Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘိုးဘေးသခင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်း... မင်း မူးနေတာလား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်က ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်...</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်း... သူ တကယ်ပဲ အများကြီး သောက်မိသွားပြီ ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို လျှောက်ပြောနေပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>တပည့်များလည်း အံ့အားသင့်နေကြ၏...</p> <p> </p> <p>တာအိုအမှတ်အသားမှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ အမှတ်အသားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ စကားမပြောနိုင်၊ မတွေးတောနိုင်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် လက်တွေ့ကြားတွင်သာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြ၏။ ထိုသို့သော အရာက ဝိုင်ကို မည်သို့ သောက်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“လျှောက်ပြောခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သိကြလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဝိုင်မူးနေသဖြင့် ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောတာ မမဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါမှာ အရင်းအမြစ် ရှိလို့လား...” ယန်ချင်းယွင်က အံ့အားသင့်ကာ မေးလိုက်၏...</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ ရှိတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လောကီကမ္ဘာရဲ့ အစွန်အဖျား တောင်ဘက်အရပ်မှာ ဟူလို့ ခေါ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ဟူမျိုးနွယ်စုဟာ ရေခဲပြင်တွေပေါ်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ကြဘူး... ရံဖန်ရံခါမှာ ဟူမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီ အစွန်အဖျားကနေ ရောက်လာတတ်ပေမဲ့ သူတို့ပြောတဲ့ စကားတွေက ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် အဲဒါကို လျှောက်ပြောခြင်းလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောတဲ့လူတွေကို ဖော်ပြဖို့ လျှောက်ပြောခြင်းလို့ သုံးနှုန်းကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အပြင်ကလူတွေက အတွင်းရေးကို နားမလည်ကြလို့ပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်... လင်းရီ ပြောတာက အမှန်ပဲလား...”</p> <p> </p> <p>တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင် အတွင်း၌ ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးက ကျိုးယွင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “တောင်သခင် လင်းရီက လျှောက်ပြောခြင်းဆိုတဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားပြီး သူတို့ မလုပ်နိုင်တာက သူ မလုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြောပြနေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်သည် လင်းရီ၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်သွားသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “တောင်သခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘိုးဘေးသခင်နဲ့အတူ ဝိုင်သောက်ဖို့ဆိုတာ သေချာပေါက် လုံလောက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီဘိုးဘေးက မင်းကို တားမှာမဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းယွင်က အနောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားရာ သူ၏ ခြေရင်းအောက်တွင် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အထက်သို့ တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ချီထိန်းချုပ်မှု ပြီးပြည့်စုံခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ယခုအခါ လင်းရီသည် လေကိုစီးကာ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ရပ်နေနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာ လင်းရီ... ဝိုင်တောင် တောင်သခင်က ဘိုးဘေးသခင် အားလုံးကို ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားချင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိုင်အိုးထဲမှ ဝိုင်များမှာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ဝိုင်ရနံ့များမှာ လျှံထွက်သွားခဲ့၏။ ဝိုင်များသည် မိုးရေကုလားကာတစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး လင်းရီ၏ အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်</p> <p> </p> <p>“ဟင်းလင်းပြင်စိတ်ဝိညာဉ်...”</p> <p> </p> <p>[ဝိုင်ဝိညာဉ် - ဟင်းလင်းပြင်စိတ်ဝိညာဉ်]</p> <p> </p> <p>[ဝိုင်တစ်အိုးက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုအားလုံးကို ချိုးဖျက်နိုင်တယ် ဝိုင်တစ်အိုးက စိတ်ကူးယဉ်မှုအားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ နှလုံးသားဆီကို ရောက်ရှိနိုင်တယ်။]</p> <p> </p> <p>“ဝှီ”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။ သူတို့ အသက်ဝင်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိုင်ကုလားကာ ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့်အမျှ ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်များသည် ချက်ချင်းပင် အသွင်အပြင် ထင်ရှားလာပြီး အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာကြသည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် တောင်တစ်ရာမှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ကြပြီး အရိုးစစ်ဆေးရေးစင်မြင့်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>တာအိုအမှတ်အသားများမှာ အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် တာအိုအမှတ်အသားများအတွင်းမှ ရှေးဟောင်း တောင်သခင်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် မတူညီသော ခေတ်ကာလများမှ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ကွဲပြားနေကြပေသည်။ အချို့မှာ မြင့်မားသော ဦးထုပ်များနှင့် ကျယ်ပြန့်သော ခါးစည်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စနစ်တကျ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ အချို့မှာမူ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် ရင်ဘတ်ဟဟ ဖြစ်နေကာ လွတ်လပ်သော စိတ်ဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုံရိပ်များမှာ သမိုင်းကြောင်းထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။ လောကပြင်ပမှ နတ်မင်းများအလား ထိုပုံရိပ်များကြောင့် ဟွာချီစင်မြင့်မှာ နတ်မင်းနန်းတော်တစ်ခုနှင့် တူနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုလား...”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်းတဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုလဲ...”</p> <p> </p> <p>“တာအိုအမှတ်အသားကို အခြေခံပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို တကယ်ပဲ ဖန်တီးလိုက်တာလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီဘိုးဘေးရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား တာအို အောင်မြင်မှုတွေနဲ့တောင် ဒီအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို အောင်မြင်နိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသောသူက ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော် သခင်မပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“လင်းရီက ချီသန့်စင်ခြင်း ဆယ့်နှစ်ဆင့် နယ်ပယ်နဲ့တင် ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ထင်ယောင်ထင်မှားတောင် ၏ အထက်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင်သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အင်မော်တယ်အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ ကမ္ဘာနှစ်ခု ပါဝင်နေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်”</p> <p> </p> <p>ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားပြီး ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။ တစ်ဦးစီတိုင်းက ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်ရှိ လောကပြင်ပမှ အင်မော်တယ်မြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုလား... ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာတစ်ခုလား...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်သည်လည်း ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုကို လေ့လာဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ အစစ်လား အတုလားဆိုသည်ကို သူ မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက သေချာပေါက် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုပဲ...”</p> <p> </p> <p>ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင်က သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်သခင်လင်း...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့ ဒီလိုနည်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ပို၍ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုဘိုးဘေးသခင်များမှာ ဤအချိန်တွင် အမှန်တကယ် စကားပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူတို့အားလုံးက လင်းရီကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်များ ရှိနေသည့်အလား ကြင်နာစွာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ပန်းတွေကြားမှာ ဝိုင်တစ်အိုးနဲ့ ဆွေမျိုးမပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း သောက်နေရတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးသခင်တွေကို ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး အခြေတည်အဆင့် အခန်းကို အတူတူ ဖန်တီးချင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ဝိုင်အိုးကိုကိုင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်၌ တောက်ပသော ပန်းများ ပွင့်လန်းလာပြီး ငှက်များ၊ အင်းဆက်များနှင့် လိပ်ပြာများသည် ကြယ်ရောင်များကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေကြ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘိုးဘေးသခင် တစ်ဦးစီ၏ ရှေ့တွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခုစီ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဝိုင်အိုးသည် ကပြနေသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘိုးဘေးသခင် တစ်ဦးစီ၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး အိုးထဲရှိ ဝိုင်များမှာ အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ဘိုးဘေးသခင်တိုင်းအတွက် ဝိုင်တစ်ခွက်စီ လောင်းပေးခဲ့သည်။ ခွက်များမှာ အတုဖြစ်သော်လည်း ဝိုင်မှာမူ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု ဖြစ်သော်လည်း သင်္ချိုင်းပေါ်တွင် စက္ကူငွေများ မီးရှို့သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန်တော့ မလုပ်ဆောင်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ဒီလူတွေက တကယ် အသက်ရှင်နေကြတာလား...”</p> <p> </p> <p>“သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတွေကို မြင်နေရတာလား...”</p> <p> </p> <p>“မပြောကောင်းတာတွေ... ဘိုးဘေးသခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”</p> <p> </p> <p>ဟွေရှင်းနှင့် အခြားတပည့်များမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် စကားများကို လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားပြီးနောက် အမြန်ပင် ပြန်လည် တောင်းပန်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>“အခြေတည်အဆင့်အခန်းကို အတူတူ ဖန်တီးမယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်း... သူက ငါတို့နဲ့အတူ တာအိုကို မေးမြန်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...”</p> <p> </p> <p>ဝိုင်ခွက်ကို ယူလိုက်ကြသော ဘိုးဘေးသခင် အများအပြားမှာ လင်းရီကို တွေးတောစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တာအိုကို မေးမြန်းခြင်းလား။ တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များအားလုံးမှာ ဤအချိန်တွင် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေကြ၏။ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု တစ်ခုနှင့် တာအိုကို မေးမြန်းမည်တဲ့လား။ သူ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>“ဆူးဟွိုက်တောင်ကြား... ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုက ဒါကို လုပ်နိုင်လား...”</p> <p> </p> <p>တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင် ဆူးဟွိုက်တောင်ကြားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အဲဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားဝင်္ကပါ ဆိုရင်တော့ သဘာဝကျကျ မလုပ်နိုင်ဘူးပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဆူးဟွိုက်တောင်ကြားက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရိုးစကားရှိသည် မဟုတ်လော၊ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုသည် နှလုံးသားမှ မြစ်ဖျားခံသည်ဟုပင်။ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု အားလုံးသည် နှလုံးသားအတွင်းမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထင်ယောင်ထင်မှားဝင်္ကပါ ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ အတွင်းစိတ်မှ စွဲလမ်းမှုများကို နှိုးဆွရန် တာအို၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုတစ်ခုနှင့် တာအိုကို မေးမြန်းခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် တာအိုကို မေးမြန်းခြင်းနှင့် မခြားနားချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ လင်းရီ အတွက်ကတော့... ငါ မသေချာဘူး...”</p> <p> </p> <p>ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင်သည် လျှောက်ပြောခြင်းဆိုသည့် ဖြစ်ရပ်ကို တွေးတောရင်း လင်းရီကို စိုက်ကြည့်ကာ မသေချာသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း သိတာကို ပြောစမ်း...”</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်က ဤတစ်ကြိမ်တွင် စကားများကို ပို၍ ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ... မမေ့ကြပါနဲ့...”</p> <p> </p> <p>“လင်းရီက တာအိုအမှတ်အသားကို ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုရဲ့ အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုနေတာလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတာအိုအမှတ်အသားတွေက ဘိုးဘေးသခင်တွေရဲ့ တာအိုအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေ အကုန်လုံးပဲ... အခု အဲဒါတွေက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုတွေအဖြစ် ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဖာတောင်သခင်၏ ငေါက်ငန်းမှုကို ခံလိုက်ရသော ဆူးဟွိုက်တောင်ကြားသည် ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံးကို အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဆိုလိုတာက... လင်းရီက အချိန်မြစ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ဘိုးဘေးသခင်တွေနဲ့ တာအိုကို အမှန်တကယ် မေးမြန်းနိုင်မှာလား...”</p> <p> </p> <p>ချီတောင်တောင်သခင်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤတာအိုအမှတ်အသားများကြားတွင် ချီတောင်တောင်သခင်၏ ဆရာလည်း ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါတော့ အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဆူးဟွိုက်တောင်ကြားက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ တပည့်များကို သင်ခန်းစာပေးရန်အတွက် ဘိုးဘေးသခင်များကို ခေါ်ယူခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းရီ... မင်းက အခြေတည်အဆင့် အခန်းကို ဖန်တီးချင်တယ်ဆိုရင် မင်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအခန်း ရှိလား...”</p> <p> </p> <p>ချီကျမ်းစာကို စတင်လမ်းဖောက်ခဲ့သူ ဘိုးဘေးသခင် ဟုန်ရွှမ်ယီ က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သဘာဝကျကျ ရှိတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကို ထုတ်ပြပြီး ငါတို့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးမလား...”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ရွှမ်ယီက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ ပေးတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်နေသည့် စာလုံးတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save