Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">စမ်းသပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တောအုပ် အုပ်စိုင်းလှသော နေရာတစ်ခုတွင် <strong>ရွှယ်ဝူယာ</strong> သည် မျက်စိမှိတ်ကာ ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရချေသည်။</p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖွင့်၍ အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“တကယ်ပဲ မင်းဖြစ်နေတာလား... <strong>လီဖော်ထျန်း</strong>....”</p> <p>လီဖော်ထျန်းက အောင်နိုင်သူတစ်ဦးပမာ ပြုံးလျက် သူမ၏ လက်သီးများကို ဟန်ပါပါ ဆုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ငါပေါ့... ဘာလဲ... မင်းအဘွားကို မခေါ်နိုင်တော့လို့ အသနားခံချင်နေတာလား.........”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လက်တင်လေး လွတ်အောင် ထွက်ပြေးခဲ့ရုံရှိသေးသော်လည်း ယခု နောက်ထပ်တစ်ကောင်နှင့် ထပ်မံတိုးပြန်ချေပြီ။</p> <p>ယနေ့ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အတော်ပင် ညံ့ဖျင်းနေပုံရသည်။ အထူးသဖြင့် လီဖော်ထျန်းမှာ <strong>ဖန်ရှုံ</strong> ကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသူမဟုတ်ပေ။</p> <p>အတွေးအမျိုးမျိုး ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ရွှယ်ဝူယာသည် ဝေးကွာသော နေရာမှ မောက်မာနေသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“လီဖော်ထျန်း... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို အမဲလိုက်ချင်တာလား.........”</p> <p>လီဖော်ထျန်းက ရယ်မောလိုက်ရင်း သူမ၏ လက်သီးကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်ရာ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“ကြည့်စမ်း... ငါတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အမြဲ မကျေနပ်ခဲ့ကြတာပဲလေ......... အခုလို မင်းကို ပညာပေးဖို့ အခွင့်ကောင်းရတုန်းမှာ ငါက ဘယ်လိုလုပ် လက်လွှတ်နိုင်မှာလဲ.........”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရွှယ်ဝူယာထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့မှာ အသက်ကယ်ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိသင့်ပါတယ်......... ငါ့ဆီမှာ အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ တခြားပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလိုက်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်.........”</p> <p>“ဟင်း... အရှုံးပေးတာကို ဒီလို စကားလုံးလှလှလေးတွေနဲ့ ပြောတာကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာပဲ.........”</p> <p>လီဖော်ထျန်း၏ ပုံရိပ်မှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် ရွှယ်ဝူယာ၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး လက်သီးဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ ကြုတ်သွားရချေသည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသမီးကို ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ ဂိမ်းစည်းမျဉ်းများကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ဆုံးရှုံးနေရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုးနှက်ချက်ကို ခုခံရန်ထက် ထွက်ပြေးရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>ဖြူစင်သော အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လီဖော်ထျန်း၏ လက်သီး မထိမှန်မီမှာပင် ရွှယ်ဝူယာသည် ပေတစ်ရာခန့် ဝေးရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ အပြင်းအထန် ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p>ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ လီဖော်ထျန်း၏ မျက်ဝန်းတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပိုမို ထင်ဟပ်လာပြီး ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လံတော့သည်။</p> <p>လိုက်လံနေစဉ်အတွင်း သူမသည် ရံဖန်ရံခါ တိုက်ခိုက်မှုများ ပြုလုပ်ရာ ရွှယ်ဝူယာမှာ ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုများ ရှိသော်လည်း နတ်သားတော်အဆင့်ရှိသူ လီဖော်ထျန်း၏ လက်ချက်ကြောင့် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>လီဖော်ထျန်းက သူ့ကို တကယ်ပင် အသေသတ်တော့မည့်အလား ပြုမူနေသဖြင့် ရွှယ်ဝူယာသည် <strong>သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းကျင့်စဉ်</strong> ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အနှစ်သာရစွမ်းအင်များကို လောင်ကျွမ်းစေလျက် ဥက္ကာခဲတစ်ခုအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဤမျှ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူကို လွတ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လီဖော်ထျန်းမှာ သူ၏နောက်မှ ကော်ကပ်ထားသကဲ့သို့ ပါလာဆဲပင်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ရွှယ်ဝူယာသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိလာသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာ... အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေချေသည်။ မဟုတ်ပေ၊ ရင်းနှီးရုံတင်မကဘဲ သူ မြင်ဖူးပြီးသား သစ်ပင်များပင် ဖြစ်နေသည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ အကြည့်မှာ ထူးခြားသော သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်ကပင် သူ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။ လီဖော်ထျန်းကို မခွာနိုင်ခြင်းမှာ သူမက ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အာရုံများကို လှည့်စားကာ ဤတောအုပ်အတွင်း၌ပင် ပတ်ချာလည်အောင် ပြုလုပ်ထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>‘လီဖော်ထျန်းကတော့ လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ.........’ သို့သော် လီဖော်ထျန်းမှာ ခွန်အားကိုသာ အခြေခံသူဖြစ်ရာ ဤမျှ နက်နဲလှသော ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။</p> <p> ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်လာသည်။ နတ်သားတော်များထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်၌ အကျွမ်းကျင်ဆုံးမှာ မိစ္ဆာမြေခွေးသွေးပါသည့် <strong>ယောင်ဟန်</strong> သာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ဤယောင်ဟန်မှာ တကယ့်ကို ကောက်ကျစ်သူပင်။ သူမကိုယ်တိုင် အသွင်ဖြင့် မလာဘဲ လီဖော်ထျန်း၏ အသွင်ကို ယူ၍ သူ့ကို လှည့်စားနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ရွှယ်ဝူယာသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အချိန်ဆိုလျှင် ယောင်ဟန်ကို သင်ခန်းစာ ပေးမိမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဤအရှက်ရမှုကို ခေတ္တသည်းခံကာ နောက်မှသာ စာရင်းရှင်းရတော့မည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ပွင့်လင်းမြင်သာသော <strong>ကျောက်စိမ်းအဆောင်</strong> တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းအဆောင်သည် အမြင့်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသကဲ့သို့ လေထဲတွင် တန့်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ကျောက်စိမ်းအဆောင်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီဖော်ထျန်း (အသွင်ယူထားသော မုန့်ဝမ်) က အဆောင်ကို ဖျက်ဆီးရန် လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p>“ကွဲစမ်း....”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းအဆောင်မှ တောက်ပသော အဖြူရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ မှန်ကွဲများအလား အစိတ်စိပ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နေချေပြီ....</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် “လီဖော်ထျန်း” ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူ၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော <strong>မိုင်တစ်ထောင်</strong> <strong>နယ်မြေကူးပြောင်း</strong> <strong>အဆောင်</strong> ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း တယ်လီပို့ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာမှ ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းများကို ခံစားမိသောအခါ “လီဖော်ထျန်း” သည် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ တော်တော်လေး မြန်မြန် ထွက်ပြေးသွားချေပြီ။</p> <p>သို့သော် ယနေ့အတွက် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ရွှယ်ဝူယာ၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက ယောင်ဟန်အပေါ်တွင်လည်း အပြစ်ပုံချနိုင်ခဲ့သည်။ ရွှယ်ဝူယာအနေဖြင့် ယောင်ဟန်ထံသို့ သွားရောက် စာရင်းရှင်းချိန်တွင် ယောင်ဟန်က သူမ ပုံရိပ်ယောင်အတတ် မသုံးခဲ့ကြောင်း မည်သို့ပင် ငြင်းဆိုပါစေဦးတော့... မုန့်ဝမ် သိထားသော ရွှယ်ဝူယာ၏ စရိုက်အရ သူသည် မေးမြန်းနေလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ ယောင်ဟန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးသာ ရှာဖွေနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။ အဓိက အလုပ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ အချိန်ပိုလေးတွင် သားကောင်အချို့ကို ရှာဖွေရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ပစ်မှတ်တွေကို ဆက်ရှာဦး.........”</p> <p>နှလုံးသားစားပိုးကောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ အမိန့်ကို နာခံကာ ဂူပိုးကောင်များကို စေလွှတ်၍ ကင်းထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>“အနောက်မြောက်ဘက် မိုင်တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ် အကွာက မြေအောက်မြစ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ပုန်းနေတယ်......... အရှေ့တောင်ဘက် မိုင်နှစ်ရာမှာ နှစ်ယောက်ရှိတယ်......... မြောက်ဘက်ကတော့... ထားလိုက်ပါတော့... မြောက်ဘက်ကလူဆီကို တခြားတစ္ဆေတစ်ကောင် သွားနေပြီ.........”</p> <p>ထိုသည်ကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ရင်း မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ အပြင်းအထန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ နှလုံးသားစားပိုးကောင်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>“သခင်မ......... မြောက်ဘက်ကလူကတော့ တခြားလူရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်သွားပြီလေ......... သခင်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်ဆို အဲဒီလူ သေနေလောက်ပြီ.........”</p> <p>“ငါ သိတယ်......... ငါ လိုက်မှာက အဲဒီ တစ္ဆေကို.........”</p> <p>နှလုံးသားစားပိုးကောင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိသွားပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ “သခင်မ......... သခင်မ ဆိုလိုတာက.........”</p> <p>“အတိအကျပဲ.........” မုန့်ဝမ်က ပြုံးလိုက်၏။ “တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ငါ သတ်နိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ချင်လို့.........”</p> <p>“ဂလု.........” နှလုံးသားစားပိုးကောင်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသည်။ “သခင်မကတော့ တကယ်ကို အကြီးကြီး တွေးတာပဲနော်.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “စည်းမျဉ်းထဲမှာ တစ္ဆေအချင်းချင်း မသတ်ရဘူးလို့ မပါဘူးလေ......... ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်......... စမ်းကြည့်တာပေါ့......... တကယ်လို့ တစ္ဆေကို သတ်မိသွားရင်တောင် ငါ့အတွက် ဆုံးရှုံးစရာ မရှိဘူး......... တကယ်လို့ မနိုင်ရင်လည်း ထွက်ပြေးရုံပဲပေါ့.........”</p> <p>စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် လေဟုန်စီး၍ မြောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။</p> <p>အခြားသော တစ္ဆေမှာ သားကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးကာစ ရှိသေးသည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လီဖော်ထျန်း (မုန့်ဝမ် အသွင်ယူထားသူ) ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။</p> <p>“နတ်သမီး....”</p> <p>ထိုတစ္ဆေမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လီဖော်ထျန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော <strong>ခွမ်းဖုန်း</strong> ပင် ဖြစ်နေချေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် လီဖော်ထျန်း၏ အသွင်ကို ဆက်လက် ယူထားဆဲဖြစ်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်နှစ်ယောက် ရပြီလဲ.........”</p> <p>ခွမ်းဖုန်းက အရှက်ရဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ဆိုရင် လေးယောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်......... ကျွန်တော်မျိုး နတ်သမီးရဲ့ မျက်နှာကို ပျက်စေမိပါပြီ.........”</p> <p>“လေးယောက်လား... မဆိုးပါဘူး.........”</p> <p>“လီဖော်ထျန်း” ၏ အသံမှာ အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ လက်သီးဖြင့် ခွမ်းဖုန်း၏ ဦးခေါင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save