Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၂</h2> <h2 style="text-align: center;">မတူညီသော အမည်များ၊ ကျိုးယွင်၏ ဝမ်းနည်းမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>“တောင်သခင် ဧည့်သည်တစ်ယောက် စောင့်နေပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဝိုင်တောင်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဆူးလီက ရှေ့ထွက်၍ သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူလဲ..”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>ဆူးလီက စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက တပည့်က တောင်သခင်ဆီကို နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် လာပို့ပေးတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ အရမ်းကောင်းတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ တောက်ပလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ထရပ်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် လင်းရီသည် သူ၏ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့၏။ ရေကန်လယ်ရှိ ခန်းမဆောင်တစ်ခုတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ရှန်ကွမ်းယွီက တောင်သခင်လင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက တိမ်တိုက်တစ်ခုကို စီးနင်းကာ ရှန်ကွမ်းယွီ၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်း ကျွန်တော် ရောက်လာတာကြောင့် တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ကြည်နူးစရာ အချိန်တွေကို နှောင့်ယှက်မိသွားလား မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက စိတ်ကူးပေါက်လို့ အပျော်တမ်းတီးခတ်ကြည့်နေတာပါ၊ တောင်သခင်လင်းက လှောင်မရယ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းယွီက စကားပြောနေရင်း လင်းရီကို မသိမသာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမ ကြည့်လေလေ ပို၍ အံ့အားသင့်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့၏။ အခြေတည်အဆင့်။ သူက ဝိုင်တာအို အခြေတည်အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်း ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မက နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အတွက် လာခဲ့တာပါ၊ တောင်သခင်လင်းရဲ့ ပုံတူတစ်ချပ် ဆွဲပေးချင်လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပုံတူဆွဲမယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ ဓားကဲ့သို့သော မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်၊ နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ လူဆယ်ယောက် ပါပါတယ်၊ ကျွန်မတို့က သူတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အခု စာရင်းသွင်းဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ ပုံတူတွေ လိုအပ်နေတာပါ။ ဒါကြောင့် တောင်သခင်လင်းအနေနဲ့ ကူညီပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကိစ္စသေးလေးပါ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းယွီက သူမလက်ကို လှန်လိုက်ရာ စုတ်တံများ၊ တိမ်ရနံ့မင်၊ စက္ကူ နှင့် မှင်ကျောက်တို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမင်က အနည်းငယ် ထူးခြားနေသလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ကျွန်တော် မှားမသွားဘူးဆိုရင် ဒီမင်က ရှားပါးဆေးပင် အမျိုးအစားပေါင်း သုံးဆယ့်နှစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မှန်တာပေါ့၊ ဒီမင်ကို တိမ်ရနံ့မင် လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ အဲဒီထဲမှာ ရှားပါးဆေးပင် ၃၂ မျိုး ပါဝင်တာ မှန်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ခံစားချက်ကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ခဲ့ပြီး မိုင်ပေါင်းသုံးသောင်းအထိ ပန်းတွေ ပွင့်လန်းသွားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ကြားဖူးလား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက စကားလမ်းကြောင်းကို အဓိကအချက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆန်းတောင်မှာ အနှစ်သုံးထောင် ကြာပြီးတဲ့နောက် လူသားအသွင် ပြောင်းလဲခဲ့တဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်၊ သူ့နာမည်က ရှောင်လို့ ခေါ်တယ်လေ။ ရှောင်က လောကီကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး ခံစားချက်ကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ခဲ့ရာကနေ မိုင်ပေါင်း သုံးသောင်းအထိ ပန်းတွေ ပွင့်လန်းသွားခဲ့ပြီး အဲဒီနေရာကို မက်မွန်ပွင့်တောင် လို့ အမည်ပေးခဲ့တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“မှန်တာပေါ့ အဲဒီကိစ္စပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အဲဒီပန်းတွေကော အခုထိ ကျန်နေသေးတာမျိုး ရှိလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့ ရှိတာပေါ့၊ အဲဒီပန်းက တာအိုမေးမြန်းခြင်း ပန်းတစ်မျိုးပဲ၊ ရှားပါးပန်းတွေထဲမှာ ဘုရင်တစ်ဆူပေါ့၊ အဆင့်သုံးမှာရှိပြီး ငါးရောင်ခြယ်မက်မွန်ပန်းလို့ ခေါ်ပါတယ်၊ ဂိုဏ်းအသီးသီးရဲ့ ဆေးဥယျာဉ်တွေမှာတော့ ရှိနေမှာပါ...” ရှန်ကွမ်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် အချစ်ပန်းဆိုတာ ငါးရောင်ခြယ်မက်မွန်ပန်း ပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ၎င်းကို ကြားသောအခါ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်း ပူပန်မှုတွေကို မေ့ပျောက်တာကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ခဲ့သူတွေရှိလား၊ ပြီးတော့ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကော ရှိလားဆိုတာ သိနိုင်မလား...” လင်းရီက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပူပန်မှုတွေကို မေ့ပျောက်တာကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ခဲ့သူကတော့ တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ တာအိုဘွဲ့က ဝူယိုးလို့ ခေါ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းယွီက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူယိုးက တာအိုထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ သူ့တစ်ဘဝလုံးစာ ပူပန်မှုတွေက တာအိုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မက်မွန်သီးတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒီအသီးက အလွန်ထူးဆန်းတဲ့အရသာ ရှိပေမဲ့ နှလုံးသားတွင်း နတ်ဆိုးတွေကိုတော့ ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်တယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဝမ်းနည်းမှုကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ခဲ့သူကကော ဘယ်သူလဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်းနည်းမှုကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ခဲ့သူတွေကတော့ အများကြီးရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ကျန်နေခဲ့သူကတော့ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီလူက တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းယွီ၏ လက်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး လင်းရီကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင် တောင်သခင် ကျိုးယွင်နဲ့ ပတ်သက်နေတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဆရာနဲ့ ပတ်သက်နေတယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်၊ လူအများအပြားက ဒါကို သိထားကြပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ တိကျတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှင်းမပြနိုင်ဘူးလေ။ တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် တောင်သခင်လင်းအနေနဲ့ တောင်သခင်ကျိုးကို ကိုယ်ပိုင်ပဲ မေးကြည့်တာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ရှန်ကွမ်းယွီက လင်းရီကို အားနာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save