Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၅</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်းရဲ့ အကြည့်တစ်ချက်က</h2> <h2 style="text-align: center;">လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှစ်ဘဝကို လမ်းမှားစေခဲ့တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ့အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားကာ သလင်းကျောက်နန်းတော်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုနန်းတော်မှာ ပင်လယ်နက်အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေကာ သန္တာတောအုပ်များ ဝန်းရံလျက် ရှိပေသည်။ ရေနေသတ္တဝါများမှာ ဆီမီးခွက်များအလား လင်းလက်နေကြပြီး အိပ်မက်ဆန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နန်းတော်အတွင်း၌ ရေသူအမျိုးသမီးတစ်ဦးက မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ကြည်လင်လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် လက်ထဲရှိ ပုံတူတစ်ချပ်ကို စွဲလမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုပုံတူပေါ်တွင် ကျိုးယွင်သည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ လေကိုစီးလျက် ရပ်နေပေ၏။ ပန်းချီဆရာ၏ လက်ရာမှာ သာမန်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးယွင်၏ ရသကိုမူ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရေးထွင်းထားသည့်အလား ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု မဟုတ်ဘဲ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ရေသူမလေးရဲ့ အတိတ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ထိုရေသူအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း အရာရာကို နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် လေပြေတစ်ချက်အလား လှုပ်ရှားရင်း ထိုအမျိုးသမီး၏ မှတ်ဉာဏ်များအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြင်တွေ့နေရသည်။ အများဆုံး မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ ထိုရေသူမလေးသည် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူကို ငေးကြည့်နေခြင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ကြိမ်တည်း။</p> <p> </p> <p>ရေသူမလေးသည် ကျိုးယွင်ကို တစ်ကြိမ်တည်းသာ မြင်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း စွဲလမ်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။ ထိုစွဲလမ်းမှုကပင် သူမအတွက် ခက်ခဲလှသော ကပ်ဘေးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို ကံကြမ္မာဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သလို ဝဋ်ကြွေးဟုလည်း ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်းဟွာ”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ရွှေအမြူတေအဆင့်ကို ရောက်နေရမှာ ကြာလှပြီ၊ ဘာလို့ အခုထိ နှောင့်နှေးနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းအတွင်း၌ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရောင်ဝါရှိသည့် ရေသူဘုရင်မသည် ဖုန်းဟွာကို တင်းမာသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အချိန်မတန်သေးလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်” </p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာက တိုးညင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ သူမအနေဖြင့် အဆင့်တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်တိုင်း ကျိုးယွင်၏ ပုံရိပ်က စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတတ်ပြီး သူမကို နှလုံးသားနတ်ဆိုး စွဲကပ်စေကြောင်းကိုမူ မပြောရဲချေ။</p> <p> </p> <p>“မင်း နှစ်ကြိမ်တောင် ကျရှုံးခဲ့ပြီးပြီ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ တတိယအကြိမ်သာ ထပ်ပြီး ကျရှုံးမယ်ဆိုရင် ငါလည်း မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကတစ်ဆင့် နောက်ထပ်ဘဝသစ်တစ်ခုနဲ့ပဲ ရှင်သန်နိုင်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ လက်ရှိနယ်ပယ်အတွက်ဆိုရင် အဲ့ဒါက အရမ်းကို နှမြောစရာ ကောင်းလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ရေသူဘုရင်မသည် စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ရာ ရေသူမလေး ဖုန်းဟွာမှာ နေရာမှာတင် ကြောင်အကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မရဘူး”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ကျွန်မ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကို သုံးလိုက်ရင် သူ့ကို မေ့သွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မမေ့ချင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ မမေ့နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာ၏ အမူအရာမှာ အလွန် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင် ဖုန်းဟွာသည် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူကို ကိုင်ထားရင်း နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်က မူလက တာလော့မှာရှိတာ မဟုတ်ဘဲ အပြင်ကနေ ယူလာခဲ့တာပေါ့” </p> <p> </p> <p>လင်းရီက သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်... ရှင်က အတိတ်ကို ထင်ဟပ်စေနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်မ အဲဒီ ခဏတာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြည့်လေးကို တန်ဖိုးထားဖို့အတွက် ရေသူမျက်ရည် တစ်စက်ကို ချန်ထားခဲ့ချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာသည် ပုံတူကို စွဲလမ်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာခဲ့သည်။ ထိုမျက်ရည်မှာ ပုလဲလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“လောကမှာ အချစ်ဆိုတာ ဘာများလဲ၊ လူတွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသက်နဲ့လဲပြီး သစ္စာထားစေနိုင်တာလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက မနေနိုင်ဘဲ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့် ရေသူမလေးမှာ ဤမျှအထိ စွဲလမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်နှင့် မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဖုန်းဟွာမှာ သူမ၏ ဒုတိယဘဝကို ရှင်သန်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်သန့်စင်နေကာ လင်းရီ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပါးနပ်သော အသွင်ကို ပြန်လည် ရရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း ရွှေအမြူတေ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဖုန်းဟွာက ဒီဒုတိယဘဝမှာ သူ့ကို ထပ်ပြီး တွေ့ဦးမှာလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အသွားအလာ ရှိနေကြပြီး ၎င်းနေရာမှာ ကမ်းခြေရှိ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သော ရွှမ်ရွှေဂိုဏ်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်တစ်ခုနဲ့ တူတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်ကို ကြည့်နေစဉ် ဧည့်သည်များစွာကို မြင်တွေ့ရပြီး ဖုန်းဟွာသည် ရေသူဘုရင်မ၏ နောက်မှနေ၍ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဖုန်းဟွာမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးနပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဂိုဏ်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ ထိုနေရာတွင် တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် နံရံကို မှီထိုင်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ဝိုင်အိုးထဲမှ ဝိုင်ကို အားရပါးရ သောက်နေကာ တခြားသူများနှင့် တာအိုအကြောင်းကို စကားဖောင်ဖွဲ့ ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် မည်မျှအထိ စိတ်ဓာတ်ထက်သန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသနည်း။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။ ဤအကြည့်မှာ သေချာပေါက် ပြဿနာတက်တော့မည်ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ အကြည့်တစ်ချက်တည်း မဟုတ်ခဲ့ချေ။ ကျိုးယွင်သည် ဖုန်းဟွာ၏ အကြည့်ကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေး... ငါတို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြသလား”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က ဖုန်းဟွာကို တစ်နေရာရာမှာ တွေ့ဖူးသလို ခံစားရသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင့်အင်း... မတွေ့ဖူးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာက သူမနှလုံးသားမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖုန်းဟွာ... မြန်မြန်သွားပြီး လက်ဆောင်ကို ပေးလိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာ တွေဝေနေစဉ်မှာပင် ရေသူဘုရင်မ၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာ လက်ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကျိုးယွင်ကို ထပ်မံ ရှာဖွေလိုက်ချိန်တွင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးယွင် ထိုင်ခဲ့သော နေရာတွင် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ဖုန်းဟွာသည် တစ်စုံတစ်ခု စွဲကပ်သွားသည့်အလား ထိုဝိုင်အိုးကို သူမနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ ဖုန်းဟွာသည် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူကို ကြည့်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထိုဝိုင်အိုးကို နေ့ညမပြတ် ပွတ်သပ်နေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။ နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် ရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ချီ... ဒီနှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် က ငါ့ရဲ့ အတိတ်ကို တကယ်ပဲ ပြနိုင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ရေသူမလေးတစ်ဦးက ဖုန်းဟွာ၏ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့”</p> <p> </p> <p>“နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် က အတိတ်ကို ထင်ဟပ်စေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဆန္ဒတော့ လိုအပ်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“မင်း အဲဒီတာအိုကျင့်ကြံသူနဲ့ အရင်ဘဝက တွေ့ခဲ့ဖူးလားဆိုတာ သိချင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီကျောက်တုံးကို သုံးကြည့်လိုက်လေ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချီက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောဆိုရင်း ဖုန်းဟွာကို နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရေသူမျက်ရည်က အကောင်းဆုံး လှုံ့ဆော်မှုပဲ” ဟု ရှောင်ချီက သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ မငိုနိုင်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာသည် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း အခက်တွေ့နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ အကုန်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား။ ဟောဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချီက သူမ၏ လျှာလေးကို ထုတ်ပြရင်း ရေသူမျက်ရည်တစ်စက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ငါ့အမေဆီကနေ ခိုးလာတာ၊ ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချီက စကားပြောရင်း သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရေသူမျက်ရည်ကို နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ဆီသို့ ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချလွင်”</p> <p> </p> <p>ရေသူမျက်ရည်မှာ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ထိမှန်သွားသော်လည်း ပေါင်းစပ်မသွားဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ငါ့ကို လိမ်ပြောနေကြတာလား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါတွေက ဒဏ္ဍာရီတွေပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစစ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ရေသူမျက်ရည်ကို ကောက်ရန် ငုံ့လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ရေသူမျက်ရည်ကို ကောက်ယူလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏လက်မှာ မြေအောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်ခု၏ ထောင့်စွန်းကို သွားရောက် ထိမိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှာ တစ်ခုခု မြှုပ်ထားခဲ့တာလား”</p> <p> </p> <p>“ဘာများလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချီ၏ မျက်လုံးများက စူးရှလှပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားကာ မြေအောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာမှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ရှောင်ချီက သေတ္တာကို တူးထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့လက်ရာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို မြှုပ်ထားခဲ့တဲ့သူက ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ဝင် တစ်ယောက်များလား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချီမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ သေတ္တာကို သုံးပြီးတော့မှ ပျက်စီးနေတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဘာလို့ မြှုပ်ထားရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ချီက ညည်းညူရင်း ပုံတူလိပ်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံတူပေါ်တွင် ကျိုးယွင်သည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရဲရင့်တောက်ပစွာ ရပ်နေပေ၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ခန့်ညားသော တာအိုကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူလား”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာသည် ထိုပုံတူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး မှတ်ဉာဏ်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအားကြောင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းဟွာမှာ ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် အတွင်းမှ ပြာလွင့်လွင့် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး ဖုန်းဟွာ၏ မျက်မှောင်ကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များသည် တောင်ပြိုကမ္ဘာပျက်သည့်အလား အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်သော မျက်ရည်တစ်စက်မှာ ဖုန်းဟွာ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ ထပ်မံ စီးကျလာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ တကယ်ပဲ တွေ့ခဲ့ဖူးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ အဲဒီခဏတာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြည့်လေးကို ပြန်ရှာတွေ့ပြီ”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းဟွာက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူက ငါ့ကို မှတ်မိနေတာပဲ” ဟူသော အတွေးမှာ ဖုန်းဟွာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျိုးစေ့တစ်ခုအလား ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် အံ့မခန်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာကာ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အဖြစ် ပွင့်လန်းလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာရဲ့ အကြည့်တစ်ချက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှစ်ဘဝကို တကယ်ပဲ လမ်းမှားစေခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save