Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိုင်တောင်ပြီးစီးခြင်းနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">ခမ်းနားသော ပွဲတော်များကို စီစဉ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး ဦးညွှတ်နေသော လင်းရီကို တစ်ဦးစီတိုင်းက ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်သည်လည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိ၏။ အရင်တုန်းက တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်သည် လင်းရီအား ကိုယ်ပိုင် ဝိုင်တာအို တည်ထောင်ရန်နှင့် အတွင်းစည်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ထောက်ခံပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့မှာ စိတ်မချ ဖြစ်နေခဲ့ကြသေးသည်။ ဝိုင်တာအိုမှာ လူသိနည်းလွန်းလှပေသည်။ တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်သည် သူ၏ လိုက်လျောမှုက လင်းရီကို ဖျက်ဆီးပစ်သလို ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအခါ လင်းရီ၏ အခြေတည်အဆင့် တာအို ထွက်ပေါ်လာပြီဖြစ်ရာ သူသည် အရေးကြီးသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းစည်းမှ အစွမ်းထက်သူများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ရှိနေကြပေသည်။ အထူးသဖြင့် ယခင်က လင်းရီ ဝိုင်တာအိုကို ရွေးချယ်မှုအပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသော ဘိုးဘေးသခင်များ၏ လင်းရီအပေါ် အကြည့်များမှာ ယခုအခါ လေးစားအားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဖာတောင်သခင်ကတော့ ဒီဘိုးဘေးထက် ပိုပြီး အမြော်အမြင် ရှိတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဝိုင်တာအိုက တခြားအရာတွေထက် မနိမ့်ကျပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျူးယန်က ပြုံးလိုက်ပြီး အလိုအလျောက် သူ၏ ခေါင်းကို ထိမိသွားရာ စူးစူးဝါးဝါး ခံစားချက်က သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြန်သဖြင့် ဖာတောင်သခင် ရှိရာဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏ အကြည့်မှာ ဖာတောင်သခင်နှင့် တိုက်ရိုက် ဆုံသွားသဖြင့် သူ နောက်တစ်ကြိမ် လန့်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီအမျိုးသမီးက ကိုင်တွယ်ရ ပိုပိုပြီး ခက်လာပြီပဲ သူမက စကားများများစားစား မပြောဘဲ ဓားကိုပဲ အရင်ထုတ်တတ်တာလေ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါက ဆံပင်တွေကို ရိတ်လိုက်တယ် နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ မုတ်ဆိတ်တွေကို ရိတ်ပစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ် အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီဘိုးဘေးကြီးက ကတုံးဥကြီး ဖြစ်သွားတော့မှာပေါ့။</p> <p> </p> <p>“လင်းရီ မင်းရဲ့ ဝိုင်တောင်ကို ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>“မင်း နှစ်သက်တဲ့နေရာရှိလား...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်သည် အတွေးများ မြန်ဆန်နေစဉ်မှာပင် အောက်သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး လင်းရီ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင် ရဲ့ ဘေးမှာပဲ ထားပါရစေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်ရှိရာ နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ ဒီဘိုးဘေးနောက်ကို လိုက်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားကာ မီးတိမ်တိုက်များကို နင်းလျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာက ဘိုးဘေးသခင်အားလုံးကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက လှည့်ကာ ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဘိုးဘေးသခင်များကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ချီတောင် ဘိုးဘေးသခင်များအားလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးများကို ပြသခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝှီ.. “</p> <p> </p> <p>ယင်းကို မြင်သောအခါ လင်းရီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် တန်ခိုးစွမ်းအားကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုများအားလုံး ဆုတ်ခွာသွားပြီး အရာအားလုံးမှာ ယခင်ပုံစံအတိုင်း ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်ယန်ကို ဂျူနီယာက နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ယန်ချင်းယွင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဆူးလီကို ခေါ်ကာ ကျူးယန်၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးယွင်ကလည်း ပြုံးကာ လေကိုစီးလျက် လိုက်ပါလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဒီနေရာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်သည် တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်နှင့် မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဤနေရာမှာ ကျယ်ပြောလှသော သစ်တောကြီးဖြစ်ပြီး ဘာမှမရှိသေးဘဲ မူလက တာအိုအမွေအနှစ်တစ်ခု တည်ထောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော နေရာဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မြင့်တက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ တောင်တန်းများဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော ကြီးမားလှသည့် မီးလိုနီရဲနေသော လက်ကြီးတစ်ဖက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့၏။ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်နေသော တောင်တန်းများမှာ မြေပြင်မှ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်တန်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကြီးမှာ မြည်ဟည်းသွားပြီး အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တောင်တန်းများကို လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိသော ပြသာဒ်တစ်ခုအဖြစ် သန့်စင်ပစ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ကျူးယန်က ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ လင်းရီသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အတွင်းစည်း ဘိုးဘေးတစ်ဦး၏ စွမ်းအားလော တောင်များကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ပင်လယ်များကို ဆူပွက်စေသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီသက်သက် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲကျူးယန်က ဒသမအဆင့် လက်နက်သန့်သင်ပညာရှင်တစ်ဦးလေ။ ဒါမျိုးလုပ်တာက သူ့အတွက်တော့ ရိုးရှင်းပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင် ရောက်ရှိလာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဪ အကြီးအကဲကျူးယန်က လက်နက်သန့်သင်ပညာရှင် တစ်ဦးကိုး...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က ကျိုးယွင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျူးယန်၏ လက်ထဲမှ တောင်ကြီးတစ်လုံး ပျံထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဟန်ချွမ်တောင်ပင်ဖြစ်ပေသည်။ ဟန်ချွမ်တောင်မှာ ပျံထွက်လာချိန်တွင် လက်ဖဝါးအရွယ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း လေထဲတွင် ကြီးမားလာကာ ပေပေါင်း တစ်သောင်းခန့် မြင့်သော တောင်တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျူးယန် ဖန်တီးထားသော မြေကွက်လပ်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြီး၏ ခြေရင်းတွင် ပေတစ်ရာခန့် မြင့်သော ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် 【ဝိုင်တောင်】 ဟူသော စာလုံးကြီးနှစ်လုံးကို ရေးထိုးထားပေသည်။ တောင်ပေါ်တွင် အုတ်စိမ်းနှင့် အုပ်ကြွပ် အဆောက်အအုံများရှိနေပြီး အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူများမှာလည်း အဆက်မပြတ် တည်ရှိနေခဲ့၏။ တောင်ထိပ်တွင်မူ ခမ်းနားလှသော နန်းတော်တစ်ခုမှာ လွတ်လပ်သော နတ်မင်းစံအိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေပြီး ၎င်းကို အင်မော်တယ်မြူခိုးများက ဝန်းရံထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦး တကယ်လို့ တစ်ခုခုကို သဘောမကျဘူးဆိုရင် ဒီဘိုးဘေးက မင်းအတွက် တိုက်ရိုက် ပြန်ပြီး သန့်စင်ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က လင်းရီကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ခြေရှိ အဆက်မပြတ် တည်ရှိနေသော အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူများမှာ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ဝိုင်ချက်လုပ်သည့် အလုပ်ရုံများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းရီက ဝိုင်တာအိုကို လိုက်နာသူဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် ဝိုင်တောင်မှ တပည့်များသည် သူတို့၏ နေ့ရက်များကို ဝိုင်နှင့်အတူ ကုန်ဆုံးကြရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဝိုင်အလုပ်ရုံများမှာ သဘာဝကျကျ လိုအပ်ပေသည်။ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာများတွင်မူ တပည့်များ၏ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူများ ရှိနေကြ၏။ ထို့နောက် တောင်ခါးပန်းတွင် ခန်းမလေးခု တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ခန်းမလေးခု၏ အထက်တွင် ဝိုင်တောင်၏ အနာဂတ် အကြီးအကဲများအတွက် အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူများရှိနေပြီး ၎င်းထက် ပိုမြင့်သော နေရာတွင်မူ တောင်သခင်၏ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီကို ဝမ်းသာသွားစေသည့် အချက်မှာ တောင်ထိပ်တွင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ ရေကန်ထဲတွင် စင်္ကြံလမ်းများနှင့် ခန်းမဆောင်များ ရှိနေပြီး ရေကန်နံဘေးတွင် ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးနေသော ကြိုးကြာငှက်များပင် ရှိနေခဲ့သည်။ တောင်သခင်၏ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူမှာ ရေကန်၏ ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေပေ၏။ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ရေတံခွန်တစ်ခုမှာ အောက်သို့ စီးဆင်းနေပြီး အေးစက်သော ချီအလွှာများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဝိုင်တောင်ကို သဘောကျရဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က မေးနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ သိက္ခာရှိသော ဒသမအဆင့် လက်နက်သန့်သင်ပညာရှင်တစ်ဦးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆောင်ရွက်ပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ မည်သူက အပြစ်ရှာနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“သဘာဝကျကျ သဘောကျတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် နေမင်းမှာ အရှေ့အရပ်မှ ထွက်ပေါ်လာနေပြီး တောက်ပသော နေရောင်ခြည်မှာ ရေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေကာ ကြိုးကြာငှက်များမှာလည်း ရေကန်နံဘေးတွင် ဆော့ကစားနေကြပြီး ရေပြင်မှာ လင်းလက်နေသဖြင့် လင်းရီမှာ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်နေရင်း အခြားသော တောင်များအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ သူရဲကောင်းဆန်သော ခမ်းနားမှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်ပြီး ကြည့်ရအောင်...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လင်းရီကို နန်းတော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်ရဲ့ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူကို ဒသမအဆင့် ဝင်္ကပါနဲ့ ကာကွယ်ထားတယ်။ ဒါကတော့ ဝင်္ကပါတံဆိပ်ပြားပဲ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူရဲ့ ပထမထပ်က ဆေးပင်တစ်ရာ ဥယျာဉ်ဖြစ်ပြီး အထဲမှာရှိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ပန်းတွေနဲ့ အပင်တွေက မင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေအတိုင်း ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားတာ ဒုတိယထပ်ကတော့ ဝိုင်အလုပ်ရုံပဲ တတိယထပ်ကတော့ ကျင့်ကြံဖို့ နေရာဖြစ်ပြီး အထဲမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အကျိုးရှိစေမယ့် ၁၂ ထပ် ဝင်္ကပါတွေ ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်သည် လင်းရီအား အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူအတွင်း လိုက်လံပြသခဲ့ရာ သူ ကြည့်လေလေ ပို၍ ကျေနပ်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ တောင်သခင် တစ်ယောက်ရဲ့ တစ်လစာ လစဉ်အရင်းအမြစ်ခွဲတမ်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ကျေနပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျူးယန်က ဟင်းလင်းပြင်မှော်ရတနာ တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လစဉ်အရင်းအမြစ်ခွဲတမ်း လည်း ရှိသေးတာလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ နှလုံးသား လှုပ်ခတ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ ရှိတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာလော့ကျင့်ကြံသူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းပေါ် မူတည်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လစဉ်အရင်းအမြစ်ခွဲတမ်းတွေကို ရရှိနိုင်ကြတယ် ဒါတွေအားလုံးကို အတွင်းစည်းက ထောက်ပံ့ပေးတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ လစဉ်အရင်းအမြစ်ခွဲတမ်းက အခြေခံအကျဆုံး ကျင့်ကြံခြင်း လိုအပ်ချက်တွေကိုပဲ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ တခြား အရင်းအမြစ်တွေကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ရှာဖွေရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် တောင်တစ်ရာမှာရှိတဲ့ တောင်တိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဖန်တီးတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိရမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အံ့အားသင့်သော အမူအရာ ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ သဘာဝပဲလေ ကောင်းမွန်တဲ့ ပန်းတွေဟာ ဖန်လုံအိမ်ထဲမှာ ကြီးပြင်းလို့ မရဘူး တကယ်လို့ ဂိုဏ်းက အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပေးနေမယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ် ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယန်က ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အလေးအနက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် မင်းမှာ အခုလုပ်စရာ ကိစ္စနှစ်ခု ရှိတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က အမှီလိုက်လာပြီး လင်းရီကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာများလဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အမြန် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပထမကတော့ ဝိုင်တောင်အတွက် ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်တစ်ခုပြင်ဆင်ရမယ် ဝိုင်တောင် တည်ရှိနေကြောင်းကို ကြေညာဖို့ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပွဲတော်တစ်ခု ပြင်ဆင်ရမယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ် အပြင်စည်း တောင်တစ်ရာမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရိုးရာပွဲတော်ကြီးတွေ ရှိကြတယ် ချီတောင်မှာဆိုရင် နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်ကျင်းပတဲ့ တာအိုမေးမြန်းခြင်း အစည်းအဝေးရှိတယ် တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်မှာဆိုရင် ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲများ ရှိသလို ဖာတောင်မှာတောင်မှ ကောင်းကင်သုတ်သင်ပွဲဆိုတာ ရှိသေးတာပဲ ဝိုင်တောင်မှာလည်း သဘာဝကျကျ ကိုယ်ပိုင်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်တစ်ခု ရှိသင့်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဒုတိယအချက်ကတော့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဖန်တီးဖို့ နည်းလမ်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အတိအကျပဲ လူတစ်ယောက်ကို ငါးတစ်ကောင်ပေးရင် တစ်ရက်ပဲ ကျွေးနိုင်မယ် ငါးဖမ်းနည်းကို သင်ပေးရင်တော့ တစ်သက်လုံး ကျွေးနိုင်လိမ့်မယ် တာအိုအမွေအနှစ်တစ်ခု ထွန်းကားပြီး ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက် တပည့်တွေဟာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဖန်တီးတဲ့ အနုပညာကို အရင်ဆုံး ကျွမ်းကျင်ရမယ်...” ကျိုးယွင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံအကြောင်းပြောရတာက ရိုင်းစိုင်းသလို ခံစားရနိုင်ပေမဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ၊ အဖော်တွေ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့ မြေနေရာတွေဟာ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ မရှိမဖြစ် အစိတ်အပိုင်းတွေဖြစ်ရာ မည်သူမျှ ၎င်းတို့ဆီမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စနှစ်ခုက တကယ်တော့ တစ်ခုတည်းပဲ ဖြစ်သွားပြီပေါ့...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save