Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့်အတန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် <strong>မုန့်ဝမ်</strong> သည် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် အေးစက်လှသော သံတိုင်များကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်ရာ ထိုအပေါ်ရှိ ကျန်ရှိနေသော <strong>တားမြစ်ချက်</strong> စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလှောင်အိမ်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်မှာ သူမအတွက်မူ ချိုးဖောက်ရန် မခက်ခဲလှပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ဝဲပျံလာပြီး သွေးရောင်လိပ်ပြာလေးများအလား တားမြစ်ချက်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>တားမြစ်ချက်မှ ပြာလဲ့လဲ့အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်ပအားကို ခုခံသည့်အနေဖြင့် တဝီဝီအသံများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ကာ သွေးရောင်အလင်းများဖြင့် တားမြစ်ချက်ကို တိုက်စားလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် “ခရက်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ တားမြစ်ချက် ပျက်စီးသွားပြီး သံလှောင်အိမ်မှာ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>လွတ်မြောက်သွားသော <strong>မြရောင်ရိပ်</strong> <strong>မိစ္ဆာပုတ်သင်</strong> ကြီးသည် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား မုန့်ဝမ်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်ကမူ အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပုစဉ်းရင်ကွဲတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာလှသော သွေးရောင်ဝတ်စုံချပ်ဝတ်မှာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>မိစ္ဆာပုတ်သင်ကြီး၏ ချွန်ထက်လှသော လက်သည်းများသည် သွေးရောင်ချပ်ဝတ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်သော်လည်း သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်ကို အနာအဆာမျှပင် မဖြစ်စေနိုင်ပေ။</p> <p>သားရဲကြီးက ပို၍ ဒေါသထွက်ကာ ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အမြီးဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာကို ဝှေ့ယမ်းတိုက်ခိုက်လာသော်လည်း သူမက ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ပိတ်လှောင်ထားသော အခန်းကျယ်အတွင်း လူနှင့် မိစ္ဆာသားရဲတို့၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အနီးကပ်တိုက်ပွဲ စတင်တော့သည်။ မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ရေပြင်ပေါ်မှ ပုစဉ်းပျံသကဲ့သို့ ဖမ်းရခက်လှပြီး သူမ၏ တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ မိစ္ဆာပုတ်သင်၏ အရေးပါသော အဓိကနေရာများကိုသာ တိတိကျကျ ထိုးနှက်နေချေသည်။</p> <p>မိစ္ဆာပုတ်သင်မှာ အင်အားချည့်နဲ့နေသော်လည်း ၎င်း၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရိုင်းစိုင်းသော သဘာဝကြောင့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နေဆဲပင်။</p> <p>၎င်းသည် ရံဖန်ရံခါ အစိမ်းရင့်ရောင် အဆိပ်များကို ထွေးထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိုက်စားစေသော်လည်း မုန့်ဝမ်က အလွယ်တကူပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မိစ္ဆာပုတ်သင်ကြီး၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။ မုန့်ဝမ်က အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် အားပါပါ ထိုးနှက်လိုက်ရာ သားရဲကြီးမှာ မျက်စိလည်လမ်းမှား ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးဘဲ သားရဲကြီး နာကျင်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်က ၎င်း၏ ဘေးဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းထန်သော နံဘေးကန်ချက်ဖြင့် ကန်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“ဖူး.........”</p> <p>သားရဲကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး နံရံနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိကာ နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါပဲလား.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပမာ သားရဲကြီး၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး <strong>သွေးမိစ္ဆာကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ်</strong> ကို အသက်သွင်းလျက် လက်ဝါးဖြင့် ၎င်း၏ နောက်ကျောကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့အတွက် သေလိုက်တော့....”</p> <p>မိစ္ဆာပုတ်သင်ကြီးသည် မုန့်ဝမ်၏ လက်ဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာသော စုပ်ယူမှုအားကို ခုခံရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်း၏ အနှစ်သာရသွေးများသည် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>သားရဲကြီး၏ နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းမှ ရက်စက်သော အလင်းများမှာလည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။</p> <p>မိနစ်သုံးဆယ်မပြည့်မီမှာပင် ၎င်း၏ အနှစ်သာရသွေး အားလုံးနီးပါးကို မုန့်ဝမ်က စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သားရဲကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျကာ အသက်ပျောက်သွားရတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ချပ်ဝတ်ကို သွေးပင်လယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ <strong>ရွှေအမြုတေအဆင့်</strong> မိစ္ဆာသားရဲ၏ အနှစ်သာရသွေးများကို သန့်စင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ သွေးပင်လယ်အတွင်းရှိ သွေးဝိညာဉ်ရေစင်များမှာ ပိုမို ပျစ်ခဲလာပြီး <strong>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်</strong><strong> (</strong><strong>၆</strong><strong>)</strong> ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဤ <strong>တုပေါင်းဆောင်</strong><strong>(</strong><strong>လျှို့ဝှက်နယ်မြေ</strong><strong>)</strong> ထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ် တကယ့် အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် <strong>သွေးစက်ဝန်းမျက်လုံး</strong> ကို အသုံးပြု၍ သားရဲကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲလိုက်ရာ ပုပ်စပ်ညှီနံ့များနှင့်အတူ ပျက်စီးနေသော အင်္ဂါများကြားတွင် တောက်ပနေသော <strong>ကျောက်စိမ်းအဆောင်</strong> တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမသည် ထိုအဆောင်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အခန်းနံရံတွင် မုခ်ဦးတံခါးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ သူမသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ထိုတံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝိညာဉ်အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>“ဂုဏ်ယူပါတယ်......... သင်ဟာ တတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားပါပြီ......... သင်ဟာ ဆဋ္ဌမမြောက် အောင်မြင်သူ ဖြစ်ပါတယ်......... ပထမ သုံးဆင့်အတွက် ဆုလာဘ်တွေကို ထုတ်ပေးပြီးပါပြီ......... ဆက်လက် ကြိုးစားပါ.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခန်းမကြီးထဲတွင် ဘာဆုလာဘ်မျှ မရှိပေ။</p> <p>“ဆုလာဘ်က ဘယ်မှာလဲ....” သူမက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်အသံကြီးက မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်။ “သင် ဆုလာဘ်ကို ယူပြီးသားပါ......... အဲဒီအခန်းထဲက <strong>မပျက်စီးနိုင်သော</strong> <strong>ဝိညာဉ်ရွှေ</strong> တွေဟာ သင့်အတွက် ဆုလာဘ်ပါပဲ.........”</p> <p>‘ဩော်... အဲဒီအရာကို မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေ လို့ ခေါ်တာကိုး’</p> <p>မုန့်ဝမ်က ထိုအမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်သော်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ယူလိုက်တာက ကျွန်မ ကြိုးစားပြီး ရလာတဲ့ တိုက်ပွဲရလဒ်လေ......... အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ဆုလာဘ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရမှာလဲ....”</p> <p>သို့သော် ထိုအသံကြီးမှာ နောက်ထပ် ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ မုန့်ဝမ် နှုတ်ပိတ်သွားမှသာ “နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လုပ်ချင်သလား....” ဟု မေးလာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပိုမို ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုခန်းမကြီးမှာ ရွှေရောင်ဝင်းပနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အလွန်ပင် ပေါကြွယ်ဝလှသည်။ အလယ်တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ထွင်းထုထားသော ကြာပန်းစင်မြင့်တစ်ခု ရှိပြီး ဘေးပတ်လည်တွင် တရားထိုင်ရန် ဖျာငယ်များ ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် လူငါးဦး ထိုင်နေကြပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းတို့မှာ ခွန်အားလမ်းစဉ်မှ <strong>လီဖော်ထျန်း</strong>၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ <strong>ယောင်ဟန်</strong>၊ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်မှ <strong>ကွေ့ရန်</strong><strong> (</strong><strong>ဝိညာဉ်ဓား</strong><strong>)</strong>၊ သူမ၏ အထက်လူကြီး <strong>ရွှယ်ဝူယာ</strong> နှင့် အဆိပ်လမ်းစဉ်မှ <strong>လုရှောက်</strong> တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ငါးယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဆဋ္ဌမမြောက် အောင်မြင်သူမှာ <strong>ကျင်းချန်း</strong> မဟုတ်ဘဲ ရွှယ်ဝူယာ၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာက ပြုံးလိုက်ရင်း—</p> <p>“မုန့်ဝမ်... မင်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ......... ပထမတန်းမှာ ထိုင်ခုံတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်......... မြန်မြန် လာထိုင်.........”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ <strong>နတ်သားတော်</strong>.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ရွှယ်ဝူယာကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ကျန်သူများ၏ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များကြားမှ လုရှောက်၏ ညာဘက်ရှိ ပထမတန်း ထိုင်ခုံသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>“နေဦး....”</p> <p><strong>ကွေ့ရန်</strong><strong> (</strong><strong>ဝိညာဉ်ဓား</strong><strong>)</strong> က ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ မုန့်ဝမ်အပေါ်တွင် မရင်းနှီးသလို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ “သူမ ဒီနေရာမှာ ထိုင်ဖို့ကတော့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်.........”</p> <p>“အရင်ရောက်တဲ့သူက အရင်ထိုင်ရတာပဲလေ......... သူမက ဆဋ္ဌမမြောက် လွတ်မြောက်လာသူပဲ......... ဒီမှာ ထိုင်တာ ဘာများ မသင့်တော်စရာ ရှိလို့လဲ....” ဟု ရွှယ်ဝူယာက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့ရန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ “ရွှယ်ဝူယာ... ကျင်းချန်း တောင် ရောက်မလာသေးဘူး......... သူက အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပေမဲ့ ဘယ်သူမဆို သူ့ရှေ့မှာ လာထိုင်လို့ ရတာမဟုတ်ဘူး......... မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားကို ဒီမှာ ထိုင်ခိုင်းချင်တာလား......... အဲ့လောက် အဆင့်ရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save