒါက ကျွန်တော် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် ပေးပြီး ဝယ်ထားတဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် မှော်လက်နက် ပါ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကိုက်ညီမှု ရှိမလား ကြည့်ကြည့်ပါဦး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ဆေးဖော်စပ်ခန်း မှ ထွက်လာသည်နှင့် လူတစ်စုက သူ၏ အနားသို့ အဆက်မပြတ် လာရောက်ကာ သူတို့၏ အဖိုးတန် ပစ္စည်းများကို ပေးအပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့ တန်ဖိုးထားသည်က ချန်လော့၏ ပါရမီရှင် ဆေးဆရာ ဆိုသည့် လမ်းညွှန်မှု သက်သက် မဟုတ်ပေ။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူသည် တိုက်ရိုက်တပည့် အဖြစ် လူသိများပြီး ချန်လော့၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဆရာမှာ လောချင်းယွီ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ၏ စွမ်းအားသည်  လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ချန်ရှင်းဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင်ပင် သူမကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားရ၏။ ထိုလူအနည်းငယ်မှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေကြပြီး ဂိုဏ်းကိစ္စများကို အခြေခံအားဖြင့် လျစ်လျူရှုထားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် လောချင်းယွီ၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့် ဖြစ်၏။ ချန်လော့နှင့် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ခြင်းက ဂိုဏ်းအတွင်း သင် လုပ်ချင်သမျှ လုပ်နိုင်သည်နှင့် ညီမျှသည်။ အချို့သော အဓိကတပည့် များနှင့် တိုက်ရိုက်တပည့် များပင် သူ့ကို မရန်စရဲကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်က အာဏာနှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရရှိလာသောအခါ အခြားသူများက သူ့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လာလုပ်ကြမည်မှာ သဘာဝပင်။ သို့သော်လည်း သူသည် ငြင်းဆန်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် လက်ဆောင်များကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လက်ဆောင်တွေကို လက်ခံရမှာပေါ့... ငါသာ တခြားသူတွေဆီက လက်ဆောင်တွေကို လက်မခံဘူးဆိုရင် ငါ့ကိုငါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေရုံသာမက တစ်ဖက်လူကိုလည်း အထင်သေးရာ ကျလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ က လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ရင်တော့ ငါလည်း ပျော်ရသလို တစ်ဖက်လူလည်း ပျော်ရမှာပဲလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နောင်ကျရင် ငါ့ကို အကူအညီ လာတောင်းတာကတော့ နောက်ကိစ္စ တစ်ခုပေါ့... အခု လက်ခံထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူးလေ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ဝမ်းသာအားရ လက်ဆောင်များ လက်ခံနေစဉ် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု က လေထဲတွင် ပျံသန်းလာသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ မှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ လှေငယ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသူမှာ လောချင်းယွီ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ထိုအခိုက်တွင် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချန်လော့ကို မြင်သွား၏။ သူတို့၏ အကြည့်များက တစ်စက္ကန့်ခန့် ဆုံတွေ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လောချင်းယွီက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပုံဖြင့် အလျင်အမြန် အောက်သို့ ပျံဆင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ လော ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆေးတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များက ဤမိစ္ဆာခေါင်းဆောင် ကို စော်ကားမိမည် စိုးသဖြင့် လောချင်းယွီကို အလျင်အမြန် ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လောချင်းယွီသည် အခြားသူများ အားလုံးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပုံရပြီး သူမ၏ အကြည့်က ချန်လော့ထံသို့သာ စူးစိုက်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ဆေးတောင်ထွတ် ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး နှစ်လုံး လာဝယ်တာပါ... ပြီးတော့ ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ဆေးလုံး နည်းနည်းပါးပါး ဖော်စပ်နေတာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် လောချင်းယွီကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဆရာကရော ဒီနေရာကို ဘာလာလုပ်တာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ စကားစလိုက်စဉ်မှာပင် ချန်လော့ကို ကြည့်နေသော သူမ၏ အကြည့်က ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဟမ်း... ငါက ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲ ဆီကနေ ကိစ္စတစ်ခု သွားရှင်းစရာ ရှိလို့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာမှာ စောင့်နေ... ငါ မင်းကို လာကြိုပြီး အတူတူ ပြန်ကြမယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှေငယ်ကို ထွက်ခွာရန် အလျင်စလို ပြုလုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဂရုစိုက်သွားပါ ဆရာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် အောက်ဘက်မှနေ၍ ပြုံးဖြီးဖြီး အမူအရာဖြင့် လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လောချင်းယွီသည် လှေငယ်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချန်လော့သည် သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ ဆေးတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တွေ့လား... ငါ့ဆရာက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အလိုလိုက်တာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး ချန်လော့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရန် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းထားမှုများကို ထုတ်ယူလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအခိုက်၌ လက်ဆောင်များကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံနေသော ချန်လော့မှာ သူ့အပေါ် ရည်ရွယ်သည့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာနေသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင်၊ ဆေးတောင်ထွတ် ၏ ထိပ်တွင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ဆေးတောင်ထွတ် အကြီးအကဲ ယုယန်ချီ ၏ အင်္ကျီကော်လံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချန်လော့အပေါ် လက်မပါဖို့ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးထားတာလဲ... ချန်လော့ကို အဲလောက်ထိ မျက်နာသာပေးခိုင်းထားတာ ဘယ်သူက ခိုင်းတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူတို့ကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးတာက တစ်ပိုင်းပေါ့... ဒါပေမဲ့ ချန်လော့က သူတို့ကို သေအောင် ရိုက်ရင်တောင် သူတို့ကို ပြန်မလုပ်ရဘူးလို့တောင် မှာထားတ ဒါ ဘာသဘောလဲ…သူတို့မှာ လုပ်စရာ မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီသည် ယုယန်ချီကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးခွန်းထုတ်နေသဖြင့် ယုယန်ချီမှာ လုံးဝ တွေဝေသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ... ငါက နင့်မှာ တပည့် တစ်ယောက်တည်း ရှိတာဆိုတော့ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးရမယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယုယန်ချီ စကားပြောနေစဉ် လောချင်းယွီ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် ချွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ကျနေပြီး ထိုစကားတစ်ခွန်း ထွက်လာရန်ပင် တော်တော်လေး အချိန်ယူလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လောချင်းယွီမှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဂရုစိုက်ရမယ်တဲ့လား ချီးပဲ... ငါ သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာ သူ ပိုသန်မာလာအောင်လို့... အလှပြပစ္စည်း သက်သက် ဖြစ်လာဖို့ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက ဒီလိုမျိုး ချောမွေ့ပြီး အောင်မြင်တဲ့ ဘဝကို ဆက်ပိုင်ဆိုင်နေမယ် ဆိုရင် သူ ဘယ်လိုလုပ် သန်မာလာမှာလဲ... ငါ့အလုပ်တွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ကူညီပေးနိုင်မှာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖန်လုံအိမ်ထဲက ပန်းလေးက ဘယ်လောက်ပဲ လှပနေပါစေ အရိုင်းပန်းလေးလောက်တော့ ဒုက္ခဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူးလေ... နင် သူ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာပဲ... အဲဒါ နင် မသိဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လောချင်းယွီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယုယန်ချီ မှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အရင်က နင် ပြောတော့ အတွင်းဂိုဏ်းသား တွေက မရိုမသေ လုပ်ပြီး နင့်ကို အနိုင်ကျင့်တယ်ဆို..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အခုကျတော့ အတွင်းဂိုဏ်းသား တွေက လေးစားလွန်းနေလို့ နင့်ကို အနိုင်ကျင့်နေပြန်တယ်လို့ လာပြောပြန်ပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါက အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ပါ... နင် ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံလို့ မရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save