Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ပုပ်စပ်ညှီဟောင်နေသော တံတွေးများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့လာပြီး “ဇိဇိ” ဟူသော တိုက်စားသံများနှင့်အတူ မြွေများအလား မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုးကပ်လာချေသည်။</p> <p>သူမသည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ပင်တစ်ပင်ကို ပစ်ချကြည့်လိုက်ရာ ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် အရည်များနှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရွက်များမှာ အရည်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွား၏။ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ထိုသားရဲ၏ တံတွေးမှာ အဆိပ်ပြင်းလှချေသည်။</p> <p>အမည်းရောင်အရည်များ သူမ၏ခြေဖျားသို့ ရောက်ခါနီးတွင် မုန့်ဝမ်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးရောင်ကြာပွတ်ရှည်မှာ ဝိညာဉ်မြွေတစ်ကောင်အလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလျှာကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ရှူး.........” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကြာပွတ်မှာ တိုက်စားခံရသဖြင့် မီးခိုးအမည်းများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ကြာပွတ်အတွင်းပါရှိသော ပြင်းထန်လှသော ခွန်အားကြောင့် သားရဲကြီးမှာ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်သွားရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ လျှော့ပေးခြင်းမရှိဘဲ <strong>သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ်</strong> ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်ရာ ကြာပွတ်မှတစ်ဆင့် သားရဲကြီး၏ လျှာအတွင်းရှိ အနှစ်သာရသွေးများကို စုပ်ယူသန့်စင်တော့သည်။</p> <p>သန့်စင်သော စွမ်းအားများသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာရာ ယခင်က စုပ်ယူခဲ့ဖူးသော မည်သည့်အနှစ်သာရသွေးထက်မဆို ပိုမို အစွမ်းထက်လှချေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဆိုလျှင်... ဤသားရဲမှာ <strong>ရွှေအမြုတေအဆင့်</strong> မိစ္ဆာသားရဲ ဖြစ်နိုင်သည်လော။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းတွင် ဝမ်းသာအားရမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စုပ်ယူမှုအရှိန်ကို ပိုမို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် သားရဲဖြစ်နေလျှင်မူ သူမအနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p>ကြီးမားလှသော လျှာကြီးမှာ မုန့်ဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသွားဟန်ဖြင့် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်လာတော့သည်။</p> <p>ကြာပွတ်မှာ တိုက်စားခံရမှုကြောင့် ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး လျှာကြီးမှာလည်း လွတ်မြောက်ရန် ပိုမို ကြိုးစားလာသည်။ လျှာကြီး လွတ်ထွက်တော့မည့် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ကြာပွတ်ကို ပြတ်သားစွာ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်အတွင်း သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ သွေးရောင်ဓားရှည်တစ်လက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဓားရှည်မှာ တုန်ခါလျက် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် လက်ပြန်ဝှေ့ယမ်း၍ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ သွေးရောင်ဓားရှည်မှာ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားပြီး ရုန်းကန်နေသော လျှာကြီးကို နံရံတွင် ကပ်လျက် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝူး.........”</p> <p>သားရဲကြီးမှာ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မှုမှာ မုန့်ဝမ်၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုပင် ထိခိုက်စေနိုင်လောက်သည်။ ၎င်းသည် ဓား၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားသော်လည်း မုန့်ဝမ်က ရှေ့သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဓားအတွင်းသို့ စွမ်းအားများ ထပ်မံ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ သွေးရောင်ဓားမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး လျှာကို မြဲမြံစွာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်လျက် ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဓားကို ဖိနှိပ်ထားကာ ညာဘက်လက်ဖြင့် <strong>သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ်</strong> ကို ဆက်လက် အသုံးပြုလျက် လျှာအတွင်းရှိ အနှစ်သာရသွေးများကို မညှာမတာ လုယူသန့်စင်တော့သည်။</p> <p>ထိုသန့်စင်သော စွမ်းအားများသည် သူမ၏ <strong>သွေးကြောများ</strong>၊ အရိုးများနှင့် <strong>ဝိညာဉ်အမြုတေ</strong> ကိုပါ အားဖြည့်ပေးနေသည်။</p> <p>အန္တရာယ်ကို သိရှိသွားသော သားရဲကြီးမှာ အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း မရသည့်အဆုံးတွင် ထူးဆန်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အသက်ရှင်ရန်အတွက် လျှာကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင်....</p> <p>နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားလှသော လျှာမှာ အမြစ်မှ ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရသော လျှာအပိုင်းအစမှာ အားအင်များ ဆုံးရှုံးသွားသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်း တွန့်လိမ်ခြောက်ကပ်သွားပြီး အသားတုံးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထိုအသားတုံးကို မကျေမနပ် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အခန်းနံရံများကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ နံရံကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်ရာ အေးစက်သော ခံစားမှုနှင့်အတူ သတ္တုဆန်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားရသည်။</p> <p>ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်မှာ သူမ ဓားဖြင့် ထိုးခဲ့သော အပေါက်ငယ်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် ကုသသွားခြင်းပင်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လက်ချောင်းကို ဓားအလား အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် နံရံပေါ်သို့ အားပါပါ ခြစ်လိုက်သော်လည်း ဖြူဖျော့သော အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ပြီး အက်ကြောင်းပင် မထင်ပေ။ သားရဲတံတွေးကြောင့် တိုက်စားခံရသော နေရာများမှာလည်း ဤထူးဆန်းသော ကုသမှုစွမ်းအားကြောင့် ပြန်လည် ချောမွေ့သွားချေပြီ။</p> <p>“ပစ္စည်းကောင်းပဲ.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို မြှောက်ကာ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းလျက် နံရံမှ အတုံးကြီးတစ်တုံးကို အတင်းအဓမ္မ တူးထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် နံရံမှ ကွာကျသွားသည်နှင့် ထိုအံ့ဩဖွယ် ကုသမှုစွမ်းအားရှိသည့် သတ္တုတုံးမှာ အရည်ပျော်စပြုလာချေပြီ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မဆိုင်းမတွဘဲ နံရံမှ တူးထုတ်လိုက်သော အတုံးများကို <strong>သိုလှောင်လက်စွပ်</strong> ထဲသို့ ထည့်ကာ ၎င်းမှတစ်ဆင့် သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် သွေးပင်လယ်၏ နှစ်ထပ်ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် ထိုသတ္တုတုံးများ၏ အရည်ပျော်မှုကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် အခန်းတစ်ခုလုံး၏ နံရံနှင့် ကြမ်းပြင်မှ သတ္တုများကို <strong>အစီအရင်</strong> စွမ်းအားများကြောင့် ဆက်တူး၍ မရတော့သည့်အထိ အကုန်အစင် တူးယူလိုက်တော့သည်။</p> <p>ထို့နောက်မှသာ အပေါ်ဘက်ရှိ အပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ခေါင်းပြူလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော ပုပ်စပ်ညှီနံ့များနှင့်အတူ လေပြင်းတစ်ခု သူမထံသို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ နောက်သို့ အမြန်ခုန်ဆုတ်လိုက်သဖြင့် သီသီလေး လွတ်သွားရသည်။</p> <p>အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မနီးမဝေးတွင် ကြီးမားလှသော သံလှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ လှောင်အိမ်အတွင်း၌ မှောင်မည်းသော အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ကြီးမားလှသော <strong>မြရောင်ရိပ်</strong> <strong>မိစ္ဆာပုတ်သင်တ</strong>စ်ကောင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ သွေးရောင်မျက်လုံးများက မုန့်ဝမ်ကို မုန်းတီးမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေချေသည်။</p> <p>ဤမိစ္ဆာပုတ်သင်ကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ သူမ တွေ့ဖူးသမျှသော <strong>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်</strong> ရှိသူအားလုံးထက် သာလွန်နေရာ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် <strong>ရွှေအမြုတေအဆင့်</strong> မိစ္ဆာသားရဲ ဖြစ်နေချေပြီ....</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထိုသားရဲကြီးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူမသည် လွတ်မြောက်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပို၍ ကြီးမားသော အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ပြီး တံခါးလည်းမရှိ၊ ပြတင်းပေါက်လည်း မရှိပေ။</p> <p>“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ......... ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုရင် အဲဒီ မိစ္ဆာသားရဲဆီကပဲ စရမှာလား.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လှောင်အိမ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာသားရဲကြီးမှာ ပိုမို ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာပြီး သူမကို အစိတ်စိပ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲရန် အသင့်ပြင်နေချေပြီ။</p> <p>“ဟင်းဟင်း......... ဒေါသကလည်း ကြီးလိုက်တာ.........”</p> <p>သားရဲကြီးမှာ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အဖျက်ဆီးခံထားရပြီး တိရစ္ဆာန်အသိစိတ်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း၊ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း မူလ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မရှိတော့ကြောင်း မုန့်ဝမ် ရိပ်မိလိုက်သည်။ မုန့်ဝမ်မှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထိုသားရဲကြီးနှင့် လှောင်အိမ်ကိုသာ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save