BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">လူသတ်ရန် သတိပေးစာ</h2>

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင်...

နံနက်စာစားနေစဉ် ကူချူတုန်းက အိမ်တက်ပွဲလေးတစ်ခု လုပ်ရန် အကြံပြုလာသော်လည်း ကူမော့က ငြင်းပယ်လိုက်၏။

ကူချူတုန်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ နှမြောတသစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို... တကယ်ပဲ အိမ်တက်ပွဲ မလုပ်တော့ဘူးလား... ကျွန်မတို့ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ လက်ဖွဲ့ငွေတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ရတယ်လေ၊ တချို့ဆို နှစ်ခါ သုံးခါတောင် ရှိတယ်... အဲ့ငွေတွေ ပြန်ရအောင် အိမ်တက်ပွဲလေး လုပ်လိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား..."

ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ "ထားလိုက်ပါတော့... ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ကတည်းက သိခဲ့တဲ့ လူတွေက အများစုက ခင်မင်ရုံလောက်ပဲ ရှိတာလေ... သူတို့နဲ့ ပြန်ပြီး ဆက်သွယ်ဖြစ်ဖို့ မရှိသလောက်ပါပဲ၊ ဒါကြောင့် အိမ်တက်ပွဲ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး... အင်း... ငါတို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတဲ့ ဦးလေး ချွီ လို လူမျိုးကိုတော့ အတူတူ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်လိုက်လို့ ရပါတယ်..."

ကူချူတုန်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ အလွန် နှမြောတသဖြစ်နေပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ကြီး အိမ်တက်ပွဲ မလုပ်ဘူးလား... ကျွန်မတို့ လက်ဖွဲ့ငွေတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ရတာကို..."

ကူမော့က ဘာမှမပြောဘဲ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်၏။ သူ၏ ညီမလေးက ငွေမက်မောတတ်သူလေးမှန်း သူ သိသည်။ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တိုင်း ကူချူတုန်းက အလောင်းကို စမ်းသပ်ပြီး ငွေရှာဖို့ ပြေးလေ့ရှိသည်။ လမ်းပေါ်တွင် ကြေးပြားတစ်ပြား ကောက်ရရင်တောင် သူမက  အပျော်ကြီး ပျော်နေတတ်သူ ဖြစ်သည်။

ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။ "ဒါဆို အစ်ကို... ကျွန်မမှာ သူငယ်ချင်းကောင်း နည်းနည်း ရှိတယ်... သူတို့ကို ဖိတ်လို့ ရမလား..."

ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရတာပေါ့..."

နှစ်ပေါင်းများစွာ မောင်နှမနှစ်ဦးမှာ သိုင်းလောကတွင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ချွီဟန်၏ လမ်းညွှန်မှုနှင့် အကူအညီဖြင့် ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ တွင် အခြေချခဲ့ပြီးနောက်မှ သူငယ်ချင်းများ စတင်ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူငယ်ချင်း အများစုမှာ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့မှ ဖျောင်ရှီး များနှင့် အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင်များ၏ သမီးများနှင့် မြေးမများ ဖြစ်ကြ၏။

ကူမော့အတွက်မူ ပေါင်းသင်းရုံသက်သက် သူငယ်ချင်းများစွာ ရှိသော်လည်း ယုံကြည်ရသူ နည်းပါးလှသဖြင့် လူအနည်းငယ်ကိုသာ ဖိတ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

မောင်နှမနှစ်ဦး ဘယ်သူတွေကို ဖိတ်မလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရ၏။ ကူချူတုန်းက ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကို... သူဌေးရန် ရောက်နေတယ်... ပြီးတော့... အင်း... ဓားကြီးဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းချုပ် လု လည်း ပါတယ်..."

ရန်စန်းနျန် ရောက်လာသည်ကို ကြားသော်လည်း ကူမော့ အံ့အားမသင့်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ပွဲစားကတစ်ဆင့် သူတို့ အိမ်ဝယ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သူမှာ ရန်စန်းနျန် ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုရင်းချွမ် ရောက်လာခြင်းကတော့ ကူမော့ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

မကြာမီ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။

ကူချူတုန်းအပြင် အခြားလူ သုံးယောက် ရှိနေကြောင်း ကူမော့ အာရုံခံမိလိုက်၏။ ရန်စန်းနျန်နှင့် သူမ၏ အစောင့်အရှောက် အားချီ၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်က လုရင်းချွမ် ဖြစ်ရမည်။

အထဲဝင်လာသည်နှင့် လုရင်းချွမ်က လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သခင်လေး ကူ... သခင်လေး အိမ်သစ်ပြောင်းတယ်လို့ ကြားလို့ မဖိတ်ဘဲ လာခဲ့တာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မရှိပါနဲ့..."

ကူမော့က ပြန်လည် လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းချုပ် လု လာတာ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ကြပါ... သူဌေးရန်၊ ညီလေး အားချီ... ထိုင်ကြပါဦး... အင်း... ချူတုန်း... သွားပြီး လက်ဖက်ရည် ဖျော်လိုက်ဦး..."

လုရင်းချွမ်က အလောတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပါလာသော သေတ္တာတစ်ခုကို ကူချူတုန်းထံသို့ ကမ်းပေးကာ ဆိုလိုက်၏။ "သခင်မလေး ချူတုန်း ကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့... ဒါက လက်ဆောင် အသေးအမွှားလေးပါ၊ သိပ်ထူးခြားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... သခင်လေး ကူ နဲ့ သခင်မလေး ချူတုန်း တို့ အိမ်သစ်တက်တာ ဂုဏ်ယူပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ..."

ရန်စန်းနျန်ကလည်း လက်ဆောင်သေတ္တာ တစ်ခုကို ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညီမလေး ချူတုန်း... ဒါက ညီမလေးအတွက် အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့ မိတ်ကပ်မှုန့်လေးပါ... ညီမလေးက အစ်ကိုနဲ့အတူ ခရီးသွားလာနေရတော့ နေဒဏ်လေဒဏ်တွေ ခံရတာပေါ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်လေ... မိန်းကလေးတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံသင့်တယ်..."

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေးရန်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ် လု..."

ထိုသို့ပြောရင်း ကူချူတုန်းက ဓားသမား အားချီကို ကြည့်လိုက်၏။

အားချီမှာ အမြဲတမ်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ စကားပြောခဲပြီး အေးစက်သော အမူအရာ အမြဲရှိသည်။ ကူချူတုန်း၏ မျှော်လင့်နေသော အကြည့်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က အစောင့်ပါ..."

ကူချူတုန်းက အားချီကို ဆက်လက် စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က အစောင့်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ရှင့်လစာကလည်း သိပ်မများဘူး ဆိုတာ သိပါတယ်... ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှင့်လက်ဆောင် သေးသွားလည်း ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး..."

အားချီ: "??"

ရန်စန်းနျန်က အားချီကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ် အားချီ... ချူတုန်း က အရမ်းနားလည်ပေးနိုင်တဲ့ ကလေးပါ... လက်ဆောင်သေးပေမယ့် မေတ္တာက ကြီးမားတယ်လေ..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒါ ကျွန်မ ဆိုလိုချင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ..."

အားချီက ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ အိတ်ထဲမှ ငွေထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ကူချူတုန်းကို ပေးလိုက်၏။

ကူချူတုန်းက ငွေထုပ်ကို ယူကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကူချူတုန်းက ငွေထုပ်ကို ယူကာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

အားချီ: "..."

...

ကူချူတုန်း လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရန် လက်ဆောင်များ ယူကာ ထွက်သွား၏။

လုရင်းချွမ်နှင့် ရန်စန်းနျန်တို့မှာ အတင်းအကျပ် လက်ဆောင်တောင်းခံရသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အားချီ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ကူမော့မှာ မျက်စိမမြင်ရသော်လည်း အခြေအနေကို ခန့်မှန်းမိကာ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်မိ၏။

အားလုံးက အားချီ အချိန်အခါ မသင့်ဘဲ ရောက်လာခြင်းကြောင့်ပင်။

အိမ်တက်ပွဲ မလုပ်ရသဖြင့် ကူချူတုန်းမှာ သူမ ပေးခဲ့ရသော လက်ဖွဲ့ငွေများကို ပြန်မရနိုင်တော့သဖြင့် စိတ်ဆင်းရဲနေချိန် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အားချီက ရောက်လာပြီး စကားပြော မကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ ကူချူတုန်းက သူ့ကို အတင်းအကျပ် လက်ဆောင်မတောင်းလျှင်သာ ထူးဆန်းနေလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

လုရင်းချွမ်က အရင်စကားစလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ကူ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သေချာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လို့ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အဆင်မပြေမှုလေး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်... ဒီနေ့ ကျွန်တော် တကူးတက လာပြီး တောင်းပန်တာပါ..."

ကူမော့က ပြန်ပြောလိုက်၏။ "ဂိုဏ်းချုပ် လု ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ပန်းတစ်ရာ စားသောက်ဆိုင်မှာတည်းက နားလည်မှုလွဲတာတွေ ရှင်းသွားပြီပဲဟာ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက သိုင်းလောကသားတွေပဲ... ရန်ငြိုးတွေကို ဆက်ထားနေတာထက် ဖြေရှင်းလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်... အတူတူ သောက်ပြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီလေ... နောက်ပိုင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကူညီစောင့်ရှောက်ကြတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား..."

လုရင်းချွမ်က ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်... အဲ့ဒါ အမှန်ပါပဲ... သခင်လေး ကူ က အရမ်း သဘောထားကြီးတာပဲ... ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်... နောင်တချိန်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ဓားကြီးဂိုဏ်းကို လာပြီး ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး လာရှာလို့ ရပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦး ခဏမျှ စကားပြောနေကြ၏။

သို့သော် လုရင်းချွမ်က တိကျသော ကိစ္စရပ်များကို မပြောဘဲ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားသဖြင့် ကူမော့မှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။

ရန်စန်းနျန်က ကူမော့၏ နားမလည်နိုင်မှုကို သတိပြုမိပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။ "အရမ်း အများကြီး မတွေးပါနဲ့... ဒီနေ့ ဓားရိုးအိုကြီး ရှင်ဆီ လာတာက တောင်းပန်ဖို့သက်သက်ကလွဲပြီး တခြား ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး... သူက အသက်ကြီးနေပြီ၊ အရင်လို လူငယ် မဟုတ်တော့ဘူးလေ... အခုက အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူချင်နေပြီ... အရင်က ပန်းတစ်ရာ စားသောက်ဆိုင်မှာ ကျွန်မက စေ့စပ်ပေးပြီး ကိစ္စတွေကို ပြီးစေခဲ့ပေမယ့် အဲ့အချိန်က သိပ်ပြီး အဆင်ပြေပြေ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ... ဒီတစ်ခါ ရှင်က ဖေးလုံ ကို သတ်လိုက်ပြီး နာမည်ကျော် ဓားသမား ရှန်ပိုင် ရဲ့ ချီးကျူးမှုကိုပါ ရလိုက်တယ်... ဓားရိုးအိုကြီးက ရှင့်မှာ ကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိမှန်းသိလို့ ကြောက်သွားတာ... ရှင် အိမ်သစ် ပြောင်းတယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သူ့စိတ်ထဲ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားအောင် သူ့ကို  ခေါ်သွားပေးဖို့ ကျွန်မကို လာတောင်းဆိုတာ..."

ကူမော့က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဪ... နားလည်ပါပြီ..."

ရန်စန်းနျန်က အကြံပြုလိုက်၏။ "သူနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားတာ ကောင်းပါတယ်... စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ... ခွေးမှာလည်း သူ့လမ်းနဲ့သူ ရှိတယ်၊ ကြောင်မှာလည်း သူ့လမ်းနဲ့သူ ရှိတယ်တဲ့... ဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဓားရိုးအိုကြီး လို လူမျိုးက တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် အသုံးဝင်လာမှာ သေချာတယ်..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ..."

ရန်စန်းနျန်က ဆက်ပြော၏။ "ဒီနေ့ ရှင့်ရဲ့ အိမ်သစ်တက်တာကို ဂုဏ်ပြုပေးတဲ့အပြင် ရှင့်ကို ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်... မကြာသေးခင်က ကျွန်မ အော်ဒါကြီး တစ်ခု ရထားတယ်... ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ် ရှင့်ကလွဲပြီး ဒီအလုပ်ကို လုပ်နိုင်မယ့်လူ အခြား မရှိဘူး... ရှင့်ရဲ့ အနားယူချိန်တွေရော ဘယ်လိုနေလဲ..."

ကူမော့က ဖြေလိုက်သည်။ "အသေးစိတ် ပြောပြပါဦး..."

ကူမော့သည် တာဝန်တစ်ခု ယူရန် အမှန်တကယ် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူ အနားယူခဲ့ခြင်းမှာ ကူချူတုန်းကို အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ၏ ဆေးအာနိသင်များ စုပ်ယူနိုင်ရန် ကူညီပေးရန် အဓိက ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ကူချူတုန်းက အသေးစား နုပျိုခြင်း ဆေးလုံး ကို လုံးဝ စုပ်ယူပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ ဆက်လက် အနားယူရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ရန်စန်းနျန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "အခုတစ်ခေါက် ပစ်မှတ်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ငွေရောင်မြေခွေး ပဲ..."

ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ယွင်ကျိုးနယ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ လို့ လူသိများတဲ့ ငွေရောင်မြေခွေး ကို ပြောတာလား..."

ရန်စန်းနျန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်... သူပဲ... သူက အရင်ကလိုပဲ မောက်မာစွာနဲ့ ပြန်ပေါ်လာပြီ... သူက ယုံအန်းခရိုင်ရဲ့ အချမ်းသာဆုံးသူဌေး ဝမ်ယွမ်ပေါင် ကို သေဒဏ်ပေးစာ ပို့လိုက်တယ်... အချိန်က နောက်ခုနစ်ရက်နေရင်တဲ့... ဝမ်ယွမ်ပေါင် ကို သတ်ဖို့ပေါ့..."

***

Book List