Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အိမ်အသစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းကျန်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ အရင်ကလောက် အလျင်စလို မရှိတော့ဘဲ ငါးရက်ခန့် အချိန်ယူကာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ရထားလုံးတစ်စီးက သူတို့ကို တားလိုက်၏။ ထိုရထားလုံးကို မောင်းနှင်လာသူမှာ ပုအာစံအိမ်မှ ရန်စန်းနျန် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အစောင့်အရှောက် အားချီ က မြင်းကို ထိန်းကျောင်းပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ကူ... ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က ကူမော့၏ ရထားလုံးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်လာပြီး အထုပ်ကြီးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာရာ ရထားလုံးထဲသို့ ချလိုက်စဉ် တဂျွင်ဂျွင် မြည်သံနှင့်အတူ လင်းလက်နေသော ငွေတုံးများကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာတွေလဲ..." ကူချူတုန်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး နဲ့ ဆရာမ ခူရှင်း တို့အတွက် ဆုကြေးငွေတွေလေ... စုစုပေါင်း ငွေစင် ငါးရာ့ငါးဆယ် ရှိတယ်... အကုန်လုံး ဒီထဲမှာပဲ..." ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က သံသယဖြင့်... "ပုအာစံအိမ် က ဝေစုမယူဘူးလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မယူပါဘူး..." ရန်စန်းနျန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဒီလူနှစ်ယောက်ကို သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ တို့ကိုယ်တိုင် တွေ့ပြီး ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာလေ... ပုအာစံအိမ် က ဆုကြေးငွေထဲက တစ်ပြားမှ မယူပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က... "အဲ့ဒါက သိပ်တော့ မမှန်သေးဘူးနော်... ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အစိုးရက ဒီလူနှစ်ယောက်အတွက် ထုတ်ထားတဲ့ ဆုကြေးက သုံးရာလောက်ပဲ ရှိတာ... အခု ငါးရာ့ငါးဆယ် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတော့ ပုအာစံအိမ် က ပုဂ္ဂလိက ဆုကြေးတွေကို လိုက်ကောက်ဖို့ အားထုတ်ထားရတာပဲ... ကျွန်တော်တို့ အရင်က ချုပ်ခဲ့တဲ့ စာချုပ်အရဆိုရင် ပုအာစံအိမ် က ပိုလာတဲ့ နှစ်ရာ့ငါးဆယ်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ယူရမှာလေ..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကော်မရှင် မယူဘူး၊ တစ်ပြားမှ မယူဘူး..." ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး ကူ... ကျွန်မတို့ စာချုပ်ကို ပြန်ပြင်ကြမယ်... အခုကစပြီး ပုအာစံအိမ် က သတင်းအချက်အလက် မပေးဘဲ သခင်လေး ကူ ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တဲ့ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် မှန်သမျှအတွက် ပုအာစံအိမ် က ပုဂ္ဂလိက ဆုကြေးတွေကို အခမဲ့ လိုက်ကောက်ပေးမယ်... အဲ့ဒါအပြင် ပုအာစံအိမ် က သတင်းအချက်အလက် ပေးရင်တောင်မှ ကော်မရှင်ကို ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း ကနေ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း အထိ လျှော့ပေးမယ်... ကျွန်မက ကုန်ကျစရိတ် နည်းနည်းပဲ ယူမှာပါ..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့်... "တကယ်လား..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပါ... ရွှေစစ်စစ်ထက်တောင် ပိုစစ်သေးတယ်..." ရန်စန်းနျန်က ပြန်ပြောလိုက်၏。</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကူမော့မှာ အလွန် အကြောင်းအကျိုး ဆင်ခြင်တတ်သူဖြစ်ရာ... "သူဌေးရန် က စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်လေ... ပရဟိတ လုပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ... သေချာပေါက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိရမှာပေါ့..." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး..." ရန်စန်းနျန်က သက်ပြင်းချကာ... "သခင်လေး ကူ... ရှင်က ကိုယ်တိုင် သိနေပြီးသား မေးခွန်းကို မေးနေတာပဲ မဟုတ်လား... ကြေးစားဓားသမား အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ရှင့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက အခု တော်တော်လေး ကွာခြားသွားပြီလေ..." ဟု ပြောလိုက်၏。</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဖေးလုံ ကို သတ်ခဲ့လို့လား..." ကူမော့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး... "ကျူးရှန်းခရိုင်က ထန်မိသားစုကို မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်တွေ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ သတင်းက အခုထိ မပျံ့နှံ့သေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ 'လေဖမ်းခန်းမဆောင်' လုပ်ငန်းအတွက်ကတော့ သတင်းအချက်အလက်က အဓိကပဲလေ... သခင်လေး ကူ က ဖေးလုံ၊ ဝူဟွမ် နဲ့ ယန်ထန် တို့ သုံးယောက် ပေါင်းတိုက်တာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သိပြီးသွားပြီ... အရေးအကြီးဆုံးက တိမ်ဖြူဓား ရှန်ပိုင် ကိုယ်တိုင်က ရှင့်ရဲ့ သိုင်းပညာကို မမီဘူးဆိုတာ ဝန်ခံသွားတာပဲ...</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ တိမ်ဖြူဓား ရှန်ပိုင် လေ... သူ့စကားတွေက ကြေးစားဓားသမား အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ရှင့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားစေခဲ့တယ်... ရှင်က ဒီအသိုင်းအဝိုင်းမှာ လူသစ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေသေးပေမယ့် ရှင့်ရဲ့ တန်ဖိုးက ထိပ်တန်း ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်လို့ ရနေပြီလေ... အခု ကျွန်မ စိုးရိမ်နေတာ... ကျွန်မရဲ့ ပုအာစံအိမ် က ရှင့်လိုမျိုး ထိပ်တန်း အလားအလာရှိတဲ့ ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာတွေ့ထားတာ... အကယ်၍ အခြား 'လေဖမ်းခန်းမဆောင်' တစ်ခုက ရှင့်ကို လုသွားရင် ကျွန်မ အကြီးအကျယ် ရင်ကျိုးရမှာပေါ့..." ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က အသာပြုံးလိုက်ပြီး... "သူဌေးရန် ရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုက သာမန် ထိပ်တန်း ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက် ရတဲ့ဟာထက်တောင် ပိုများနေတယ်... အခြား ဘယ် 'လေဖမ်းခန်းမဆောင်' ကမှ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် ပေးမယ် မထင်ပါဘူး... ခင်ဗျား အရှုံးပေါ်မှာ မကြောက်ဘူးလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကမ်းလှမ်းမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရှုံးပေါ်နိုင်ခြေ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းခြင်းမှာ အလွန် ကုန်ကျစရိတ် များပြားပြီး ရန်စန်းနျန်က ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း သာ ယူမည်ဖြစ်သည်။ အမြတ်အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း သိပ်မများလှပေ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကူမော့ထံသို့ ပေးအပ်သော သတင်းအချက်အလက်တိုင်းက အောင်မြင်မည်ဟု အာမခံချက် မရှိခြင်းပင်။ ကူမော့၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းက ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း အထိ ရောက်ရှိမှသာ - ဆိုလိုသည်မှာ သတင်းဆယ်ခုတွင် အနည်းဆုံး ရှစ်ခု အောင်မြင်မှသာ ပုအာစံအိမ် က အရင်းကျေမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှစ်ခုထက် နည်းပါက ပုအာစံအိမ် သေချာပေါက် အရှုံးပေါ်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရန်စန်းနျန်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သတင်းအချက်အလက်များ သို့မဟုတ် အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်များနှင့် အမှတ်မထင် ဆုံတွေ့မှုများမှ ပုအာစံအိမ် က ဝေစုယူမည် မဟုတ်ဟုလည်း ကတိပေးထားပြီး ပုဂ္ဂလိက ဆုကြေးငွေများကို လိုက်ကောက်ပေးရန်အတွက် ကိုယ့်စရိတ်နှင့်ကိုယ် ကျခံရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဤကမ်းလှမ်းမှုဖြင့် ပုအာစံအိမ် မှာ အခြေခံအားဖြင့် အရှုံးပေါ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က ပြုံးကာ... "သခင်လေး ကူ... ကျွန်မက စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပါ... ရှင် ကျွန်မကို ယုံရမယ်... ကျွန်မ ချမှတ်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းမှာ သူ့အကြောင်းပြချက်နဲ့ သူ ရှိတယ်... ရှင် အမြတ်ရနိုင်ပေမယ့် ကျွန်မ သေချာပေါက် အရှုံးမပေါ်ပါဘူး...</p> <p> </p> <p>"ပုအာစံအိမ် ရဲ့ လေဖမ်းခန်းမဆောင် က အသစ်ဖွင့်ထားတာဆိုတော့ ကြေးစားဓားသမား တွေရော၊ ချမ်းသာတဲ့ ဖောက်သည်တွေရော မရှိဘူး... ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရှင်က ထိပ်တန်း ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ လောင်းကြေးထပ်ထားတယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် ပုအာစံအိမ် က ရှင့်နာမည်ကြောင့် သေချာပေါက် ကြီးပွားလာမှာပဲ... ရှင်က ပုအာစံအိမ် အတွက် အသက်ဝင်နေတဲ့ ကြော်ငြာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ... ကျွန်မ အရှုံးပေါ်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား... ရှင့်အပေါ်မှာ ကျွန်မ ငွေနည်းနည်း အကုန်ခံလိုက်ရပေမယ့် အခြား နေရာတွေကနေ အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ရှာနိုင်ပါတယ်...</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ကူ... ရှင် နားလည်ချင်မှ နားလည်လိမ့်မယ်... လေဖမ်းခန်းမဆောင် တွေအတွက် တကယ့် ငွေက အစိုးရရဲ့ ဆုကြေးငွေတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ပုဂ္ဂလိက ဆုကြေးငွေတွေက ပိုများတာ... ဥပမာ...  ဖေးလုံ အတွက် အစိုးရရဲ့ ဆုကြေးက ငွေစင် တစ်ထောင်ပဲ ရှိပေမယ့် ပုအာစံအိမ် က ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂလိက ဆုကြေးတွေက နှစ်ထောင် ရှိတယ်... အဲ့ဒါကတောင် အရမ်းကြီးမားတဲ့ ပမာဏ မဟုတ်သေးဘူး...</p> <p> </p> <p>"မနှစ်က မြောက်ပိုင်းမြို့က တုန်းယန် လေဖမ်းခန်းမဆောင် က ယန် လို့ခေါ်တဲ့ ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်တစ်ယောက်ဆီက ဆုကြေး တာဝန်တစ်ခု ရခဲ့တယ်... အဲ့ဒီ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် အတွက် အစိုးရက ဆုကြေး ငွေစင် ငါးရာပဲ ထုတ်ထားတာ... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် က ယန်ချောင် နဲ့ ရန်ငြိုးရှိနေတော့ ယန်ချောင် က တုန်းယန် လေဖမ်းခန်းမဆောင် ကို ဆက်သွယ်ပြီး ငွေစင် ငါးထောင် တိုက်ရိုက် ပေးခဲ့တာပဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တုန်းယန် လေဖမ်းခန်းမဆောင် က နာမည်ကြီးပြီး ထိပ်တန်း ကြေးစားဓားသမား တွေ ရှိနေလို့ ယန်ချောင် က သူတို့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်လို့လေ...</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါအပြင် ထိပ်တန်း ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက် ရှိနေတာက ကျွန်မအတွက် စီးပွားရေး ညှိနှိုင်းရတာ ပိုလွယ်ကူစေတယ်... ဥပမာ... အစိုးရက မကြာသေးခင်ကမှ ဆုကြေးတစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီး အဲ့ဒီ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် က ချမ်းသာတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ရန်ငြိုးရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားရင် ကော်မရှင်ကို အလွယ်တကူ ညှိနှိုင်းလို့ ရတာပေါ့...</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက အကျိုးကျေးဇူး တချို့ပဲ ရှိသေးတယ်... တခြားဟာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... သိုင်းလောကမှာ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ဆိုတာက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို ကိုယ်စားပြုတယ်လေ... သခင်လေး ကူ... ရှင်က ထိပ်တန်း ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ့် အလားအလာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်... ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ အနာဂတ် နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ကျွန်မက မျှော်လင့်နေတာ... အခု ကျွန်မ အရှုံးပေါ်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းကျရင် ဘာမှ မရှုံးပါဘူး..." ဟု ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး... "သူဌေးရန်... ခင်ဗျားက စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ထက် လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူနေတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက လောင်းကစား အရမ်းတော်တယ်လေ... တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူး..."</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခါလည်း သူဌေးရန် မရှုံးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ရန်စန်းနျန်၏ ရှေ့သို့ အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ပစ်ချပေးလိုက်ပြီး... "ဒါတွေက ဖေးလုံ၊ ဝူဟွမ် နဲ့ ယန်ထန် တို့ရဲ့ ခေါင်းတွေပဲ... ခင်ဗျားကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ် သူဌေးရန်..." ဟု ဆိုလိုက်၏。</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကိုသာ လွှဲထားလိုက်... စိတ်မပူနဲ့..."</p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က ချက်ချင်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး အားချီက အထုပ်ကို ပြန်ယူကာ သူတို့၏ ရထားလုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ကူ... ခဏလောက် နားဦးမလား... ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် တာဝန်ကို အမြန်ဆုံး စီစဉ်ပေးရမလား..." ရန်စန်းနျန်က မေးလိုက်၏。</p> <p> </p> <p>"ရက်အနည်းငယ်လောက် နားဦးမယ်..." ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဒီခရီးစဉ်မှာ သိုင်းပညာဗဟုသုတ အများကြီး ရလာခဲ့တော့ အဲ့ဒါတွေကို စနစ်တကျ ပြန်စီစဉ်ဖို့ လိုတယ်... ပြီးတော့ ဒီအချိန်လေးကို အသုံးချပြီး ငါ့ညီမကို သိုင်းပညာ သေချာ သင်ပေးဦးမယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းကို သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးခြင်းအပြင် ကူမော့သည် စနစ်ထဲမှ အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ကို ထုတ်ယူပြီး သူမကို တိုက်ရန်လည်း စီစဉ်ထားသည်။ ကူချူတုန်း ဆေးလုံး၏ အာနိသင်များကို စုပ်ယူနိုင်ရန် သူ ရက်အနည်းငယ် ကူညီပေးရန် လိုအပ်သည်။ အကယ်၍ ကူချူတုန်း ကိုယ်တိုင် သောက်သုံးပါက ၎င်း၏ အပြည့်အဝ အာနိသင်၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကိုသာ စုပ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်ရာ အလွန် နှမြောစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းတာပေါ့... ချူတုန်း ရဲ့ သိုင်းပညာလေး နည်းနည်း မြင့်လာရင် ရှင့်အတွက် အများကြီး အကူအညီ ဖြစ်မှာပါ..." ရန်စန်းနျန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြော၏။ "ဒါဆိုရင် သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ နားလို့ဝပြီ၊ တာဝန်ယူချင်ပြီ ဆိုရင်သာ ကျွန်မကို အသိပေးလိုက်ပါ... ရှင့်အတွက် သင့်တော်မယ့်ဟာကို ကျွန်မ ရွေးပေးပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နံနက်ခင်း အစောပိုင်း၊ ခြံဝင်းအတွင်း၌...</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်နေကြ၏။ ဤလူမှာ ကူမော့ကို လာရောက် စည်းရုံးသည့် လေဖမ်းခန်းမဆောင် တစ်ခုမှ အဆင့်မြင့် အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေး ကူ... ကျွန်တော့် အကြံပြုချက်ကို သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော်တို့ ဖူဝေ့ လေဖမ်းခန်းမဆောင် က ရာစုနှစ်တစ်ခု သက်တမ်းရှိတဲ့ အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး အဆက်အသွယ်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... လင်းကျန်းခရိုင် တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ဘဲ ယွင်ကျိုး ပြည်နယ်ရဲ့ ခရိုင် ခြောက်ခုလုံးမှာလည်း လမ်းကြောင်းတွေ ရှိတယ်လေ... ရှင့်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဖူဝေ့ လေဖမ်းခန်းမဆောင် ကို ဝင်လိုက်ရင် သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရလာမှာပါ... ပြောင်းရွှေ့စာချုပ်အတွက် လျော်ကြေးကို ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ပြပြီး... "သေချာပေါက် သေချာ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်... အခုလို ကမ်းလှမ်းတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... သခင်လေး ကူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး လာရှာလို့ ရပါတယ်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်..." လူလတ်ပိုင်းက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂရုစိုက်သွားပါ..."</p> <p> </p> <p>လူလတ်ပိုင်းက လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး သူ၏ ရထားလုံးပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကူချူတုန်းက ပြုံးကာ... "အစ်ကို... အစ်ကို တကယ် နာမည်ကြီးနေပြီပဲ... ဒါ အစ်ကို့ကို လာစည်းရုံးတဲ့ ပဉ္စမမြောက် လေဖမ်းခန်းမဆောင် အဖွဲ့အစည်းနော်..." ဟု ပြောလိုက်၏。</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာယမ်းလိုက်ပြီး... "ငါ့ကိုယ်ငါ နာမည်ကြီးတယ်လို့တော့ မခေါ်ရဲပါဘူး... ကြေးစားဓားသမား တွေကြားမှာ နာမည်နည်းနည်း ရလာရုံပါ... ပြီးတော့ ဒီ လေဖမ်းခန်းမဆောင် တွေ အခွင့်အရေးတွေ ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တန်ဖိုးကြောင့် အဓိက မဟုတ်ဘဲ ရှန်ပိုင် ကြောင့်ပါ..." ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ..." ကူချူတုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး... "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်ကို အရမ်း တော်လို့ပေါ့... အခုကစပြီး ကျွန်မ အပြင်ထွက်လို့ တစ်နေရာရာမှာ ထိုင်လိုက်ရင် လူတွေက သေချာပေါက် 'ဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူလဲ' လို့ မေးကြမှာပဲ... အဲ့အခါကျရင် ကျွန်မက စားပွဲကို လက်နဲ့ ရိုက်ချပြီး 'ငါ့အစ်ကိုက ကူမော့ လေ' လို့ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ကြေညာလိုက်မယ်... အောက်က လူတွေ အကုန်လုံး အံ့ဩသွားကြမှာ... ဟားဟားဟား..." ဟု ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နင့် ခေါင်းသေးသေးလေးထဲမှာ အမြဲတမ်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေချည်းပဲ..." ကူမော့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အတည်ပြောရရင်... အဲ့ဒီ လေဖမ်းခန်းမဆောင် တွေက ဘယ်လောက်ပဲ လာစည်းရုံးနေပါစေ သူဌေးရန် ပေးသလိုမျိုး အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုမှ ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက် စွမ်းရည်က ပိုကောင်းကောင်း ကောင်းနိုင်ပေမယ့် ငါ့အတွက် အရင်းအမြစ် အများကြီး ခွဲဝေပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ပုအာစံအိမ် ကတော့ မတူဘူး... လောလောဆယ် ပုအာစံအိမ် က ငါ့ကို အရင်းအမြစ်တွေ ပေးတဲ့နေရာမှာ လုံးဝ ဦးစားပေးထားတာ..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ... "အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ... သူဌေးရန် က တကယ်ကို သဘောကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း လှတယ်... မနေ့က သူ ငွေလာပေးတုန်းက ကျွန်မကို ပါးနီတောင် ပေးသွားသေးတယ်... အင်း... အစ်ကို... ကျွန်မတို့ဆီမှာ အခု ငွေစင် နှစ်ထောင်ကျော် ရှိနေပြီ... ငွေ တစ်သောင်း ပြည့်သွားရင် အစ်ကို့မျက်လုံးကို ကုဖို့ ချီမြောင်ရွှမ် ဆီကို သွားကြမယ်နော်..." ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အခြေအနေ ကြည့်ရသေးတာပေါ့... နင် အချိန်နည်းနည်း ရှာပြီး ပိုကြီးတဲ့ ခြံဝင်းတစ်ခု ဝယ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ ငှားတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်လိုက်ဦး... ပြီးတော့ ရထားလုံးတစ်စီးနဲ့ မြင်းကောင်းကောင်း တစ်ကောင်လည်း ဝယ်လိုက်... အဲ့ဒါအပြင် ငါတို့ ဓားတွေကိုလည်း အသစ်လဲဖို့ လိုတယ်၊ ဓားကောင်းကောင်း နှစ်လက် ဝယ်ရမယ်... အဲ့ဒါတွေ အကုန်လုပ်ပြီးသွားရင် ငါတို့ဆီမှာ ငွေသိပ်ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..." ကူမော့က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီး... "အစ်ကို... အဲ့ဒါတွေ အခု မဝယ်ကြသေးဘဲ နေရအောင်... ငွေကို အရင် စုထားကြမယ်လေ၊ ဟုတ်တယ်မလား..." ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး... "ပုဆိန်ကို သွေးနေတာက ထင်းခုတ်တဲ့ အလုပ်ကို မနှောင့်နှေးစေပါဘူး... ငါ့မျက်လုံးကို အမြန်ဆုံး ကုဖို့ နင် ငွေအမြန်စုချင်နေမှန်း ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အခြေခံ လိုအပ်ချက်တွေကို ကောင်းအောင် လုပ်ထားမှ ငွေပိုမြန်မြန် ရှာနိုင်မှာပေါ့... ပြီးတော့ အခု ငါတို့ သုံးနေတာတွေ အကုန်လုံးက သူဌေးရန် ဟာတွေချည်းပဲ... သူဌေးရန် က ငါတို့ကို ပြန်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုပေမယ့် ငါတို့က ဒီအတိုင်း အချောင်ယူထားလို့ မရဘူးလေ... ပြန်ပေးရမှာပဲ...</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ငါ့မျက်လုံးအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ချီမြောင်ရွှမ် ကို အကူအညီ တောင်းဖို့က ပထမ အခြေအနေပဲ ရှိသေးတာ... အခက်ဆုံးအပိုင်းက လာဖို့ ကျန်သေးတယ်ဆိုတော့ ငါတို့ အလောတကြီး လုပ်လို့ မရဘူး..." ဟု ရှင်းပြလိုက်၏。</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ကူမော့ ပြောသကဲ့သို့ ချီမြောင်ရွှမ် ကို အကူအညီ တောင်းရန် အခြေအနေ သုံးရပ်တွင် အလွန်များပြားသည်ဟု ထင်ရသော ငွေစင် တစ်သောင်း ဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်းကျတော့ ဖြည့်ဆည်းရန် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း အများကြီး မတွေးပါနဲ့..." ကူမော့က လက်လှမ်းကာ ကူချူတုန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး... "အခု ငါ ဒီအခြေအနေကို အသားကျသလောက် ဖြစ်နေပါပြီ... မျက်လုံးကို စောစောကုကု၊ နောက်ကျမှကုကု သိပ်ပြီး ကွာခြားသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အစ်ကို့ကို အမြန်ဆုံး ပြန်ကောင်းစေချင်တာကို..." ကူချူတုန်းက မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြုံးလိုက်ပြီး... "ကောင်းပါပြီ... အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း သဘောတူတယ်... အထဲဝင်ပြီး သိုင်းကျင့်တော့... အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ရဲ့ ဆေးအာနိသင်တွေကို စုပ်ယူနိုင်အောင် ငါ ကူညီပေးမယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေက တိုးတက်မှုကို ကြည့်ရတာ အာနိသင်တွေ အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်ဖို့ အများဆုံး နောက်ထပ် သုံးရက်လောက်ပဲ ကြာတော့မယ်... အဲ့ဒါဆိုရင် နက်နဲသိမ်မွေ့ ဟင်းလင်းပြင် နှလုံးသားကျင့်စဉ် ရဲ့ အဆင့် ခုနစ် ကို နင် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ..." ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့သည် စနစ်ထဲမှ အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ကို ထုတ်ယူပြီး ကူချူတုန်းကို ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ ကျိုယန် အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ ကူချူတုန်း ဆေးလုံးကို စုပ်ယူနိုင်ရန် ကူညီပေးသဖြင့် အာနိသင်မှာ နှစ်ဆ ပိုမို ထိရောက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းသည် နက်နဲသိမ်မွေ့ ဟင်းလင်းပြင် နှလုံးသားကျင့်စဉ် ၏ အဆင့် ငါး အထိသာ ကျင့်ကြံထားနိုင်သေးသည်။ အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ၏ ဆေးအာနိသင်များကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူပြီးသည်နှင့် သူမသည် အဆင့် ခုနစ် သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကူချူတုန်း၏ အတွင်းအားမှာ သိုင်းလောကတွင် သာမန် ဒုတိယတန်းစား အတွင်းအား သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်း ကို စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်နှင့် ဓားသိုင်း ဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်မှာ အလွန် သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အဆင့် ကိုး သို့ ရောက်ရှိလျှင်ပင် ဒုတိယတန်းစား၏ အလယ်အလတ် အထက်ပိုင်း အဆင့်တွင်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဓားသိုင်းမှာမူ ပြောင်မြောက်လှပြီး သိုင်းလောကတွင် ပထမတန်းစား ဓားသိုင်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကာလအတွင်း ကူချူတုန်း၏ တိုးတက်မှုမှာ မှတ်သားလောက်စရာ ဖြစ်သည်။ အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး မှ သူမ၏ အတွင်းအားကို မြှင့်တင်ပေးမှုနှင့်အတူ ကူမော့၏ ဓားသိုင်း လမ်းညွှန်မှုများကြောင့် သူမသည် ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်း ၏ အကွက် ၇၂ ကွက်အနက် ၄၀ နီးပါးကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်နေပြီဖြစ်ရာ မျက်စိမကွယ်မီက ကူမော့နီးပါး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကူမော့သည် ကူချူတုန်းကို တိမ်လှေကား ကောင်းကင်နည်းစနစ် နှင့် လက်ချောင်းလှုပ်ခတ် နတ်ဘုရားနည်းစနစ် ဟူသော အထွတ်အထိပ် သိုင်းပညာ နှစ်ခုကိုလည်း သင်ကြားပေးနေသော်လည်း ၎င်းတို့ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ရန် အလွန်စောနေသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကူချူတုန်း၏ သိုင်းပညာ ပါရမီမှာ အတော်လေး သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း နားလည်နိုင်သော ပါရမီရှင်မျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်များတွင်...</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ အလွန် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး နေရာအနှံ့ အိမ်လိုက်ကြည့်နေရ၏။ နောက်ဆုံးတွင် လေးငါးရက်ခန့် ရှာဖွေပြီးနောက် သူမ အလွန် သဘောကျသော ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းကို ပရိဘောဂများ ဖြည့်တင်းခြင်း၊ ရထားလုံးများ၊ မြင်းများနှင့် လက်နက်များ ဝယ်ယူခြင်းတို့ဖြင့် နောက်ထပ် ရက်အတော်ကြာ အချိန်ကုန်ခဲ့ရာ သူတို့၏ ငွေစင် နှစ်ထောင်ကျော်အနက် ထက်ဝက်ကျော်ကို သုံးစွဲပစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ ငွေပေးချေရချိန်တွင် နှမြောတသ ဖြစ်မိသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကိုတို့မှာ အိမ်ဟောင်းကို ရောင်းချပြီး မိဘများကို ရှာဖွေရန် ခရီးထွက်လာခဲ့ကြရာ သိုင်းလောကတွင် အမြစ်မရှိသော ဗေဒါပင်များအလား လှည့်လည်သွားလာ နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူတို့တွင် တကယ့် အိမ်အစစ်တစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အိမ်သစ်သို့ ဝင်ရောက်လာကတည်းက ကူချူတုန်းမှာ ကူမော့ကို ဆွဲကာ ဟိုခုန်သည်ခုန်ဖြင့် သွားလာနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ အခန်းနှစ်ခန်း ရှိတယ်... တစ်ခန်းက အစ်ကို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေး အခန်း ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခန်းက ကျွန်မဟာ ဖြစ်မယ်... အနောက်ဘက်ခြမ်းက အခန်းနှစ်ခန်းကတော့ ဧည့်ခန်းတွေပေါ့၊ ဧည့်သည်တွေ လာရင် တည်းဖို့လေ... ပြီးတော့ ဒီဘက် အဓိက အဆောင်မှာက တစ်ခန်းက မီးဖိုချောင် ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်ခန်းက ကျွန်မတို့ အိပ်ခန်းတွေ ဖြစ်မယ်..."</p> <p> </p> <p>"အင်း..."</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲမှာ ရွှေငါးကြီး တစ်ကောင် မွေးထားလို့ ရမလား..."</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ခြံထဲမှာ ရေတွင်း တစ်တွင်း တူးကြမလား..."</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ..."</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... ကျွန်မ ခေါင်မိုးပေါ်တက်ပြီး ကြယ်တွေကို ကြည့်ချင်တယ်... အရင်တုန်းက သူများအိမ်တွေ ငှားနေတုန်းက ခေါင်မိုးပေါ် တက်ရမှာ ကြောက်တယ်၊ ကျိုးကျသွားမှာ စိုးလို့လေ... အခု ဒါက ငါတို့ ကိုယ်ပိုင်အိမ် ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ မကြောက်တော့ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"အစ်ကို..."</p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေပြီး ကူမော့ကို ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အတူထိုင်ရန် ဆွဲခေါ်ကာ စကားတွေ တရစပ် ပြောနေတော့သည်။ ကူမော့က တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေ၏။ သူသည် မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း ယနေ့ည ကောင်းကင်ယံတွင် ကြယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လရောင် လင်းထိန်နေမည်ကို သူ အာရုံခံမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ ပြောစရာ စကားတွေ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဘာကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းပြီး အံ့သြစရာကောင်းသော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမှန်း မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်ဘယ်လောက် ကြာသွားမှန်း မသိတော့...</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး ကူမော့၏ ပခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့ အသာပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ည လရောင်က အရမ်း လင်းထိန်နေမှာ သေချာတယ်..</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save