Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး သောက်ပါဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ရိုးရှင်းတယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ မင်းက သုံးရက်အတွင်းမှာ ချီကို ဓားသွားအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ချီတောင်ကို ထပ်လာစရာ မလိုတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ချီတောင်တပည့်များသည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ချီကို ဓားသွားအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း၊ ၎င်းသည် တစ်ဦး၏ ချီထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။ သုံးရက်ဆိုတာကို ထားလိုက်ပါဦး၊ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကြာတဲ့အထိ မအောင်မြင်သေးတဲ့ လူတွေအများကြီး ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက တိုက်ရိုက် လှုပ်ရှားခြင်း မပြုသေးဘဲ ဝိုင်ကို တစ်ငုံချင်းသာ သောက်နေခဲ့၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် တွေးတောရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားတတ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူ့လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ လမ်းကြောင်းများ ရေးဆွဲနေတတ်သည်။ ဟွာချီစင်မြင့်အောက်မှာမူ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ လက်သီးကို ချီဖြင့် လွှမ်းခြုံရန် ရည်ရွယ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မွေးရာပါချီကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ မွေးရာပါချီ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းက ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် ထိုသူမှာ နေရာမှာတင် လဲကျသွားခဲ့၏။ အခြားတစ်ယောက်က ချီကို လက်သီးအဖြစ် အသုံးပြုသော်လည်း သူ၏ လက်သီးပေါ်ရှိ ချီများမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသဖြင့် ဘေးကလူကို သွားရောက် ထိုးမိသွားရာ ထိုသူမှာ မျက်နှာ ဖူးရောင်သွားခဲ့ရသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ အချို့က ချီကို လက်သီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသော်လည်း မထိုးရသေးမီမှာပင် ချီများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထဲသို့ ပြန့်ကျဲသွားသဖြင့် မည်သည့် စွမ်းအားမျှ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သဘာဝကျကျပင် အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ကောင်းမွန်သောကြောင့် ချီကို လက်သီးအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသူများလည်း ရှိပေ၏။</p> <p> </p> <p>မျက်မမြင်အဘိုးအို။</p> <p> </p> <p>မျက်မမြင်အဘိုးအိုသည် ချီကို လက်သီးအဖြစ် ပြောင်းလဲနည်းကို ပထမဆုံး သင်ယူနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်နေသဖြင့် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ မျက်မမြင်အဘိုးအိုသည် သူ၏ ညစ်ညမ်းသော မျက်နှာဖြင့် မြက်ဖျာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် မွေးရာပါချီ အစက်အပြောက်လေးများက သူ့လက်သီးပေါ်တွင် စုစည်းလာခဲ့သည်။ သူ ထိုးလိုက်သောအခါ လက်သီးရာတစ်ခုက ပေသုံးဆယ်ခန့်အကွာအထိ ပန်းထွက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ရှန်းကန်းက တကယ့်ကိုတော်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ရထားတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သူက အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာတင် ချီကို လက်သီးအဖြစ် သုံးနိုင်သွားတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်သည် ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသဖြင့် အောက်ခြေရှိ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။ သူသည် မျက်မမြင်အဘိုးအိုကို သဘာဝကျကျ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ထပ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။ ဟွေရှင်း၏ လက်သီးပေါ်တွင် မီးအလင်းရောင် အလွှာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဟွေရှင်း၏ သွယ်လျဖြူလွတ်သော လက်သီးလေးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။ ဟွေရှင်းသည် သူမ၏ လက်သီးမှာ ပူလောင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုအလျောက်ပင် ထိုးထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အောင်မလေး...”</p> <p> </p> <p>ဟွေရှင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မျက်မမြင်အဘိုးအိုမှာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ ဟွေရှင်း၏ လက်သီးချက်ကြောင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ ၎င်းက မျက်မမြင်အဘိုးအိုအား ခုန်တက်စေပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်များကို အမြန်ပင် ပုတ်ခတ်စေခဲ့သည်။ မီးငြိမ်းသွားသောအခါ မျက်မမြင်အဘိုးအို၏ မုတ်ဆိတ်များမှာ လိပ်ကွေးသွားသဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ညစ်ပတ်ပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ချီကနေ မီးအဖြစ် မီးကနေ လက်သီးအဖြစ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟွေရှင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက ဒီမျက်မမြင်လေးထက်တောင် ပိုမြင့်သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်က ထပ်မံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း လူအချို့မှာ ချီကို လက်သီးအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း တာဝန်ကို တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြီးစီးခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူမျှ စောစော မထွက်ခွာခဲ့ကြချေ။ ဟွာချီစင်မြင့်ဆိုသည်မှာ စိတ်ကြိုက် လာချင်တိုင်း လာလို့ရသည့် နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ပိုမို ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတွေ မရယူနိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒါက ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လင်းရီသည် သုံးရက်အတွင်းမှာ ချီကို ဓားသွားအဖြစ် အမှန်တကယ် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုလည်း လူတိုင်းက သိချင်နေကြပေ၏။ လင်းရီမှာမူ ညတာ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဝိုင်သောက်ရင်း လမင်းကို ကြည့်ကာ လုံးဝကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီ...”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ပါရမီက ပြိုင်ဘက်ကင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ထူးကဲတဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံကို ဖျက်ဆီးပစ်သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်က လင်းရီကို ကြည့်ကာ သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပို၍ တင်းမာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်... စိတ်ချပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအိုးကုန်သွားရင်တော့ ပြီးသလောက် ဖြစ်သွားပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး အိုးထဲရှိ ကြယ်လဝိုင် နောက်ဆုံး တစ်ငုံကို သောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်အိုး ကုန်သွားပြန်ပြီ တကယ်လို့ ဝိုင်အသစ် မချက်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒါက နောက်ဆုံးအိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“သောက်လို့ မဝသေးဘူး...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက သူ၏ လက်ကို လှန်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဝိုင်တစ်အိုးကို ထပ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ယန်ချင်းယွင်က လင်းရီကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။ သူ ကတိပေးခဲ့သည့် နောက်ဆုံး ဝိုင်အိုးက ဘယ်မှာနည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် လင်းရီသည် ကြယ်နှင့် လ၏ အလင်းရောင်များအောက်တွင် ထရပ်လိုက်သည်။ ဝိုင်တာအို၏ ချီများမှာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ စီးဝင်သွားရာ သူသည် တောက်ပသော အင်မော်တယ် အလင်းရောင် အလွှာတစ်ခုဖြင့် အုပ်မိုးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂလု...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် သူ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ လှန်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဝိုင်အိုးကို မြှောက်လိုက်၏။ မူးယစ်စေသော ဝိုင်များမှာ စမ်းရေအလား သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။ လင်းရီ၏ ပုံရိပ်မှာ ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး သုံးပုံတစ်ပုံခန့် မူးယစ်နေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် မော့သောက်နေရင်းမှာပင် သူ၏ လက်သီးကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ လင်းရီ၏ လက်သီးပေါ်တွင် လက်သီးရာများ ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးများအလား ပတ်လည် လည်ပတ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ချီကို လက်သီးအဖြစ် သုံးတာလား...”</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရဲ့ ချီကို ဒီအဆင့်အထိ ထိန်းချုပ်နိုင်တာက အသေးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ အစပြုခြင်း၊ အသေးစားအောင်မြင်မှု၊ အကြီးစားအောင်မြင်မှု၊ ပြီးပြည့်စုံခြင်း၊ မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း။ ဤအရာများမှာ ချီတောင်၏ ချီထိန်းချုပ်မှုဆိုင်ရာ နယ်ပယ် ငါးခု ဖြစ်ပေသည်။ ချီကို လက်သီးအဖြစ် သုံးခြင်းမှာ အစပြုခြင်း ဖြစ်၏။ ချီကို လက်သီးအဖြစ် လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ အသေးစားအောင်မြင်မှု ဖြစ်သည်။ ချီကို ဓားသွားအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း မှာ အကြီးစားအောင်မြင်မှု ဖြစ်သည်။ ချီကနေ အင်္သချေပုံစံ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံခြင်း ဖြစ်၏။ ချီတစ်မျှင်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဓား... လာစမ်း...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ရှေ့သို့ ထပ်မံယိမ်းနွဲ့သွားပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးကို ဝန်းရံထားသော လက်သီးရာများမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အတူတကွ ပေါင်းစပ်ကာ ဝိုင်ချီ ဓားရှည်တစ်လက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဓားပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြည်လင်သော ဓားမြည်သံတစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ လင်းရီသည် ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဝိုင်ချီ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားမြည်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ဓားအလင်းတန်း အလွှာများမှာ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ချီကို ဓားသွားအဖြစ် အသုံးပြုခြင်း လား...”</p> <p> </p> <p>“သုံးနာရီအတွင်းမှာ ချီကို ဓားသွားအဖြစ် သုံးနိုင်သွားတာလား ချီထိန်းချုပ်မှု အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရသည်။ သုံးရက်အတွင်းမှာ ချီထိန်းချုပ်မှု အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရောက်ရှိခြင်း၊ ဤသည်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ချီတာအို အရိုးတည်ဆောက်ပုံရှိသော ချီတောင်၏ တောင်သခင်တစ်ဦး တင်ခဲ့သည့် စံချိန် ဖြစ်ပေ၏။ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်အောင် မည်သူကမျှ ဤစံချိန်ကို မချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယခုမူ လင်းရီက ၎င်းကို အလွန် လွယ်ကူစွာ ချိုးဖျက်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချက်ချင်းမှာပင် ယန်ချင်းယွင်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင် ပို၍ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ လင်းရီသည် ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် ၎င်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်ချီဓားမှာ ဝိုင်ချီဓားပြားကြီး တစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြတ်ခုတ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ဓားပြားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်နှင့် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော ဓားအလင်းရောင်မှာ ကြယ်နှင့် လ၏ အလင်းရောင်ကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားပုံရပေသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်စိထဲတွင် ဤအံ့မခန်း ဓားပြားအလင်းရောင် တစ်ခုတည်းကိုသာ မြင်တွေ့နေရတော့၏။</p> <p> </p> <p>တုန်ခါနေသော အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လင်းရီ၏ လက်ထဲရှိ ဝိုင်ချီဓားပြားကြီး ကျဆင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၎င်းသည် အေးစက်သော အလင်းရောင်များကို မှုတ်ထုတ်နေသည့် လှံရှည်တစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်သို့ တစ်ချက် ထိုးလိုက်၏။ လှံထိပ်ဖျားမှာ ထိမိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သော်လည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ၎င်းသည် တုတ်ရှည်တစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းရီက ဝှေ့ယမ်းထုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချီကနေ အင်္သချေပုံစံ ပြောင်းလဲနိုင်တာလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ထက် ပိုသွားပြီ ဒါက ချီထိန်းချုပ်မှု ပြီးပြည့်စုံခြင်းနယ်ပယ်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သုံးနာရီအတွင်းမှာ ချီထိန်းချုပ်မှု ပြီးပြည့်စုံခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်သွားတာလား...”</p> <p> </p> <p>“လင်းရီက ဘာလို့ ချီတာအိုကို မရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ချီတောင်တစ်ခုလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ယန်ချင်းယွင်၏ နှလုံးကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံသာ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ တောင်တစ်ရာမှ စောင့်ကြည့်နေကြသော တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များသည်ပင် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ မှားသွားတာလား...”</p> <p> </p> <p>တောင်သခင် အချို့မှာမူ လင်းရီကို အတွင်းစည်း၏ ဖိအားများမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းက မှားယွင်းခဲ့သလားဟု တွေးတောရင်း နောင်တရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် လင်းရီသည် သူ၏ ဝိုင်တာအို စွမ်းအားများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝိုင်အိုးကို ကိုင်ကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်း... ချီတောင်မှာ မင်းကို သင်ပေးစရာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်သည် လင်းရီကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လေးစားအားကျမှုများ ရှိနေသလို၊ မရရှိနိုင်ခဲ့သည့်အပေါ်တွင်လည်း ပို၍ပင် နောင်တရနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်...”</p> <p> </p> <p>“ချီတောင်မှာ ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးစရာတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ခပ်သဲ့သဲ့ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင် ကြောင်အသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်ယန်...”</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာက တောင်သခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီဘိုးဘေးသခင်တွေကို ဝိုင်တစ်ခွက်လောက် တိုက်ချင်တာကတော့ အလွန်အကျွံ မဖြစ်လောက်ဘူး မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်း တောင်သခင်များ၏ပုံရိပ်ယောင်များကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စကားများက ယန်ချင်းယွင်ကို နေရာမှာတင် ကြက်သေ သေသွားစေတော့သည်။ တာအိုပုံရိပ်ယောင် အစုအဝေးကြီးက ဝိုင်ကို ဘယ်လိုလုပ် သောက်နိုင်မှာနည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save