Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွင်းရောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">ပညာရှိတောင်ပေါ်က ရုပ်ထု တစ်ထောင့်နှစ်ရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ ချီထိန်းချုပ်မှုက အရမ်းအရေးကြီးတယ်လို့ ဆရာက ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် ချီထိန်းချုပ်မှု အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ကို စောစောရောက်အောင် ချီထိန်းချုပ်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ များများသုံးဖို့ ပြောထားတာ...”</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့က တောင်သခင်တွေ မဟုတ်ဘူးလေ... တောင်သခင်လင်းက သုံးနာရီအတွင်းမှာ ချီထိန်းချုပ်မှု မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ရောက်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကတော့ လုံ့လဝီရိယနဲ့ပဲ အားနည်းချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းရမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဟွေရှင်းသည် လင်းရီနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီးနောက် ယခင်ကဲ့သို့ ရှက်ကြောက်မနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟွေရှင်း... မင်းသာ အားနည်းတဲ့သူဆိုရင် ဒီလောကမှာ တော်တဲ့သူ အများကြီးရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟွေရှင်း၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံမှာ ဧကဒသမအဆင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤမျိုးဆက်ရှိ တပည့်များကြားတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“တောင်သခင်လင်း... အရင်ဆုံး ဆေးခန်းမကို သွားကြရအောင်...”</p> <p> </p> <p>“ဝိုင်လမ်းညွှန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အမြွက် အချို့ ကျွန်မဆီမှာ ရှိပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဟွေရှင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပေလွှာ အပုံကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ ၎င်းအတွင်း၌ ဝိုင်လမ်းညွှန်နှင့် ပတ်သက်သော အရိပ်အမြွက်များ ပါဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟွေရှင်းနောက်သို့ လိုက်ကာ ဆေးခန်းမဆီသို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဆေးခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကဲ့ချင်က ထိုနေရာတွင် စောင့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ လင်းရီကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာက ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေအကြောင်း မေးမြန်းချင်လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးကို အတွင်းခန်းမဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးခန်းမထဲတွင် တပည့် အတော်များများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံပုံများမှာ လင်းရီအတွက် အလွန် ဆန်းသစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တပည့်အချို့မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာချီကို အသုံးပြု၍ အပ်နှင့်ချည်မျှင်များ ဖော်ဆောင်ကာ ပန်းထိုးနေကြသည်ကို လင်းရီ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အချို့မှာမူ ဝိညာဉ်ရေးရာချီကို အသုံးပြု၍ ငါးမျှားတံများ ဖော်ဆောင်ကာ ငါးမျှားနေကြသည်၊ ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ပြားတစ်ခုထဲရှိ ဆေးမှုန့်များကို ရွေးချယ်နေသော တပည့်များပင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မည်သူမျှ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို မလုပ်ဆောင်နေကြချေ။</p> <p> </p> <p>“ဆေးတောင်ရဲ့ တပည့်တွေက ဘာလို့ ဆေးမဖော်စပ်ကြတာလဲဆိုတာ ထူးဆန်းနေတယ် မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ နားမလည်လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အရိုးတည်ဆောက်ပုံရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုတာ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ရတဲ့ အလုပ်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ချီထိန်းချုပ်မှု၊ ဆေးအာရုံခံစားမှုနဲ့ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေဟာ အခြေခံအကျဆုံး စွမ်းရည်တွေပဲပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ဥပမာအားဖြင့် အပ်ထဲကို ချည်ထိုးတာက ချီထိန်းချုပ်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ စိတ်ရှည်မှုကို လေ့ကျင့်ဖို့ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်စပ်သူတွေဟာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သန့်သင်ဖို့အတွက် လပေါင်းများစွာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာတောင် အချိန်ပေးရတတ်တယ်... တကယ်လို့ သူတို့က ဝိညာဉ်ရေးရာချီကို သိမ်မွေ့တဲ့ အဆင့်အထိ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ အံ့မခန်းတဲ့ စိတ်ရှည်မှု မရှိဘူးဆိုရင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>“ငါးမျှားနေတဲ့သူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အာရုံခံစားမှုကို အားကောင်းအောင် လုပ်နေကြတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ ဆေးမီးဖိုထဲက ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေ အရည်ပျော်သွားပြီလား၊ ဘယ်လောက်အထိ သန့်သင်ပြီးပြီလဲ ဆိုတာကို သိဖို့အတွက် ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေအပေါ် အာရုံခံစားမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ...”</p> <p> </p> <p>“ဆေးတာအိုမှာ ဆေးဖက်ဝင်ဂုဏ်သတ္တိ အနည်းငယ် ကွာခြားရုံနဲ့တင် ထွက်လာတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားသွားနိုင်တယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီဆေးမှုန့်တွေကတော့ ရှားပါးတဲ့ ပန်းတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးပင် ရာပေါင်းများစွာကို ကြိတ်ထားတာ... အဲဒီ ဆေးမှုန့်တွေကို အမှားအယွင်း မရှိဘဲ အမျိုးအစား ခွဲခြားနိုင်မှသာ ဆေးဝါးဗေဒ နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်ပြီလို့ သတ်မှတ်နိုင်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ဆေးလုံးတွေကို ကျင့်ကြံခြင်း မြှင့်တင်ဖို့အတွက် သောက်သုံးကြတာလေ... တကယ်လို့ ဆေးအမှားသုံးမိလို့ အဆိပ်ဆေးလုံး ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒါက လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားရာ ရောက်သွားမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အားကိုးမရသလို ထင်ရသော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအပေါ်တွင်မူ လုံလောက်သော ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုအပေါ် သစ္စာရှိတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်စပ်သူတိုင်းဟာ လေးစားမှုနဲ့ ထိုက်တန်ကြပုံရတယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းပြောတာကတော့ နားဝင်ချိုသားပဲ...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း…”</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦး အတွင်းခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ခါစမှာပင် ဆေးဖော်စပ်ခန်း တစ်ခုအတွင်းမှ နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“အောင်မလေး...”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆေးတောင် တပည့်တစ်ဦး ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုတပည့်၏ ဆံပင်များမှာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပြာများ ပေကျံနေကာ ပြေးနေရင်း ပါးစပ်မှ မီးခိုးအမည်းများ ထွက်နေပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံ အောက်နားတွင်လည်း မီးများ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတပည့်သည် ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် အပေါက်ဝရှိ ရေစည်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်ဝင်လိုက်ရာ အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ ချီထိန်းချုပ်မှု မလုံလောက်လို့ ဆေးမီးဖို ထပ်ပေါက်ကွဲပြန်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က ထိုတပည့်ကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုလို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝင်ခဲ့ကြ...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က လင်းရီကို ဆေးဖော်စပ်ခန်း တစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းအတွင်း၌ သီးခြားနေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ပန်းအိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပန်းအိုးတစ်ခုစီတွင် ရှားပါးသော ပန်း သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော ဆေးပင် တစ်မျိုးစီ စိုက်ပျိုးထားသည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သိန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေလိမ့်မည်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ပန်းအိုးတစ်ခုစီတွင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာ တစ်ခုစီလည်း ချိတ်ဆွဲထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ တတိယအဆင့်အောက်ရှိတဲ့ ရှားပါးပန်းတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးပင် အမျိုးအစားပေါင်း နှစ်သိန်းခုနစ်သောင်းလေးထောင်ငါးရာခြောက်ဆယ့်နှစ်မျိုး ရှိတယ်... မင်းအတွက်တော့ ဒီအပင်တွေရဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်တွေကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဖို့က ခဏတဖြုတ်တော့ လုံလောက်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းအိုးများကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် အများကြီးကို အကုန် မှတ်ထားရမှာလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ရိုးရှင်းတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းက ငါတို့ ဆေးတောင်ရဲ့ ဘိုးဘေးသခင်ဟာ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေကို လေ့လာဖို့အတွက် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ခဲ့ပြီး ဆေးပင်ပေါင်း တစ်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးခဲ့ရာကနေ ဆေးပင်တစ်ရာကျမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက အဆိပ်ရှိတဲ့ ဆေးပင်တွေကို အများကြီး မြည်းစမ်းမိခဲ့လို့ ကုလို့မရတဲ့ ဆေးအဆိပ်တွေမိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးလျက် နောက်ဆုံး ရှားပါးဆေးပင်ရဲ့ အာနိသင်နဲ့ ဆေးဝါးဗေဒကို ရေးသားပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်သူတွေဟာ ဆေးပင်တွေကို ကိုယ်တိုင်မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ အဆက်မပြတ် စတေးခဲ့ကြလို့သာ ဒီရှားပါးပန်းတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးပင်တွေရဲ့ ဆေးဝါးဗေဒကို ငါတို့ သိခဲ့ရတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဆေးပင်တစ်ရာခန်းမမှာ ပညာရှိတောင်လို့ ခေါ်တဲ့ တာအိုမေးမြန်းခြင်း နေရာတစ်ခု ရှိတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီပညာရှိတောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်မြည်းစမ်းရင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြတဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူတွေအတွက် ရည်စူးထားတဲ့ ရုပ်ထုတစ်ထောင့်နှစ်ရာ ကျော်ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဆေးဖော်စပ်သူတွေ အားလုံးဟာ ဒီပညာရှိတွေရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ရပ်နေကြပြီး ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကောင်းချီးတွေကို ခံစားနေကြရတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တာအိုတစ်ခုစီ ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာတစ်မျိုးကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။ သို့သော် ၎င်းအတွင်း၌ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကိုမူ တာအိုကို ဖန်တီးသူများသာ သိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းရီမှာ လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤလူများသည် တာအိုအတွက် မွေးဖွားလာပြီး တာအိုအတွက် သေဆုံးခဲ့ကြကာ မည်သည့်အခါမျှ နောင်တမရခဲ့ကြသော စစ်မှန်သည့် တာအိုရှာဖွေသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကြောင့်ပဲ ဆေးဖော်စပ်သူတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို တန်ဖိုးထားရမယ်... ဆေးဖော်စပ်သူဆိုတဲ့ နာမည်ကို အညစ်အကြေး မခံရစေနဲ့...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်သည် သူ၏ ပုံမှန် ဂရုမစိုက်တတ်သော အမူအရာကို ပြောင်းလဲ၍ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာရှိတဲ့ ရှားပါးပန်းတွေနဲ့ ဆေးပင်တွေက အစစ်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဝင်္ကပါတစ်ခုကနေ ဖန်တီးထားတာ...”</p> <p> </p> <p>“ပန်းအိုးတစ်ခုစီဟာ သီးခြားဝင်္ကပါ တစ်ခုစီဖြစ်ပြီး ရှားပါးပန်းတစ်မျိုးစီရဲ့ မျိုးစေ့ကနေ အပင်ပေါက်တာ၊ ပြီးတော့ ရင့်မှည့်လာတဲ့အထိ အဆင့်တိုင်းကို ပြသပေးနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အပေါ်က ကျောက်စိမ်းပေလွှာမှာ အဆင့်တစ်ခုစီရဲ့ လက္ခဏာရပ်တွေကို ပုံရိပ်တွေနဲ့အတူ ပြသပေးလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်လိုက်ကြဦး... တကယ်လို့ နားမလည်တာရှိရင် ဒီအဘိုးကြီးကို လာမေးနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“အများစုကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုရင်တော့ ဒီအဘိုးကြီးက ဆေးဝါးဗေဒအကြောင်း သင်ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က စကားပြောပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်းရှိ ဆေးမီးဖို တစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ စတင်ဖတ်ရှုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီကမူ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူနှင့် အနီးဆုံးရှိ ပန်းအိုးဆီသို့ လှမ်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျွင်းရောက် - ရေဓားမြက်။ ပန်းအိုးအတွင်း၌ ပေနှစ်ပေခန့် မြင့်သော၊ အရွက်များတွင် အစွန်းများ ပါဝင်ပြီး ဓားပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် မြက်တစ်ပင် ရှိနေကာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်များ ကျရောက်နေသဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အမည်ကို မှတ်သားလိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ ရေဓားမြက်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအလား ပျောက်ကွယ်သွားကာ မျိုးစေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏၊ ပန်းအိုးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်တွင်လည်း စာလုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ယံ အနှစ်သာရက မျိုးစေ့အဖြစ် ကျဆင်းလာပြီး ယင်ချီ ရာပေါင်းများစွာကနေ မွေးဖွားလာတာ၊ ဒါက ရေဓားပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရေဓားမြက်မှာ မျိုးစေ့မှ အပင်ပေါက်ကာ အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာသည်အထိ အဆင့်တိုင်းတွင် မတူညီသော သတင်းအချက်အလက်များ ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်မော်တယ် နည်းလမ်းတွေပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အံ့ဩတကြီး ချီးကျူးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အင်မော်တယ်တစ်ပါးကသာ ရှားပါးပန်း သို့မဟုတ် ဆေးပင်တစ်ပင်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဤသို့ ပြည့်စုံစွာ ပြသနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများကို နားလည်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီရေဓားမြက်ကို ဘာလို့ ကျွင်းရောက်လို့ ခေါ်တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်ရှိ ‘ကျွင်းရောက်’ ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးမှေးလျက် စာဖတ်နေသော ကဲ့ချင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save