Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြောင်းပြချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ကူချူတုန်းမှာမူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသော လင်းပုချီက သူတို့ကို  သဘောကောင်းစွာ သတိပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"သောက်ပြီးပြီ..." ကူမော့က တီးတိုး ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီ ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကို... ယုံအန်းခရိုင်ကို ဆရာဝန် လာပြတာ မဟုတ်လား... ငါ မကြာသေးခင်က ဆေးဖက်ဝင်အပင် ကောင်းကောင်းလေးတွေ ရထားတယ်... မင်းရဲ့ ရောဂါနဲ့ ကွက်တိပဲ... ဟားဟား... မင်းသိပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း လင်းပုချီက အမျိုးသားများကြား သီးသန့်ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးတော့မည့်အလား ညစ်ညမ်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်၏။ သူက ကူမော့၏ နားနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ကူမော့၏ လက်ထဲသို့ ဆေးလုံးနှစ်လုံးကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးကာ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ဒါတွေက အဆိပ်ဖြေဆေးတွေ... သာမန် အဆိပ်တွေကို ယာယီ ဖိနှိပ်ထားပေးနိုင်ပြီး ပျံ့နှံ့တာကို နှေးကွေးစေတယ်... ငါ ဒီက ကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် မင်းဆီက အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ ပြန်လာခဲ့မယ်... အကယ်၍ တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင် မင်း မြန်မြန် ထောင့်တစ်နေရာမှာ သွားပုန်းနေလိုက်... မင်းက သိုင်းပညာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ သိပေမယ့် အခု မင်းက အဆိပ်မိနေတာဆိုတော့ ရမ်းမလုပ်နဲ့..."</p> <p> </p> <p>ကူမော့က လင်းပုချီ နှင့် ခဏမျှ စိတ်ဝင်တစား စကားပြောလိုက်ပြီးနောက် လင်းပုချီမှာ အခြားစားပွဲသို့ ပြန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ကူမော့၏ နားနားသို့ တိုးကပ်ကာ တီးတိုး မေးလိုက်၏။ "အစ်ကို... လင်းပုချီ က ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>"စောင့်သာကြည့်နေ..." ကူမော့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် စားပွဲထိုးက ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်သို့ လာချပေး၏。</p> <p> </p> <p>ကူမော့က စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အဆိပ်မပါပေ။ တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို အလေးအနက် မထား၍များလားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကူချူတုန်းကလည်း အနည်းငယ် စားလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် လင်းပုချီတို့ စားပွဲ၌ ထိုအဖွဲ့မှာ အားရပါးရ စားသောက်နေကြပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ခွမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ကုန်သည်တစ်ဦး၏ ပန်းကန်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏。</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီက ရယ်မောလိုက်ရင်း။</p> <p> "ညီလေး... မင်းက နည်းနည်းလေး သောက်ရုံနဲ့ အဲ့လောက်တောင် အားနည်းသွားပြီလား..." </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခွမ်းခနဲ အသံများနှင့်အတူ ကုန်သည်များစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့လည်း အလိုက်သင့် ဝင်ကစားကာ တူများကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သတိလစ်သွားဟန်ဆောင်လျက် စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ဝိုင်သောက်နေကြသော လူစု မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၊ စားပွဲထိုးနှင့် မီးဖိုချောင်မှ ထမင်းချက်တို့လည်း ပါဝင်လာကြသည်။ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က စားပွဲထိုးကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်တော့... ဒီနေ့အတွက် ဧည့်သည် လုံလောက်ပြီ... နောက်ထပ် မဖိတ်နဲ့တော့..."</p> <p> </p> <p>စားပွဲထိုးက တံခါးပိတ်ရန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်သွားပြီး တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့် ဝိုင်သောက်နေသူ တစ်စုက လင်းပုချီနှင့် ကုန်သည်များထံ သွားကာ သူတို့၏ အိတ်များနှင့် အထုပ်များကို ယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကုန်သည်များ၏ အထုပ်များကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်း၌ တန်ဖိုးကြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ မရှိဘဲ မုန်လာဥဖြူများသာ အစီအရီ ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဘာတွေဖြစ်နေလဲဟု သူတို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ကြည်လင်ပြီး အေးစက်သော အသံတစ်ခု တည်းခိုခန်းအတွင်း ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဆောင်းရာသီ မုန်လာဥက ဂျင်ဆင်းထက် ပိုကောင်းတယ်လေ... လူကြီးမင်းတို့ ဒီမုန်လာဥတွေကို ဆောင်းရာသီ စွပ်ပြုတ်အတွက် ဘာလို့ မသိမ်းထားကြတာလဲ... ဪ... မဟုတ်သေးဘူး... မင်းတို့က ဆောင်းရာသီ ရောက်တဲ့အထိတောင် အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>စကားပြောသူမှာ လင်းပုချီ ပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ခရီးသွားကုန်သည်များ အားလုံး မတ်တပ်ရပ်လာကြပြီး သူတို့၏ အရသာမဲ့သော အဝတ်အစားများကို မကာ လက်နက်များကို ထုတ်ပြလိုက်ကြ၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့် သူ၏ အဖော်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ..."</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီက သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ "သေချာနားထောင်စမ်း လူယုတ်မာတို့... မင်းတို့ရဲ့ အဘိုးက ပါရှန်းဂိုဏ်း ရဲ့ တပည့်ကြီး လင်းပုချီ ပဲ... ဒီလူတွေက ငါ့ရဲ့ ညီငယ်တွေ... ဒီလမ်းက အန္တရာယ်များပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း လူတွေ အများကြီး ပျောက်သွားတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့တယ်... မင်းတို့ကို ငါ စောင့်ကြည့်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ... တကယ်ပဲ မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေက ဓားပြတည်းခိုခန်း ဖွင့်ထားတာကိုး..."</p> <p> </p> <p>တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> "တိုက်ကြ..."</p> <p> </p> <p>လူများက ချက်ချင်း လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြပြီး ပါရှန်းဂိုဏ်း မှ တပည့်များကလည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် စတင်တိုက်ခိုက်ကြသဖြင့် တည်းခိုခန်းမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သတိလစ်ချင်ယောင် ဆောင်နေသော ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ထံသို့ ပြေးသွား၏။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ဂိုဏ်းများမှ လူများတွင် ဘုံအားနည်းချက်တစ်ခု ရှိကြောင်း သူ သိသည် - သူတို့သည် သာမန်လူများကို မထိခိုက်စေလိုကြပေ။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်ဟု သူ ယူဆသော်လည်း ဤနည်းဗျူဟာက အမြဲတမ်း အလုပ်ဖြစ်လေသည်။ သာမန်လူများကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းထားသရွေ့ သူတို့က သေချာပေါက် လွှတ်ပေးကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီက ၎င်းကို စောစောကတည်းက သတိထားမိပြီး ဆိုင်ရှင်ကို တားဆီးရန် ချက်ချင်း ခုန်ထွက်သွား၏။ သို့သော် ဆိုင်ရှင်က အလုံးပုံစံ ပုတီးစေ့တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီက အလောတကြီး ပါးစပ်ကို ဖုံးကာ လက်စွပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ ဆိုင်ရှင်က အခွင့်အရေးကို ယူကာ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ထံသို့ ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ခဏမှာပင် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆိုင်ရှင်မှာ အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ကောင်တာကို ဝင်တိုက်မိပြီး မျက်လုံးပြူးလျက် သေဆုံးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက ပရမ်းပတာ တိုက်ပွဲကြားရှိ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "လင်းပုချီ... ရှင်လည်း သိပ်မစွမ်းပါဘူး... ဒီလောက်ကြာနေတာတောင် သူခိုး သေးသေးမွှားမွှားလေးတွေကိုတောင် မနှိမ်နင်းနိုင်သေးဘူး..."</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီက နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေစဉ်...</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့က အဖြူရောင် မြူခိုးများကြားမှ ထွက်လာကြ၏။ ကူချူတုန်းက လင်းပုချီကို နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြကာ မေးလိုက်သည်။ "ကျစ် ကျစ် ကျစ်... ကူညီပေးရဦးမလား..."</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "သူခိုး သေးသေးမွှားမွှားလေးတွေပါ... သခင်မလေး ကူ ကို ဒုက္ခပေးစရာ မလိုပါဘူး..."</p> <p> </p> <p>အထင်သေးခံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လင်းပုချီက ချက်ချင်း ဓားဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ သို့သော် ကူမော့၏ ရိုက်ချက်ဒဏ်မှ ပြန်လည်သက်သာလာဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဓားပြတည်းခိုခန်း ဖွင့်ထားသူများမှာ သိုင်းပညာရှင်များ မဟုတ်ကြဘဲ ယုတ်မာသော နည်းလမ်းအချို့ကိုသာ အသုံးပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ပါရှန်းဂိုဏ်း တပည့်များကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ခုခံနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ နည်းဗျူဟာများ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ လျင်မြန်စွာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီး အားလုံး ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီက သူ၏ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုများကို အလောတကြီး လှမ်းခေါ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုတို့... လာပြီး သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ ကို နှုတ်ဆက်ကြဦး...  သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က တခြားသူ မဟုတ်ဘူး... ဖေးလုံ၊ သံမဏိ ဘုန်းတော်ကြီး၊ ဆရာမ ခူရှင်း နဲ့ အခြား အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် တွေကို သတ်ခဲ့တဲ့ ကူမော့ ပဲ... ပြီးတော့ သိုင်းသူရဲကောင်း တိမ်ဖြူဓား ရှန်ပိုင် ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကို အရှုံးပေးခဲ့ရတာလေ... သူ့ဘေးက သူ့ညီမ သူရဲကောင်းမလေး ကူချူတုန်း ကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ခွန်အားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ..."</p> <p> </p> <p>ပါရှန်းဂိုဏ်း မှ တပည့်များက အလောတကြီး အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။ "သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက အစပိုင်းတွင် လင်းပုချီအပေါ် အမြင်မကြည်ဘဲ သူ့ကို လှောင်ပြောင်ချင်နေခဲ့သော ကူချူတုန်းကို တစ်ခဏမျှ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။ လူအများအပြားက သူမကို အရိုအသေပေးနေသည့် ဤသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။ "လင်းပုချီ... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... ရှင်က..."</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီက အနေခက်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။ "သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... ဝမ်မိသားစုစံအိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာတွေအတွက် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို တောင်းပန်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ... ကျွန်တော် တကယ်ကို ရိုးသားပါတယ်၊  လုံးဝ နားလည်မှု လွဲသွားခဲ့တာပါ... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကို လူလိမ်တွေလို့ တကယ် ထင်ခဲ့မိလို့ အဲ့လောက် ဘဝင်မြင့်တဲ့ စကားတွေ ပြောပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြုမူခဲ့မိတာပါ..."</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီ၏ ရိုးသားသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ကူချူတုန်းက သူ့ကို အနည်းငယ် ယုံကြည်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ပြောပြ... ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို လူလိမ်တွေလို့ ထင်ခဲ့ရတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>လင်းပုချီက ရှင်းပြလိုက်၏။ "ကျွန်တော်က သိုင်းလောက အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသေးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေအကြောင်း ဘာမှမသိဘူးလေ... စီနီယာ နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ခေါင်းဖြူအဘိုးအို နဲ့ ပညာတတ် တို့ တစ်ခုခု ဆွေးနွေးနေတာကို အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရတာ... သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ ကို လူလိမ်လို့ ပြောကြတယ်...</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား သတ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုတဲ့ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် တွေက တကယ်တော့ တခြားလူတွေ သတ်သွားတာဖြစ်ပြီး သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး နာမည်ယူသွားတာတဲ့... သိုင်းသခင်ကြီး ရှန်ပိုင် ကလည်း ခင်ဗျားတို့နဲ့ လုံးဝ မသိဘူး၊ အဝေးကနေပဲ တွေ့ဖူးတာကို ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို သုံးပြီး နာမည်ကြီးအောင် လုပ်နေတာတဲ့... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက မျက်စိမမြင်ရတာကို သုံးပြီး သနားခံနေလို့ သိုင်းသခင်ကြီး ရှန် အနေနဲ့ ပြန်ပြောရ ခက်နေတာ စသဖြင့်ပေါ့...</p> <p> </p> <p>"ခေါင်းဖြူအဘိုးအို ကဆိုရင် သူက မိန်းမတဏှာရူး ကျိုးထုံ ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်မှာ ခင်ဗျားက ဝင်လာပြီး လုသတ်သွားတာတဲ့... တဝက်စီ ခွဲမယ်လို့ သဘောတူထားပြီးမှ ခင်ဗျားက ကတိဖျက်သွားတယ်တဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီလို အလားတူ စကားတွေ အများကြီး ပြောကြတာပဲ... ကျွန်တော်က ပိုပိုပြီး ဒေါသထွက်လာပြီး ဝမ်ယွမ်ပေါင် ကို လူလိမ် လက်ကနေ ကယ်တင်ပေးဖို့ စဉ်းစားလိုက်မိတာ... အဲ့ဒါကြောင့်မို့... အဲ့လို ဘဝင်မြင့်တဲ့ စကားတွေနဲ့ ရမ်းကားပြီး ရန်စမိသွားတာပါ..."</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save