Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ္ဆေများကို သုတ်သင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ခွမ်းဖုန်းမှာ မှင်တက်သွားရသည်။ နတ်သားတော်က သူ့ကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ရသလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်ရ၏။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်၏ ရုတ်တရက်တိုက်ကွက်မှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် ခွမ်းဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ တစ်လှမ်း နောက်ကျသွားချေပြီ။ မုန့်ဝမ်၏ လက်သီးသည် ဥက္ကာခဲတစ်ခုအလား သူ၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ အားပါပါ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>“ဂျွတ်.........”</p> <p>ခွမ်းဖုန်း၏ နှာရိုးမှာ ကျိုးအက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ မုန့်ဝမ်သည် ထိုမျှနှင့် ရပ်တန့်မသွားပေ။ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားပြီး လွင့်စင်နေသော ခွမ်းဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကန်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> ဤကန်ချက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ခွမ်းဖုန်း၏ ရင်ညွန့်ရိုးမှာ ကြေမွသွားပြီး သွေးများကို မြောက်မြားစွာ အန်ထုတ်လိုက်ရချေသည်။</p> <p>“ဘာ... ဘာလို့လဲ.........”</p> <p>ခွမ်းဖုန်းသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။ “နတ်သမီး... ကျွန်တော်မျိုး ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ တိုက်ခိုက်မှုကိုသာ ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်။ လက်သီးချက်များမှာ မိုးသီးမိုးပေါက်များအလား ခွမ်းဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေချေပြီ။</p> <p>ခွမ်းဖုန်း၏ မျက်ဝန်းတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။ သူသည် နာကျင်မှုများကို အံတုလျက် အဝေးသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။</p> <p>လီဖော်ထျန်း၏ အစွမ်းအစအပေါ် ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် သူသည် ပြန်လည်ခုခံရန် စိတ်ကူးပင်မရှိတော့ဘဲ လွတ်မြောက်ရန်သာ တစ်ခုတည်းသော အတွေး ရှိတော့သည်။ မုန့်ဝမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် လက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာကို သူမ မထိန်းထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ခွန်အားလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ တစ်ယောက်ကိုတော့ လွှတ်မပေးနိုင်ပေ။</p> <p>ခွမ်းဖုန်းမှာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် “နတ်သမီး” ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ရတော့သည်။ သို့သော် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ မထုတ်နိုင်ဘဲ ခုနစ်ပုံ၊ ရှစ်ပုံခန့်သာ အသုံးချနိုင်ချေသည်။</p> <p>ထို့အပြင် သူသည် မူလကတည်းက မုန့်ဝမ်၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ရာ အချီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ရှုံးနိမ့်သွားရတော့သည်။</p> <p>ခွမ်းဖုန်းသည် အံကို ကြိတ်ကာ အစိမ်းရောင် ထီးပုံစံ <strong>ဝိညာဉ်လက်နက်</strong> တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဂါထာမန္တရားများကို ရွတ်ဆိုလျက် ထိုထီးရှိရာသို့ မှော်အစွမ်းများ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းကင်မှာ အဝိုင်း... မြေပြင်မှာ အနားလေးဖက်......... အမိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေစမ်း....”</p> <p>အစိမ်းရောင်ထီးမှာ ချက်ချင်း ပွင့်သွားပြီး သူ့ကို လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ထားတော့သည်။ မုန့်ဝမ်၏ လက်သီးချက်များကိုပင် လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသော ထီးမျက်နှာပြင်က တားဆီးထားနိုင်ချေသည်။</p> <p>“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ......... တကယ့် ဝိညာဉ်လက်နက်ပဲကိုး.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထိုထီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်တစားရှိလှသဖြင့် လည်ပတ်နေသော ထီးမျက်နှာပြင်ကို လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ခွမ်းဖုန်းသည် မုန့်ဝမ်က လက်ဗလာဖြင့် လှမ်းဖမ်းသည်ကို မြင်သောအခါ ပထမတော့ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ထီး၏ ကာကွယ်မှုကို မဖောက်နိုင်သည်ကို မြင်မှသာ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားတော့သည်။ သူက မကျေနပ်မှုကို မြိုသိပ်လျက် “လီဖော်ထျန်း” ကို လေသံအေးအေးဖြင့် ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သမီး......... တစ္ဆေတွေကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး ကူညီဖမ်းပေးပါ့မယ်......... ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ.........”</p> <p>“ဒီထီးက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ......... နင် အရင်က သုံးတာ မတွေ့ဖူးပါဘူး.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပြုံးလျက် ထိုထီးကို စစ်ဆေးနေသည်။ ခွမ်းဖုန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ဆိတ်နေ၏။ ဤထီးမှာ သူ၏ အသက်ကယ်ရတနာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု နတ်သမီးက ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သူ့ကို အသေသတ်ရန် ကြိုးစားနေသဖြင့် သူ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>“မပြောချင်ဘူးလား......... ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအားများကို မသိမသာ ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အစိမ်းရောင်ထီးမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ သူမ၏လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထီးမျက်နှာပြင်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး “ခရက်.........” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထီးတိုင်များမှာ ကျိုးအက်သွားတော့သည်။</p> <p>ခွမ်းဖုန်းမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားသော ထီးတိုင်များကို ကြည့်ကာ ထီးကို အမြန်သိမ်း၍ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးတော့သည်။ မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပျောက်ဆုံးနေသော ခွမ်းဖုန်း၏ အသက်ကို အသာအယာ ရိတ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>ခွမ်းဖုန်း သေဆုံးသွားသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သန့်စင်လှသော <strong>ဝိညာဉ်စွမ်းအား</strong> များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်က အလွယ်တကူ စုပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်အမြုတေမှ ပေးပို့လာသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်မိသည်။ တစ္ဆေများကို သတ်ခြင်းမှ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးမှာ လူများကို သတ်ခြင်းထက် ပို၍ များပြားလှချေပြီ....</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး သေဆုံးလျှင် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားတတ်သည်။ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများ သုံးလျှင်ပင် ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ် ရှိလှသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ စင်မြင့်၏ စည်းမျဉ်းများကြောင့် ခွမ်းဖုန်းမှာ “တစ္ဆေ” အဆင့်ရရှိထားရာ သူ သေဆုံးသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပျံ့လွင့်မသွားဘဲ မုန့်ဝမ်၏ ဆုလာဘ် ဖြစ်လာရချေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ခွမ်းဖုန်း၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ထုတ်ကာ  အစိမ်းရောင်ထီးကို ထုတ်ယူကြည့်လိုက်သည်။ ထီးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ထီးတိုင် ၂၄ ချောင်းစလုံးမှာ မူလအတိုင်း စနစ်တကျ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ အမှန်စင်စစ် ထီးတိုင်များမှာ တစ်ခါမျှ ကျိုးပဲ့ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ခွမ်းဖုန်းမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကြောင့် ထီးတိုင်များ ကျိုးသွားပြီဟု အထင်မှားကာ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထိုထီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နှလုံးသားစားပိုးကောင်ကို နောက်ထပ် တစ္ဆေများကို ဆက်လက်ရှာဖွေခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသော အချိန်အတွင်း မုန့်ဝမ်သည် ဖန်ရှုံကို ခေါ်ဆောင်လျက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း လှည့်လည်ကာ နောက်ထပ် တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကိုပါ အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>စမ်းသပ်မှုအချိန်ကုန်ဆုံးကာ တတိယထပ်သို့ တယ်လီပို့ခံရမှသာ သူမ၏ အမဲလိုက်ပွဲမှာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ ရောက်ရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားရသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ တောအုပ်ထဲသို့ မဟုတ်ဘဲ သီးခြား ပိတ်လှောင်ထားသော အခန်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအခန်းမှာ အခန်းထက် အကျဉ်းထောင်နှင့် ပိုတူလှသည်။ တံခါးလည်းမရှိ၊ ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိဘဲ အပေါ်ဘက်တွင် တစ်ပေပတ်လည်ခန့်သာ ရှိသော အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုသာ ရှိချေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝိညာဉ်အသံကြီး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>“ပြီးခဲ့တဲ့ စမ်းသပ်မှုနှစ်ခုမှာ လူသေဆုံးမှု များပြားခဲ့တာကြောင့် တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုကို အခုပဲ စတင်ပါပြီ......... အခန်းရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေပြီး လွတ်မြောက်အောင် ကြိုးစားကြပါ.........”</p> <p>ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေရမည်ဟု ဆိုသော်လည်း အပေါ်ဘက်မှ အပေါက်ငယ်လေးမှာ ထွက်ပေါက်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ချေသည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် အပေါ်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခန်းလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အပေါ်ဘက် ကောင်းကင်ပေါက်မှနေ၍ ရှည်လျားလှသော လျှာကြီးတစ်ချောင်းမှာ အခန်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး မုန့်ဝမ်ရှိရာသို့ ရစ်ပတ်ရန် ဝှေ့ယမ်းလာတော့သည်။ ထိုလျှာကြီးနှင့်အတူ ပုပ်စပ်ညှီနံ့များကလည်း လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီဖြစ်၏။</p> <p>‘ဒါ ဘာကြီးလဲ.........’</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို အောင့်ထားရင်း ထိုလျှာကြီးကို အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ သူမကို မဖမ်းမိသောအခါ ထိုလျှာကြီးမှာ ဒေါသထွက်နေဟန်ဖြင့် အခန်းအတွင်းရှိ ကုတင်နှင့် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကို ရိုက်ခတ်ဖျက်ဆီးတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ရှောင်တိမ်းနေစဉ်မှာပင် ကုတင်နှင့် စားပွဲများမှာ ထိုလျှာမှ ထွက်လာသော တံတွေးများကြောင့် မည်းနက်ကာ ပုပ်ပွပျက်စီးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p>ပို၍ ဆိုးသည်မှာ ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် တံတွေးများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်စစ များပြားလာပြီး သူမ ပုန်းနေသော နေရာအထိ ပျံ့နှံ့လာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save