Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်သားတော်များ၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“နတ်သားတော်... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဝမ်းသာအားရ ဆီးကြိုလိုက်ပြီး ရွှယ်ဝူယာ၏နောက်တွင် သစ္စာရှိလှသော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးပမာ ကျိုးနွံစွာ ရပ်နေလိုက်ချေသည်။</p> <p>ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။</p> <p>“အို......... ရွှယ်ဝူယာ... မင်း အသက်ရှင်သေးတာပဲလား......... မင်း ရောက်မလာတာ ကြာတော့ တစ်နေရာရာမှာ သေနေပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ.........”</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလျက် ရွှယ်ဝူယာကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ကွေ့ရန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>“နတ်သားတော် ကွေ့ရန်အနေနဲ့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီဆိုရင်လည်း အရင်သေလို့ ရပါတယ်......... ဘာလို့ ဒီမှာ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာလဲ.........”</p> <p>ကွေ့ရန်က သွားများကို အဖြန်းသားပြကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို အရင်သေအောင် လုပ်ဖို့......... မင်းမှာ အဲဒီလောက် အစွမ်းရှိမရှိ ကြည့်ရသေးတာပေါ့.........”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီဖြစ်၏။ ယောင်ဟန်ကမူ ရွှယ်ဝူယာကို ကြည့်ကာ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ မျက်ခုံးပင့်လျက် လှောင်ပြုံးပြုံးနေသည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာလည်း ရန်ပွဲကြားတွင် မြေစာပင်မဖြစ်စေရန် ငြိမ်သက်နေကြရသည်။</p> <p>သို့သော် ခွန်အားလမ်းစဉ် ၏ နတ်သားတော် လီဖော်ထျန်းမှာမူ မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ပေ။ သူမက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ရင်း ကွေ့ရန်နှင့် ရွှယ်ဝူယာကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ကာ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးသည့် လေသံဖြင့် ဆိုလာသည်။</p> <p>“ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး တစ်လှည့်စီ လျှော့ပေးလိုက်ကြပါဦး......... အားလုံးက ဂိုဏ်းတူတွေပဲလေ......... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ တင်းမာနေကြတာလဲ.........”</p> <p>ထို့နောက် သူမက ရွှယ်ဝူယာဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဝူယာ......... ဒါက မင်းကို အပြစ်ပြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး......... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒေါသက နည်းနည်း ကြီးလွန်းနေတယ်......... ကွေ့ရန်က စကားနာထိုးတတ်ပေမဲ့ တကယ်တော့ မင်းကို စိတ်ပူနေတာပါ.........”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကွေ့ရန်က အားရပါးရ ရယ်မောတော့သည်။ “ဖော်ထျန်း အစ်မက ငါ့ကို အသိဆုံးပဲ......... ဒီ ရွှယ်ဝူယာက တကယ်ပဲ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်ပဲ.........”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။ လီဖော်ထျန်းမှာ သူနှင့် ကွေ့ရန်ကို တိုက်ပေးပြီး ဘေးမှ ထိုင်ကြည့်ချင်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိချေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သွေးတောင်တန်းပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသည် လေထုထဲတွင် ပေါ်လာပြီး လီဖော်ထျန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖိနှိပ်ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p>လီဖော်ထျန်း၏ အမူအရာမှာ ပျက်ယွင်းခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် နောက်ကျောတွင် မျက်လုံးပါသည့်အလား လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုကြီးမားလှသော သွေးတောင်တန်းကို ဖမ်းတားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ရွှယ်ဝူယာကို ကျီစယ်သလို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“ဝူယာ......... ငါက စကားစပ်မိလို့ နောက်လိုက်တာကို......... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ.........”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ အကြည့်များ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ သူက တိတ်တဆိတ် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်လိုက်ရာ လီဖော်ထျန်း၏ လက်ပေါ်ရှိ သွေးတောင်တန်းမှာ ပိုမို လေးလံလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်ထားတော့သည်။</p> <p>လီဖော်ထျန်းက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း ဘယ်ဘက်လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ စွမ်းအားများကို စုစည်းပြီး အပေါ်သို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ “ဂျွတ်.........” ဟူသော အသံနှင့်အတူ သွေးတောင်တန်းကြီးမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထိုလွင့်စင်သွားသော ကျောက်ပုံရိပ်အချို့မှာ ဘေးမှ ကြည့်နေသည့် ကျင့်ကြံသူအချို့ကို ထိမှန်သွားပြီး ထိုသူတို့မှာ အသက်ပျောက်သွားကြရသည်။</p> <p>လီဖော်ထျန်းက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် လူအချို့ သေသွားပြန်ပြီ......... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် တတိယထပ်ကို မရောက်ခင် ဂိုဏ်းက ရှာပေးထားတဲ့ အသုံးတော်ခံတွေ အကုန်ကုန်တော့မှာပဲ......... ဝူယာ......... မင်းရဲ့ စရိုက်က သိပ်ပြီး တည်ကြည်လွန်းနေတယ်......... နောက်ပြောင်တာကို မခံနိုင်ဘူးပဲ......... ငါ့အမြင်အရဆိုရင်တော့ မင်း ဒီစရိုက်ကို ပြောင်းသင့်ပြီ.........”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျန်ရှိနေသော ပုံရိပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း လီဖော်ထျန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ကိစ္စကို ငါ မင်းနဲ့ စာရင်းမရှင်းရသေးဘူး......... အခုလည်း ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး လေပေါနေသေးတယ်......... မင်းကို အရင်သတ်ပစ်မယ်.........”</p> <p>ထိုသည်ကို ကြားသောအခါ လီဖော်ထျန်းက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဝူယာ......... မင်းရဲ့ ဒေါသက လုံးဝ မပြောင်းလဲသေးပါလား......... ငါက လူတိုင်း ပျင်းမနေအောင် အခြေအနေကို မြှင့်တင်ပေးရုံပါ......... မင်းကမှ နားမလည်တာဆိုတော့လည်း ထားလိုက်ပါတော့.........”</p> <p>သူမက ကွေ့ရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျီစယ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကွေ့ရန်......... နင်ရော ငါပြောတာ ဟုတ်တယ်မလား.........”</p> <p>ကွေ့ရန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “သူက ဒီအတိုင်းပါပဲ......... အမြဲတမ်း ဟန်လုပ်နေတာကို မောတယ်လို့ကို မရှိဘူး......... အဲဒီ အဘွားကြီး လုရှောက်တစ်ယောက်ပဲ သူ့ရဲ့ ဒီလိုအမူအရာကို သည်းခံနိုင်တာ.........”</p> <p>“ဘယ်သူ့ကို အဘွားကြီးလို့ ခေါ်တာလဲ.........”</p> <p>လုရှောက်သည် စင်မြင့်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာစဉ် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ အဆိပ်မြူတိမ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး ကွေ့ရန်ထံသို့ လွှမ်းခြုံစေလိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့ရန်က အေးဆေးစွာပင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ နေရာရွှေ့လိုက်ပြီး လုရှောက်ကို ပြုံးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းကိုပဲ ပြောတာလေ......... အဘွားကြီး လုရှောက်.........”</p> <p>လုရှောက်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသဖြင့် အခြားသူများက သူမကို အိုမင်းသည်ဟု ခေါ်သည်ကို အမုန်းဆုံးပင်။</p> <p> သို့သော် ကွေ့ရန်မှာမူ ပါးစပ်အလွန်သရမ်းပြီး လူတို့၏ အားနည်းချက်ကို ထိုးနှက်တတ်သူ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>“ငါ့ကို အိုတယ်လို့ ပြောနေတာလား......... မင်းကရော ဒီလောက်အထိ အသက်ရှည်ရှည် နေရပါ့မလား.........”</p> <p>လုရှောက်က ရက်စက်သော လေသံဖြင့် ဆိုပြီးနောက် အဆိပ်မြူများစွာကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကွေ့ရန်ထံသို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် အဆိပ်မြူများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့် ဂူပိုးကောင် အုပ်စုကြီးတစ်ခုမှာ ဝဲပျံလာပြီး ထိုအဆိပ်မြူများကို အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်။</p> <p> မကြာမီမှာပင် ဂူပိုးကောင်အချို့ သေဆုံးသွားသော်လည်း အသစ်များက ထပ်မံ အစားထိုးလာရာ အဆိပ်မြူများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။</p> <p>ဂူလမ်းစဉ် ၏ နတ်သားတော် ကျင်းချန်းသည် သေဆုံးသွားသော ပိုးကောင်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း လုရှောက်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“လုရှောက်......... မင်း ရူးနေတာလား......... ဒီအဆိပ်မြူတွေသာ ပျံ့သွားရင် သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်သေကုန်မှာပေါ့.........”</p> <p>လုရှောက်က လက်ပိုက်လျက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး......... ကွေ့ရန်က ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးလို့ ဒီစမ်းသပ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်......... ဘယ်သူမှလည်း ကောင်းကောင်းမနေရစေရဘူး.........”</p> <p>ကျင်းချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း ကွေ့ရန်ကို သတိပေးလိုက်သည်။ “ကွေ့ရန်......... မင်းလည်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ......... အကြောင်းမဲ့ ပြဿနာမရှာနဲ့.........”</p> <p>ကွေ့ရန်က ပျင်းရိစွာပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ရာ ကျင်းချန်း၏ စကားကို နားထောင်ပုံရချေသည်။ နတ်သားတော်များ တိုက်ခိုက်မှု ရပ်တန့်သွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။</p> <p> သို့သော် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ပြဿနာကြားတွင် မညှပ်စေရန် အစွန်အဖျားသို့ ပိုမို ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် နတ်သားတော်များ၏ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေချေသည်။ ပထမထပ်တွင် ထိုသူတို့မှာ အေးဆေးစွာ နေခဲ့ကြသော်လည်း အခုမှ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ကြသနည်း။</p> <p>အသေးစား ပဋိပက္ခသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤနတ်သားတော်များသည် အကြောင်းမဲ့ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု မုန့်ဝမ် မယုံကြည်ပေ။</p> <p>သူမသည် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရာ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။</p> <p>“နှလုံးစားပိုးကောင်......... ကျင်းချန်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ နားထောင်စမ်း”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ သခင်မ.........”</p> <p>နှလုံးသားစားပိုးကောင်သည် ကျင်းချန်း၏ စိတ်ကူးများကို နားထောင်ကာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပြန်လည် ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p>“ဟဲဟဲ......... အဲဒီအရူးမ လုရှောက်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ......... ဆွပေးရတာ သိပ်လွယ်တာပဲ......... နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီတစ်ခါ ဂူပိုးကောင်တွေ တစ်ကောင်မှ မရှင်တာပဲ......... နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားရဦးမယ်.........”</p> <p>ထိုသည်ကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် ‘ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်မိသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ လုရှောက်၏ အဆိပ်မြူကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းပင်။ လီဖော်ထျန်းနှင့် ကျင်းချန်းတို့သည် ကွေ့ရန်ကို မည်သို့သော ကမ်းလှမ်းမှုဖြင့် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်ကိုမူ သူမ မသိရသေးပေ။</p> <p>အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူမ၏ နတ်သားတော် (ရွှယ်ဝူယာ) နှင့် လုရှောက်တို့၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေပုံရချေသည်။</p> <p>ကျင်းချန်း၏ အတွေးများ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် အခြားသူများ၏ စိတ်ကို ဆက်လက် နားထောင်ရန် စေခိုင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသူတို့၏ စိတ်များမှာ တည်ငြိမ်နေသဖြင့် အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက်များ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ထို့နောက် မုန့်ဝမ်သည် အစွန်အဖျားရှိ ကျင့်ကြံသူများထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ ယခုအချိန်အထိ နတ်သားတော် ခုနစ်ပါးအနက် ကာမလမ်းစဉ် မှ နတ်သားတော်တစ်ဦးသာ ပေါ်မလာသေးချေ။ ထိုသူမှာ မည်သို့သော အသွင်ဖြင့် ပုန်းကွယ်နေပါသနည်း။</p> <p>နှလုံးသားစားပိုးကောင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။ “သခင်မ......... စိတ်ကို နားထောင်ရတာ အလွန် ပင်ပန်းပါတယ်......... အခု ကျွန်မ စွမ်းအင်တွေ အကုန် ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီမို့ နောက်ထပ် ငါးယောက်ပဲ နားထောင်နိုင်ပါတော့မယ်.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း နှလုံးသားစားပိုးကောင်ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့......... နောက်ထပ် တစ်ထပ်ကို ရောက်လို့ တခြားကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်သေသွားတဲ့အခါမှပဲ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့.........”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save