Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၃၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီလောကမှာ အရာအားလုံးကို</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရနိုင်မှာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းကသာ ငါ ဒီနားဆွဲကို မကောက်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ဒီလိုအဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“သူမလည်း အရင်ကလိုပဲ ပင်လယ်ပြာကြီးထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ပြီး အင်မော်တယ်တာအိုကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မှာလား”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်သည် သူ့လက်ထဲရှိ နားဆွဲကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျိုးယွင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်မှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကဲ့ချင်၊ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကို ကျင့်ကြံနေချိန်မှာ တကယ်ပဲ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ မရဘူးလား”</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းထဲတွင် ကျိုးယွင်သည် စာအုပ်များကြားထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး သူ၏ပတ်လည်တွင် စာအုပ်များမှာ တောင်တစ်လုံးအလား စုပုံနေခဲ့သည်။ သေချာ ကြည့်လိုက်ပါက ထိုစာအုပ်များအားလုံးမှာ ရေသူမျိုးနွယ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို အသေးစိတ် ရေးသားထားသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများ ဖြစ်ကြပေ၏။ ထိုအထဲတွင် တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ ရရှိလာသော ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်ပြီး ထိုစာလိပ်ထဲတွင် ဖုန်းဟွာ၏ သတင်းအချက်အလက်များအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ဆိုတာ ပြန်လည်ဝင်စားတဲ့အချိန်မှာ အတိတ်ကို စွန့်ပစ်နိုင်ဖို့အတွက် ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ တာအိုထဲကို ဝင်ဖို့ လိုအပ်တာလေ” ကဲ့ချင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားရင်ကော”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်၏ နှလုံးသားက လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆိုရင်တော့ ပြဿနာပဲ။ ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူကသာ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားရင် အတားအဆီးတိုင်းဟာ ကျော်ဖြတ်လို့မရတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ငါးပုံစံ နားဆွဲလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဒီအင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်အကြောင်းကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ၊ တကယ်ကြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်မိသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>“ဒီဂျူနီယာညီလေးရဲ့ နှလုံးသားက တာအိုအတွက်ပဲ ရှိတာပါ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာနှင့် အပြုအမူမှာ အပြစ်လုပ်ထားသော ကလေးတစ်ယောက်အလားဖြစ်နေပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ နားဆွဲကို သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲသို့ အမြန် ဖွက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း အဲဒီလိုပြောရင်တော့ ငါ စိတ်အေးရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရေသူမျိုးနွယ်က ငါ့ကို ဒီတစ်ခါ ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ဖိတ်ထားတယ်ဆိုတော့ မင်းကို သူမနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးရမလားလို့ ငါ တွေးနေတာ”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က စကားပြောရင်း ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျိုးယွင်မှာ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ ကျိုးယွင်က ကဲ့ချင်ကို အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး “ဘယ်လို တွေ့ခွင့်ပေးမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကဲ့ချင်က ပို၍ပင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်အားလုံးက တောင်သခင်တွေကတော့ ကျိုးယွင်ကို တည်ငြိမ်တယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ သူမအကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ သူ ဒီလောက်တောင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင် စကားပြောပြီးနောက် ရှေးဟောင်းကြေးမုံတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူကာ ကျိုးယွင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကြေးမုံကို ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်ကြေးမုံလို့ ခေါ်တယ်၊ ချီတောင်က စီနီယာအစ်ကို ဟွမ်လုံက ငါ့ကို ရှုံးထားတာလေ”</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒီကြေးမုံပေါ်မှာ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံတစ်မျှင် ချန်ထားခဲ့မယ်။ ငါ သလင်းကျောက်နန်းတော်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ မင်းက ငါမြင်ရသမျှကို ဒီကြေးမုံကတစ်ဆင့် မြင်ရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်နော်၊ မမြင်သင့်တာတွေကိုတော့ ကြည့်လို့ မရဘူး”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က စကားပြောပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး အင်မော်တယ်အငွေ့အသက်ရှိသော ကျိုးယွင်ပင်လျှင် ကဲ့ချင်၏ စနောက်ခြင်းကို ခံရသည့် နေ့ရက်များ ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။ ယခင် တောင်သခင်များမှာလည်း သူတို့၏ လူငယ်ဘဝတွင် အဖုံဖုံသော ရယ်မောဖွယ်ရာများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ကာလက... ဒီအဘိုးကြီး ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ရောက်ကတည်းက အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်ကာလပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်၏ အကြည့်များမှာ ညင်သာနေပြီး လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ကဲ့ချင်က သလင်းကျောက်နန်းတော်ထဲမှာ သုံးလတိတိ ဆေးဖော်စပ်ခဲ့တယ်၊ ငါ သူမကို ခုနစ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကဲ့ချင်က ငါ့ကို ပြောတယ်၊ သူမ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူမရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက ထူးကဲပေမဲ့ အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ဘဲ အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ရေသူမျိုးနွယ်က ဆေးတောင်ကို ဖိတ်ကြားခဲ့တာက ပိတ်ဆို့မှုချိုးဖျက်ဆေး တစ်လုံးကို အထူးတလည် ဖော်စပ်ပေးဖို့အတွက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ စီနီယာအစ်ကို ကဲ့ချင်ကို သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ပိတ်ဆို့မှုချိုးဖျက်ဆေး ဖော်စပ်ပေးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ စီနီယာအစ်ကို ကဲ့ချင်ကတစ်ဆင့် သူမဆီကို ကျမ်းစာတစ်စောင်လည်း ပေးပို့ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ငါဖန်တီးထားတဲ့ အရန် အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုပါ၊ သူမ အောင်မြင်စွာ အမြူတေဖွဲ့စည်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်းနဲ့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမက ဒုတိယဘဝကို ရှင်သန်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို စီနီယာနဲ့ စီနီယာဖုန်းဟွာတို့ ထပ်တွေ့ခဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက တွေးတောစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောကမှာရှိတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတိုင်းက သေချာ စီစဉ်ထားတဲ့ စောင့်ဆိုင်းမှုတွေချည်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်နှင့် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းရိုးတန်းက ရွှမ်ရွှေအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားပြီတဲ့။ ဂိုဏ်းကနေ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ တပည့်တွေကို လွှတ်ရမယ်လေ၊ မင်း ဦးဆောင်သွားချင်လား”</p> <p> </p> <p>မြင်ကွင်းထဲတွင် ကဲ့ချင်က ကျိုးယွင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဆူညံတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က ခေါင်းတောင် မမော့ဘဲ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ဖုန်းဟွာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ကျိုးယွင်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ မျှော်လင့်ချက်များကို နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား။ သူမလည်း သွားလောက်တယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ကဲ့ချင်က ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် ကျိုးယွင်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ထိုအပြာရောင် အကြည့်လေးမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်ရွှေအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းနဲ့ ရေသူမျိုးနွယ်တို့က ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းကြတာ။ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းတယ်ဆိုတဲ့ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးဆိုရင် ရေသူဘုရင်မက ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ဂုဏ်ပြုမှာ သေချာတယ်။ သူမက အနာဂတ် ရေသူဘုရင်မလေ၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေကို ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်အောင်လို့ သူမကိုလည်း ခေါ်သွားဖို့ များတယ်” ကဲ့ချင်က ထပ်လောင်း ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မသွားဘူး”</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တွေဝေနေပြီးနောက် ကျိုးယွင်က ထပ်မံ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ကျိုးယွင်သည် ဖုန်းဟွာနှင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမ အဆင့်တက်ရန် ခက်ခဲနေခြင်းမှာ သူနှင့် သက်ဆိုင်နေမည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရသည်။ သူမအနေဖြင့် အသစ်က ပြန်စနိုင်ပြီဆိုမှတော့ သူက ဘာလို့ ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးရဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကဲ့ချင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးယွင်သည် တောင်အောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဂုဏ်ပြုသည့်အမည်ခံဖြင့် သူသည် ရွှမ်ရွှေအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ရောနှောဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဖုန်းဟွာကို ထောင့်တစ်နေရာမှနေ၍ တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရှုရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြည့်တစ်ချက်တည်းပါ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ကျိုးယွင်က သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်အောင် ပြောဆိုခဲ့သော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြားထဲမှ သူမကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး ဘာမှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့၏။ သို့သော် ဖုန်းဟွာ တကယ်တမ်း ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုများအားလုံးသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ တမ်းတမှုများကြောင့် စက္ကူတစ်ရွက်အလား ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေး... ငါတို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြသလား”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်၏ ရုတ်တရက် နှုတ်ဆက်မှုကြောင့် ဖုန်းဟွာမှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားခဲ့ရသလို ကျိုးယွင်ကိုယ်တိုင်လည်း ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို ဖန်တီးပြီး ကိုယ်ပိုင်တောင်ကို တည်ထောင်နိုင်လောက်အောင် သတ္တိရှိသော သူက သူ့အရှေ့ရှိ သန့်စင်ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးလေးအား ဒုတိယ စကားတစ်ခွန်း ပြောရန်ပင် သတ္တိမရှိဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျိုးယွင် တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် တွေဝေမိန်းမောလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိုင်အိုးကိုပင် ယူရန် မေ့လျော့သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလူနှစ်ယောက်... တစ်ယောက်က ရေသူမင်းသမီး၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ရပြီး ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ စံနှုန်းတွေကို ရိုက်သွင်းခံထားရကာ ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ထမ်းပိုးထားရသူ။ ထို့ကြောင့် သူမ ချစ်မိသွားလျှင်တောင် ပန်းချီကားကတစ်ဆင့်သာ သူ့ကို တမ်းတနိုင်ခဲ့ပြီး တခြားသူများကို မပြောရဲသလို အရိပ်အယောင်လေးတောင် မပြရဲခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်၊ နှစ်ခြောက်ဆယ်လုံးလုံး မြက်တဲလေးထဲမှာ စာပေတွေကိုပဲ လေ့လာခဲ့သူ။ ဖုန်းဟွာကို မတွေ့ခင်က သူ့နှလုံးသားထဲမှာ စာပေတာအိုနဲ့ တာအိုသမုဒ္ဒရာပဲရှိခဲ့တာ။ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူက အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ထက်တောင် ဆိုးနေသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ တမ်းတမှုတွေက ပင်လယ်ကြီးလောက် ကျယ်ပြောနေပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေကတစ်ဆင့်ပဲ သူမကို တမ်းတနိုင်ခဲ့တာပေါ့။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဒီအဘိုးကြီး ဘာတွေလုပ်နေခဲ့လဲဆိုတာ မင်း ခုလေးတင် မေးခဲ့တယ်နော်။ ဒီအဘိုးကြီးက ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနေခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူမက ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီး ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ မင်းသမီးလည်း ဖြစ်နေတယ်လေ။ ငါက သူမကို ခေါ်သွားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိပေမဲ့ အဲဒါက နည်းနည်းတော့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းရာ ကျသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ရွှမ်ရွှေအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကနေ ပြန်လာပြီးနောက် ဒီအဘိုးကြီးဟာ အချစ်ရေးနဲ့ မပတ်သက်ရဘူးဆိုတဲ့ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှိမလားလို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ အဲဒီ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဒီအဘိုးကြီးနဲ့ ဆရာတို့ဟာ ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နေရာတိုင်းကို သွားခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဆရာက ဒီအတွက်ကြောင့် သွေးပင်လယ်ထဲက လူနဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ပြီး ဓားတစ်ချက်တောင် ဖလှယ်ခဲ့သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူမကို ဘာပူပန်မှုမှမရှိဘဲ ငါနဲ့အတူ လိုက်လာစေချင်ခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီလောကမှာ ဗုဒ္ဓကိုလည်း မစွန့်လွှတ်ရဘူး၊ ချစ်သူကိုလည်း မစွန့်လွှတ်ရဘူးဆိုတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဖြေမျိုးက ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဝိညာဉ်နယ်ပယ် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ရင်တောင် ဘာအဖြေမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်သည် လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခါးသီးမှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီလည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ဒါက တစ်ဖက်သတ် တမ်းတနေတာ မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ၊ သူ့ရဲ့ ဆရာက အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာကိုး။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ဒီအဘိုးကြီးက အံ့မခန်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာများလဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လူသွားလုဖို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွင်က သွားကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော ထိုစကားလုံးအနည်းငယ်က လင်းရီ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save