Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အငြိုးအာဃာတများနှင့် အချစ်အမုန်း ဆက်ဆံရေးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝူဟွမ် နှင့် ယန်ထန် တို့မှာ ကူမော့၏ လက်ချက်ဖြင့် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း နေရာတွင် ရှိနေသူများက ၎င်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှုက ထန်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင် ထန်ထျန်းချီ အပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကူမော့ကလည်း သတိအနေအထားဖြင့် ဆက်ရှိနေပြီး အလောတကြီး လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ခုခု အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ထန်ထျန်းချီသည် သူ၏ "မိုင်တစ်ရာတုန်လှုပ်ခြင်း" လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို တိုက်ရိုက် အထိခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုက်ချက်မှာ အနည်းငယ် အလျင်စလို ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ပြင်းထန်အားကောင်းသော လက်ဝါးသိုင်းဖြစ်သည့် နဂါးနိုင် လက်ဝါးဆယ့်ရှစ်ကွက် ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကူမော့သည် ၎င်းကို အမြင့်ဆုံးအဆင့် ကျိုယန်နတ်သိုင်း အခြေအနေတွင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ထန်ထျန်းချီ၏ သိုင်းပညာအရ ဤရိုက်ချက်က သူ့ကို မသေလျှင်တောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေသင့်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထန်ထျန်းချီ၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီး ဒဏ်ရာရထားသည့် လက္ခဏာ တစ်ခုမျှ မပြနေသည်ကို ကူမော့ အာရုံခံမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒုတိယညီ... မင်း ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ..." ထန်ထျန်းဟောက်က အသက်ရှူမဝစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော မေးခွန်းလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>စောစောက အခြေအနေများအရ ထန်ထျန်းချီသည် ဖေးလုံ ဦးဆောင်သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များနှင့် ကြံရာပါ ဖြစ်နေကြောင်း ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီက သူ၏ ဓားရှည်ကို ပစ်ချကာ ခေါင်းမော့ပြီး ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသများဖြင့် တွန့်လိမ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲလို့ မင်းက မေးတယ်ပေါ့... ဟားဟားဟား... မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့လဲလို့ မေးရဲတယ်ပေါ့... ထန်ထျန်းဟောက်... မင်းက ငါ့ကို ဘာလို့လဲလို့ မေးရဲတယ်ပေါ့လေ...</p> <p> </p> <p>"ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးလာတဲ့အထိ ငါက အရာအားလုံးမှာ မင်းထက် ပိုတော်ခဲ့တယ်... သိုင်းပညာ ပါရမီမှာဆိုရင် အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ်ကတည်းက ငါက မင်းကို အလွယ်တကူ ကျော်တက်နိုင်ခဲ့တယ်... ပညာအရည်အချင်းမှာဆိုရင် အသက် သုံးနှစ်မှာ စာစသင်တယ်၊ ငါးနှစ်မှာ ကဗျာစရေးတယ်၊ ဆယ့်ငါးနှစ်မှာ ဧကရာဇ်စာမေးပွဲ အောင်တယ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်မှာ ထန်မိသားစု စီးပွားရေးကို လွှဲယူပြီး အရမ်းအောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်... မင်းကရော... မင်းမှာ ဘာရှိလို့လဲ... ငါနဲ့ ဘာယှဉ်နိုင်လို့လဲ...</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ... ငါက အရာအားလုံးမှာ မင်းထက် ပိုတော်နေတာကို မင်းက ဘာလို့ မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်သခင် ဖြစ်နေရတာလဲ... လောကကြီးက မင်း ထန်ထျန်းဟောက် ကိုပဲ သိကြတယ်... ငါ ထန်ထျန်းချီ ကို ဘယ်နှစ်ယောက်က သိလို့လဲ... ငါ အဲ့ဒါတွေ လုပ်ခဲ့တာ... အရမ်းကို များပြားလွန်းတယ်... ထန်မိသားစုက ငါ့ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ကြီးပွားလာခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နောက်ဆုံးမှာ မင်းက အိမ်တော်သခင် ဖြစ်နေရတာလဲ... ငါက တရားမဝင်တဲ့ သားဖြစ်ပြီး မင်းက တရားဝင်သား ဖြစ်နေလို့လား... မင်းအမေက တရားဝင် ဇနီးဖြစ်ပြီး ငါ့အမေက မယားငယ် ဖြစ်နေလို့လား... ငါ မကျေနပ်ဘူး... အဘိုးကြီးက မျက်နှာလိုက်တယ်... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက အရာအားလုံးမှာ မင်းကိုပဲ အမြဲ မျက်နှာသာပေးခဲ့တယ်... ငါက ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်း ကို လေ့ကျင့်ဖို့ မင်းထက် ပိုပြီး သင့်တော်နေတာတောင် သူက ငါ့ကို မသင်ပေးဘူး... ငါက အိမ်တော်သခင် ဖြစ်ဖို့ မင်းထက် ပိုပြီး သင့်တော်နေတာတောင် သူက ငါ့ကို မပေးဘူး..." ထန်ထျန်းချီက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်က သက်ပြင်းပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး... "ထန်မိသားစုက မင်းအပေါ် မတရားဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဒါတွေ အားလုံးကို ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး၊ မပြောင်းလဲသင့်ဘူး... မင်းက အိမ်တော်သခင် ဖြစ်ဖို့ ငါ့ထက် ပိုသင့်တော်တယ်ဆိုတာ ငါ သိလို့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ထန်မိသားစုရဲ့ အာဏာအားလုံးနီးပါးကို မင်းကို ငါ လွှဲပေးထားခဲ့တယ်လေ... မင်း လုပ်ချင်တာ မှန်သမျှကို ငါ ထောက်ခံပေးမယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက မူလကတည်းက ငါ့ဟာပဲ..." ထန်ထျန်းချီက ပြောလိုက်၏။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောစမ်းပါ... မင်းက ငါ့ထက် ဘယ်နေရာမှာ သာနေလို့လဲ... သိုင်းပညာမှာလား၊ ဉာဏ်ပညာမှာလား၊ ရုပ်ရည်မှာလား... ဘယ်နေရာမှာ မင်းက ငါ့ထက် သာနေလို့လဲ... အဘိုးကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ မျက်နှာလိုက်ရတာလဲ... ဘာလို့ မွေးဖွားလာမှုလေး တစ်ခုတည်းကြောင့် ငါလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက မင်းဟာ ဖြစ်သွားရတာလဲ... ငါ မကျေနပ်ဘူး... သူက ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ မျက်နှာလိုက်ရတာလဲ... ငါက မင်းထက် ပိုတော်တယ်ဆိုတာကို သူ မမြင်နိုင်ဘူးလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်က သက်ပြင်းချကာ... "အဖေက မျက်နှာလိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်တမ်းကျတော့ မင်းက ငါ့ထက် အစစအရာရာ သာတယ်ဆိုတာကို သူ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှေးယခင်ကတည်းက အရိုက်အရာ ဆက်ခံတာကို အကြီးဆုံးသား အပေါ်မှာပဲ အခြေခံပြီး အရည်အချင်းအပေါ် အခြေမခံခဲ့ဘူးလေ... ဒုတိယညီ... အဖေ့ဘက်ကနေ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... အကယ်၍ ငါတို့က အရည်အချင်းအပေါ် အခြေခံပြီး အိမ်တော်သခင်ကို ခန့်အပ်မယ်ဆိုတဲ့ ထုံးစံကို စတင်လိုက်မယ်ဆိုရင်... အဲ့ဒါဆို ငါတို့ ထန်မိသားစုက မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အတွင်းရန်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတော့မှာပေါ့...</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့ကိုပဲ ဥပမာ ကြည့်ပါလား... အကြီးဆုံးသား ပုရီ အပြင် ငါ့မှာ တရားမဝင်တဲ့ သား ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်လောက် ရှိသေးတယ်... အကယ်၍ သူတို့အားလုံးက သူတို့ရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ် အခြေခံပြီး အိမ်တော်သခင် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့ထဲက ဘယ်သူကမှ အခြားတစ်ယောက်ကို အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့အားလုံးက အာဏာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကြမှာပဲ... အခြား မိသားစုဝင်တွေကလည်း ဘက်ရွေးကြလိမ့်မယ်... အဲ့ဒါက ဘယ်လို ကမောက်ကမ အခြေအနေမျိုးကို ဖန်တီးလိုက်မလဲ... အတွင်းရန်တွေနဲ့ သွေးထွက်သံယိုမှုတွေကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေမှာပဲ... အရည်အချင်းရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ခန့်အပ်မယ်ဆိုတဲ့ ထုံးစံကို ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး... ဧကရာဇ်မိသားစုတောင်မှ ထီးနန်းဆက်ခံတဲ့နေရာမှာ ဒီလို မလုပ်ရဲဘူးလေ... ဒုတိယညီ... မင်း နားမလည်ဘူးလား... မင်းအတွက် မတရားဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ မင်းကို အမြဲတမ်း အလျှော့ပေးခဲ့ပါတယ်... မင်းအတွက် အရာအားလုံးကို ငါ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်လေ... ငါ့ဆီကနေ မင်း ဘာထပ်လိုချင်သေးလို့လဲ..." ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီက အရူးအမူး ရယ်မောလိုက်ပြီး ထန်ထျန်းဟောက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ လှောင်ပြောင်လျက်... "မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... အရည်အချင်းရှိတဲ့သူထက် အကြီးဆုံးသားကို ရွေးချယ်တယ်... ငါ မကျေနပ်ပေမယ့်လည်း လက်ခံပါတယ်... ကောင်းကင်ကြယ် ဓားသိုင်း ကို ငါ့ကို မသင်ပေးတာကိုလည်း ငါ လက်ခံပါတယ်... အဘိုးကြီးက ငါ့ကို မင်းကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ကူညီပေးစေချင်တာကိုလည်း ငါ လက်ခံပါတယ်... နာမည်ဂုဏ်သတင်း အားလုံးကို မင်းကို ပေးလိုက်တာကိုလည်း ငါ လက်ခံပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့မရီးကျတော့ရော... မင်းက ဘာလို့ ငါချစ်တဲ့သူကို ယူရတာလဲ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထန်ထျန်းဟောက်... မရီးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အကြံပေးခဲ့တာ ငါပါ၊ သွားပြီး ကမ်းလှမ်းခဲ့တာ ငါပါ၊ အဲ့ဒီ လူငယ်ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တာ ငါပါ၊ လီမိသားစု နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ အစီအစဉ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ခဲ့တာ ငါပါ... ဘာလို့ နောက်ဆုံးမှာ မရီးနဲ့ လက်ထပ်သွားတာ မင်း ဖြစ်နေရတာလဲ... အနှစ်သုံးဆယ်... ထန်ထျန်းဟောက်... အနှစ်သုံးဆယ် တိတိ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် သာသာယာယာ နေနေတာကို၊ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်နေတာကို ငါ ကြည့်နေခဲ့ရတာ... မင်းကို ငါ ဘယ်လောက်မုန်းလဲ ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်... မင်းကို အရာအားလုံး ငါ ပေးခဲ့ပြီးပြီလေ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ ငါချစ်တဲ့သူကိုတောင် လုယူသွားရတာလဲ..." ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းဟောက်က ထန်ပုရီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော သခင်မ ထန် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထန်ထျန်းချီကို ကြည့်ရန် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ... "ငါ... ငါ မသိဘူး..." ဟု တီးတိုး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း လိမ်နေတာ..."</p> <p> </p> <p>"လီဝမ်ရင်ကို လီမိသားစုမှာ လာတောင်းရမ်းတဲ့ သခင်လေး ဘယ်နှစ်ယောက်ကို ငါ တိုက်ထုတ်ခဲ့ရလဲ ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ် မသိနိုင်မှာလဲ... မင်း မသိဘူးလား... လီမိသားစုရဲ့ အဘိုးကြီးကို လက်ထပ်စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးအောင်  လှည့်စားဖို့ အိမ်မှာ ငါတို့ စီစဉ်ခဲ့တာကို မင်း မသိဘူးလား... ဒါပေမဲ့ ငါ အရာအားလုံး လုပ်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးကျတော့ မင်းက လက်ထပ်သွားတဲ့သူ ဖြစ်နေတာ... အဘိုးကြီးကို မင်းနာမည်နဲ့ ပြောင်းပေးဖို့ မင်း တိတ်တဆိတ် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..." ထန်ထျန်းချီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဓားကို မှီထားရသော ထန်ထျန်းဟောက်မှာ ခြေမခိုင်တော့ချေ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ရူးသွပ်နေသော ထန်ထျန်းချီကို ကြည့်ရင်း သူ စကားစမရဖြစ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p> "တောင်းပန်ပါတယ် ဒုတိယညီ... ငါ... ငါ အဲ့ဒီတုန်းက မင်းအပေါ် အမှားလုပ်ခဲ့မိတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ မင်းက မရီးနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား... မင်းတို့ နှစ်ယောက် အရမ်း ချစ်ကြတယ် မဟုတ်ဘူးလား... မင်း အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးကို မေ့လိုက်ပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ..." သူက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုံးက အဘိုးကြီးရဲ့ အကျိုးအတွက် လုပ်ခဲ့ရတာ..." ထန်ထျန်းချီက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီးက မျက်နှာလိုက်ပြီး ရက်စက်တယ်... အကယ်၍ မင်းအပေါ် ငါ အငြိုးထားနေမှန်း သူသိရင် ငါ့ကို မဆိုင်းမတွ သတ်ပစ်မှာပဲ... ထန်ထျန်းဟောက်... အဘိုးကြီး ဘယ်လောက် မျက်နှာလိုက်လဲ ဆိုတာ မင်း သိလား... သူ့အမြင်မှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းကသာ သူ့သားပဲ... ငါတို့ တရားမဝင်တဲ့ သားတွေက ကိရိယာတွေ သက်သက်ပဲ... အကယ်၍ မင်းအပေါ် ငါတို့က အငြိုးထားရဲရင် သူက ငါ့ကို မဆိုင်းမတွ သတ်ပစ်မှာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ..." ထန်ထျန်းဟောက်က ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ... "တောင်းပန်ပါတယ် ဒုတိယညီ... တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟုသာ အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." ထန်ထျန်းချီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့အားလုံး ဒီနေ့ သေရတော့မှာပဲ... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... မင်းသေသွားရင်တောင် မရီးက ငါ့ဟာ ဖြစ်လာမှာပါပဲ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ထန်ထျန်းချီက ကူမော့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ... "ဒီမျက်မမြင်ကောင်... အကုန်လုံး မင်းကြောင့်ပဲ... မင်းသာ မရှိရင် ငါ့အစီအစဉ်က ပြီးပြည့်စုံနေပြီ... ငါ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူမှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး... ထန်ထျန်းဟောက် နဲ့ ထန်ပုရီ တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သေသွားမယ်၊ ထန်မိသားစုက ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာမယ်၊ ပြီးတော့ မရီးကလည်း ငါ့ကို လိုလိုလားလား ပြန်လက်ထပ်လိမ့်မယ်... အကုန်လုံး မင်းကြောင့်ပဲ... ဒီမျက်မမြင်ကောင်က ငါ့အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ..." ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒုတိယညီ..." ထန်ထျန်းဟောက်က အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို မုန်းလို့ သတ်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒီ မိစ္ဆာလူယုတ်မာတွေနဲ့တော့ မပူးပေါင်းသင့်ဘူး... မင်း မီးနဲ့ ကစားနေတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား... သူတို့က မင်းကို တကယ် ကူညီမယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား... တကယ်လို့ သခင်လေး ကူ သာ မတားခဲ့ဘဲ မင်းသာ အောင်မြင်သွားခဲ့ရင် ထန်မိသားစုဟာ အဆုံးမရှိတဲ့ တွင်းနက်ကြီးထဲကို ဆွဲချခံရတော့မှာ..."</p> <p> </p> <p>"မီးနဲ့ ကစားတာ..."</p> <p> </p> <p>ထန်ထျန်းချီက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "အဲ့ဒီ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေလား... ထန်ထျန်းဟောက်... မီးနဲ့ ကစားနေတာ သူတို့မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ... ကျားက သူတို့လား၊ ငါလား..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထန်ထျန်းချီ၏ ပတ်လည်၌ သွေးစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရစ်ပတ်သွားပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာမှ နတ်ဆိုးတစ်ပါး လောကကြီးသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ ဝတ်ရုံများ အရူးအမူး လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ ဆံပင်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ခတ်နေကာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက လေထုကို ဆုတ်ဖြဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ သွေးနီရောင် အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာပြီး ယခင်က နက်ရှိုင်းလှသော သူ၏ အကြည့်များမှာ ယခုအခါတွင်မူ...</p> <p> </p> <p>လေထုက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး...</p> <p> </p> <p>ကြောက်မခန်းလိလိ အအေးဓာတ်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save