Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">တာအိုမိတ်ဆွေ သေပါစေ</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုဆရာ တော့ မသေပါရစေနဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် မျက်နှာပေါ်တွင် မှုန်ကုပ်ကုပ် အမူအရာဖြင့် မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ မသိလျှင် သူသည် ယဉ်ကျေးမှု မရှိသည့် အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်နေသည်ဟု ထင်သွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချုံပုတ်များနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ချန်ရှင်းဂိုဏ်း မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား တစ်စုက မီးတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ချန်လော့ကို ရှာဖွေနေကြသည်။ ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသား များထဲတွင် ဆေးတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များအပြင် အခြား တောင်ထွတ် အနည်းငယ်မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များလည်း ပါဝင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဆိပ်တောင်ထွတ်၊ ဝင်္ကပါတောင်ထွတ်၊ လက်နက်တောင်ထွတ် နှင့် အခြား တောင်ထွတ်များမှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များ အားလုံးနီးပါး ဤနေရာသို့ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။ အကြောင်းမှာ အခြား တောင်ထွတ်များကလည်း ဆေးတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များကဲ့သို့ပင် အလားတူ သတင်းများ ရရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချီးပဲ... ဒါက ငါ့ကို သေအောင် သတ်နေတာပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ခေါင်းပေါ်က သွေးသတ်မှတ်တံဆိပ် သာ မရှိရင် ငါ ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးမိလောက်ပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် ထိုသို့ပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ချန်ရှင်းဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့မိသည်ကို သူ  နောင်တရလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ချန်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့ ရှိနေသည့် ချုံပုတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ချန်လော့သည် ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို ချက်ချင်း ညှစ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးဘက်ကပါ... ကျွန်တော်က ကူညီဖို့ လာတာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသား မှ ထပ်တလဲလဲ ပြောလိုက်မှသာ ချန်လော့၏ လည်ပင်းညှစ်ထားမှုမှာ ရပ်တန့်သွား၏။ သို့သော် ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသားမှ အသက်ရှူလို့ရလာချိန်တွင် ချန်လော့သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အားကို ရုတ်တရက် ပိုတိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ဘက်က ဟုတ်လား... မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ... ငါ က မနေ့ကမှ ပါရမီရှင် ဆိုတာ သိရုံပဲ ရှိသေးတာ... ငါ့ဆရာ့ရဲ့ တပည့်တွေထဲမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလေ... 'ငါ့ဘက်က' ဆိုတာ ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက ငါ သတိလွတ်နေတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး ငါ့ကို ဖမ်းပေးပြီး ဆုကြေး ယူချင်နေတာ မဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် သူ့ကို မယုံကြည်သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသား က သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို အလျင်အမြန် ချွတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်သိုလှောင်အိတ် ကို ပေးပြီး ကတိတည်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သိုလှောင်အိတ် ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ လုယူလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက အရူးပဲ... မင်းကို သတိလစ်သွားတဲ့အထိ လည်ပင်းညှစ်ထားလိုက်ရင် သိုလှောင်အိတ် က ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် မင်းရဲ့ သိုလှောင်အိတ် ကို ပြန်ပေးရလိမ့်မယ်... ဒီလိုဆို ငါက သဘောထားကြီးတဲ့သူ ဖြစ်မသွားဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားပြီး၊ ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသား မှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွား၏။ သို့သော် ထို့နောက် သူသည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အဆောင် တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို မလွှတ်ပေးဘူးဆိုရင် ဒီ မိုးကြိုးအလင်း အဆောင် ကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်မယ်... အဲ့လိုလုပ်ရင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက လူတွေ အားလုံး ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်လော့သည် ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသား ကို ရုတ်တရက် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီလေး... မင်းကို မြင်လိုက်ကတည်းက မင်းက ငါ့ဘက်က ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒါက မင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသက်သက်ပါ... မင်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မတော်တဆ ပေါက်ကွဲသွားပြီး လူတိုင်း ရှက်သွားရမှာစိုးလို့ အဲ့ဒီမိုးကြိုးအလင်း အဆောင် ကို အစ်ကိုကြီးဆီ အမြန်ပေးလိုက်ပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့် ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသား မှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အလျင်အမြန် ဆုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့် သိုလှောင်အိတ် ကို အရင် ပြန်ပေး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်လော့မှာ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက တကယ့် ကလေးဆိုးလေးပဲ... အစ်ကိုကြီးက မင်းရဲ့ သိုလှောင်အိတ် ကို တကယ် စိတ်ဝင်စားနေသလို ပြောနေတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးက ပိုက်ဆံ လိုနေတဲ့သူမျိုးလို့ မင်း ထင်နေတာလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေးလေ..." ထိုအတွင်းဂိုဏ်းသား က သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့် ချန်လော့သည် သွားကြိတ်လိုက်၏။ သူသည် အမြဲတမ်း တခြားသူများ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ယူလေ့ရှိသူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို တခြားသူများက လာယူသည်မျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားပြီဆိုလျှင် ပြန်ယူရန် ကြိုးစားခြင်းသည် အိမ်မက်မက်နေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီလေး... မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..." ချန်လော့က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့် နာမည် ပိုင်ဇီချိုး ပါ... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့် ပိုက်ဆံအိတ်ကို မြန်မြန် ပြန်ပေးလို့ ရမလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဪ... ညီလေး ပိုင်ဇီချိုး ကိုး... မင်းအကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး အများကြီး ကြားဖူးတယ် ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်မပေးဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မိုးကြိုးအလင်း အဆောင် ကို အသက်သွင်းရလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ဇီချိုး၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချန်လော့မှာ မခံချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ခုလို ရိုင်းစိုင်းနေတာကို ရပ်လို့ မရဘူးလား... မင်းမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ စံသတ်မှတ်ချက်တွေ မရှိဘူးလား... ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေကနေ ရုန်းထွက်လို့ မရဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သိုလှောင်အိတ် သေးသေးလေး တစ်ခုကိုပဲ စိုက်မကြည့်နေနဲ့... မင်းမှာ ပိုကြီးမားတဲ့ အမြင် ရှိသင့်တယ်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ဇီချိုးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားပုံရပြီး သူ သည် ယခုလေးတင် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးရဲ့ သိုလှောင်အိတ် ကိုရော ကျွန်တော့်ကို တစ်ပါတည်း ပေးလို့ ရမလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချီးပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်ခန့် ငြင်းခုံပြီးနောက် ချန်လော့မှာ သူ ခက်ခက်ခဲခဲ ရယူထားသော သိုလှောင်အိတ် ကို စိတ်မပါဘဲ ပြန်ပေးလိုက်ရသည်။ အလဲအလှယ် အနေဖြင့် ပိုင်ဇီချိုးသည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော "မိုးကြိုးအလင်း အဆောင်" ကို ချန်လော့ထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ကို ပြန်ရပြီးနောက် ပိုင်ဇီချိုး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း လင်းလက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးဘက်ကပါ... ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးကို ဖမ်းချင်နေတဲ့ လူတွေလို မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးဆီမှာ ခိုလှုံဖို့ လာခဲ့တာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်လော့သည် သူ့ကို အေးစက်စက်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ ငွေအနည်းငယ်ကိုပင် မပေးချင်သော သူတစ်ယောက်က သူ့ထံ လာရောက် ပူးပေါင်းရန် ဆန္ဒရှိမည်ဟု သူ မထင်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် များများစားစား မပြောခဲ့ချေ။ ချန်ရှင်းဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးက လက်ရှိတွင် သူ့ကို "ရန်သူ" ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး သူသည် ဆေးတောင်ထွတ် တွင် ပိတ်မိနေသဖြင့် ထွက်ခွာရန်ပင် ခက်ခဲနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတော့ မဟာမိတ် တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ပြီ ဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ထိုသူ၏ အရင်းအမြစ်များကို ကောင်းစွာ အသုံးချရန် လိုအပ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်လော့က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ ဆေးတောင်ထွတ် ကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်း ရှိလား..."</p> <p>ချန်လော့က ပိုင်ဇီချိုးကို ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဆေးတောင်ထွတ် တစ်ဝိုက်တွင် နာရီအတော်ကြာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ပြီး အောက်ဆင်းရန် လမ်းကြောင်း အများအပြားကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း လမ်းကြောင်းတိုင်းက ပိတ်ဆို့ခံထားရသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ဤနေရာတွင် အတော်ကြာအောင် ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ဇီချိုး က ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ အမှားအယွင်းမရှိတဲ့ အစီအစဉ် တစ်ခုကို စဉ်းစားပြီးပါပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ဆေးတောင်ထွတ် ၏ မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ကြည့်... ကျွန်တော်တို့ အခု ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ... ဒီလမ်းအတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင် ဆယ်မိနစ် မပြည့်ခင် ဆေးတောင်ထွတ် ကနေ ထွက်သွားနိုင်ပြီ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ဇီချိုး၏ လက်ထဲရှိ မြေပုံကို ကြည့်ပြီးနောက် ချန်လော့ က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဤသကောင့်သားကို သတိလစ်အောင် မလုပ်လိုက်ခြင်းက နောက်ဆုံးတော့ အသုံးဝင်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"လမ်းပြ... သွားကြစို့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားအပိုမပြောတော့ဘဲ ချန်လော့သည် ပိုင်ဇီချိုးကို ချက်ချင်း လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ဇီချိုးသည် ဆေးတောင်ထွတ် နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးပုံရပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူတို့ နှစ်ဦး ဆင်းသက်ရာ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခရီးဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ချန်လော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ခြေတွင် အတွင်းဂိုဏ်းသား အချို့ကို မြင်နေရသည်။ ဆေးတောင်ထွတ် မှ အတွင်းဂိုဏ်းသား များက ထိုနေရာတွင် ကင်းစောင့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် တက်လာတုန်းက ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပိုင်ဇီချိုးသည် ထိုသို့ပြောရင်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တွေဝေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်လော့သည် တောင်ကြားလမ်းကို စောင့်ကြပ်နေသော အတွင်းဂိုဏ်းသား များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည် ။ ထို့နောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားကာ ပိုင်ဇီချိုးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်တွင် ပိုင်ဇီချိုးသည် တောင်ခြေရှိ အတွင်းဂိုဏ်းသား များကို ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ၊ သူသည် အန္တရာယ် နှင့်နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"တာအိုမိတ်ဆွေ သေပါစေ... ဒါပေမဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ တာအိုဆရာ တော့ မသေပါရစေနဲ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချန်လော့သည် ပိုင်ဇီချိုး၏ အနောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူသည် လည်ပင်းညှစ်သည့် နည်းစနစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ မြန်ဆန်ပြီး ပို၍ ရက်စက်၏။ ပိုင်ဇီချိုး တစ်ခုခု မပြောနိုင်မီမှာပင် သူသည် လုံးဝ သတိလစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာလို့... ဘာလို့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သတိလစ်အောင် အညှစ်မခံရမီ ပိုင်ဇီချိုးက မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်လော့သည် ထိုမေးခွန်းကို မဖြေခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူသည် ပိုင်ဇီချိုး၏ အင်္ကျီများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ချွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အင်္ကျီများကို ပိုင်ဇီချိုး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ပေးကာ ပိုင်ဇီချိုး၏ အင်္ကျီများကို သူကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဂုန်နီအိတ်ငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူ၍ မျက်လုံး နှစ်လုံးအတွက် နေရာများကို ဖြတ်ထုတ်ကာ ပိုင်ဇီချိုး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် စွပ်ပေးလိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ပိုင်ဇီချိုး၏ ခါးမှ သိုလှောင်အိတ် ကို ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲရှိ ပိုင်ဇီချိုး၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ပိုင်ဇီချိုးကို ကြည့်လိုက်ရင်း ချန်လော့သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီ သိုလှောင်အိတ် ကို မင်းပဲ ယူထားလိုက်ပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ် ချန်လော့သည် သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ အရာအားလုံးကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ် အလွတ်ကို ပိုင်ဇီချိုးထံတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချန်လော့သည် ပိုင်ဇီချိုး၏ လက်မောင်းများကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်၍ ပြေးထွက်သွားကာ သွားရင်းဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မြန်မြန် လာကြ... ငါ့ကို ကူညီကြပါဦး... ငါ ချန်လော့ကို ဖမ်းမိထားပြီ..."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save