Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာအင်မော်တယ်၏ တာအိုဟောပြောမှု</h2> <h2 style="text-align: center;"><strong>*</strong></h2> <p> </p> <p><strong>ကျင်းချန်း</strong> ခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာပုံမှာ နေရောင်ခြည်နှင့် ဝေးကွာနေသည့် နာမကျန်းဖြစ်နေသော သခင်လေးတစ်ဦးအလားပင်။</p> <p>သူ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေပြီး အနိုင်ကျင့်ရန် အလွန်လွယ်ကူမည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။</p> <p>လုရှောက် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း</p> <p>“နင် ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး မမှတ်နဲ့..... ဒုတိယအဆင့် စမ်းသပ်မှုတုန်းက နင် ငါ့ကို တမင်ရန်စပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာက ငါ့ရဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေကို စုဆောင်းချင်လို့မလား.....”</p> <p>ကျင်းချန်းမှာ လုရှောက်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p>“နည်းနည်းပါးပါးတော့ စုမိပါတယ်......... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ့ရဲ့ ဂူပိုးကောင်လေးတွေ အဆိပ်မိပြီး အကုန်သေကုန်ကြတယ်......... ဟူး......... ဒီနေ့လည်း အရှုံးပေါ်ပြန်ပြီ.........”</p> <p>စကားပြောနေရင်း ကျင်းချန်း၏ အကြည့်မှာ ရွှယ်ဝူယာ နှင့် နောက်မှ မုန့်ဝမ် ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန်ပြင်စဉ် ရွှယ်ဝူယာက အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ချေးငှားတာ၊ လဲလှယ်တာ၊ အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ ဘာမှမရှိဘူး.........”</p> <p>ကျင်းချန်း၏ မျက်ဝန်းမှ အလင်းရောင်များ ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားပြီး အသက်မပါသလို အားအင်ချည့်နဲ့သော ပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ “ကောင်းပါပြီလေ......... မငှားရင်လည်း မငှားနဲ့ပေါ့......... အနှစ်သာရသွေး နည်းနည်းလေးကို ဒီလောက် ကပ်စေးနှဲတာ.........”</p> <p>ကျင်းချန်းသည် အရှိန်အဟုန်မရှိဘဲ လုရှောက်၏ ညာဘက်ရှိ ပထမတန်း ဖျာပေါ်တွင် အရိုးမရှိသကဲ့သို့ ပျော့ခွေကာ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ခန်းမအတွင်း လူများလာသော်လည်း ကျင်းချန်း၏ ညာဘက်နေရာမှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>လျှို့ဝှက်လှသော <strong>ကာမလမ်းစဉ်မှ</strong> <strong>နတ်သားတော်</strong> မှာ အခုထိ ပေါ်မလာသေးပုံရသည်။</p> <p>အချိန်နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးအောင်မြင်လာသူ ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ထိုင်ပြီးမှသာ ဝိညာဉ်အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှု စတင်ပါတော့မယ်......... ဒီအဆင့်ဟာ အလွန်ခက်ခဲတာကြောင့် စမ်းသပ်မှုမစခင် အခုကစပြီး အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်အတွင်း ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်မလား၊ နုတ်ထွက်မလားဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်......... စမ်းသပ်မှု စတင်ပြီးရင်တော့ ဘယ်သူမှ ထွက်ခွာခွင့် မရှိတော့ပါဘူး......... အချိန်စမှတ်ပါပြီ.........”</p> <p>ဝိညာဉ်အသံကြီး၏ ကြေညာချက်ကြောင့် ခန်းမအတွင်း ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>“စမ်းသပ်မှုကနေ နုတ်ထွက်လို့ ရတယ်ဆိုတော့ စတုတ္ထအဆင့်က တကယ့်ကို ခက်ခဲမှာပဲ.........”</p> <p>“တော်ပြီ......... ဒီလောက်အထိ ရောက်လာတာတင် ကျေနပ်ပါပြီ......... ဒီမှာ အသက်မဆုံးရှုံးခင် အမြန်ပြေးတာပဲ ကောင်းတယ်.........”</p> <p>“ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်......... အချိန်မရွေး သေနိုင်တယ်......... ငါတော့ ထွက်ပြီ.........”</p> <p>အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>ထိုသူများမှာ များသောအားဖြင့် ပြင်ပမှ လာရောက်ကြသူများဖြစ်ပြီး အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ကာ ရသလောက် ဆုလာဘ်ဖြင့် ကျေနပ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းမှ အဆင့်နိမ့် တပည့်အချို့မှာလည်း အန္တရာယ်ကို ကြိုမြင်သဖြင့် နုတ်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမအတွင်း၌ နတ်သားတော်များ၊ <strong>နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ</strong>များနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>“အချိန်ကုန်ပြီ......... စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှု တရားဝင် စတင်ပါပြီ......... <strong>မိစ္ဆာအင်မော်တယ်</strong> ရဲ့ ကမ္ဘာကို ကြိုဆိုပါတယ်......... ဟင်းဟင်းဟင်း.........”</p> <p>ဝိညာဉ်အသံကြီးမှာ ပထမပိုင်းတွင် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သော်လည်း “မိစ္ဆာအင်မော်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်ချိန်တွင်မူ နူးညံ့ညှို့ယူဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးအသံအဖြစ်သို့ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အနီရောင် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရှေ့ရှိ ကြာပန်းစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ကျော့ရှင်းလှပပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း အံ့မခန်း လှပလှသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မာနနှင့် အငြိုးအတေးများ ပြည့်နှက်နေကာ လူတိုင်းကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဤရက်စက်မှုကပင် သူမ၏ အလှအပကို ပြိုင်ဘက်ကင်းစေပြီး လူများကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဝံ့အောင် ဖိအားပေးနေချေပြီ။</p> <p>“ငါက မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ပဲ......... မင်းတို့တွေက ဒီအခွင့်အရေးကို ရရှိပြီး ငါကိုယ်တိုင် တာအိုဟောပြောတာကို နားထောင်ရမှာကို ဘာလို့ ငါ့ကို မော့မကြည့်ဝံ့ကြတာလဲ.....”</p> <p>နူးညံ့သော အသံမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တုန်ခါစေကာ နားပေါက်များမှ သွေးများ ထွက်လာစေပြီး <strong>ဝိညာဉ်အမြုတေ</strong> ကိုပင် ပျက်စီးစေတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p>နတ်သားတော်များ အားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်အမြုတေကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ထိန်းညှိလိုက်ကြရသည်။</p> <p>အနီရောင်ဝတ် မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက လူတိုင်း ပျာယာခတ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ မေးနေတယ်လေ......... ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မဖြေတာလဲ.....”</p> <p>ထိုစကားအဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်အမြုတေမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လွင့်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) က အရင်ဆုံး သတိဝင်လာပြီး ဝိညာဉ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>“မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မ......... သင်၏ အလှမှာ လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့ပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ထူးကဲလှပါတယ်......... ကျွန်တော်မျိုးတို့က နတ်ဘုရားမကို နှောင့်ယှက်မိမှာ စိုးရိမ်လို့ မကြည့်ဝံ့တာပါ.........”</p> <p>မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ကိုမြှောက်ကာ ကွေ့ရန်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကွေ့ရန်၏ ညာဘက်လက်ဝါးမှာ အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>“နှုတ်ချိုသူတွေကို အပြစ်ပေးရမယ်.........”</p> <p>ကွေ့ရန်မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်ဖြူလန်မတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ—</p> <p>“အင်မော်တယ်မရဲ့ အပြစ်ပေးမှုက တရားပါတယ်......... ကျွန်တော်မျိုး မှတ်သားထားပါ့မယ်.........”</p> <p>မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက သူ့ကို ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ အခြားသူများကို ကြည့်ကာ အပြစ်ရှာရန် ပြင်စဉ် လုရှောက်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမကို  စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မက မျက်ခုံးပင့်ကာ လုရှောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖိအားများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ဤနည်းလမ်းက ထိရောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများလည်း အမြန်ပင် ခေါင်းမော့ကာ ရှေ့ရှိ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မကို ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ တက်လာသော အအေးဓာတ်ကို အံတုလျက် ထိုနက်နဲလှသော မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားကာ တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏတွင် ဖိအားများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤမိစ္ဆာအင်မော်တယ်မမှာ ကြောက်စရာ မကောင်းတော့ဘဲ အလွန်ပင် နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းနေသည်ဟု မုန့်ဝမ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မသိစိတ်မှနေ၍ ထိုအမျိုးသမီးနားသို့ တိုးကပ်သွားချင်ပြီး သူမ၏ ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ကာ သစ္စာခံလိုစိတ်များ ပြင်းပြလာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မသိမသာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်မိသည်။ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း.........</p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာအင်မော်တယ်နှင့် တစ်လှမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ သဲ့သဲ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“သခင်မ..... သတိထားပါ..... သင် စိတ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံနေရပါပြီ..... သခင်မ..... သတိပြန်ဝင်ပါ.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး နှလုံးထဲမှ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မမှာ ကြာပန်းစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် အေးဆေးစွာ မှီထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>စောစောက ဝင့်ဝါလှသော နတ်သားတော်များနှင့် နတ်သမီးများမှာမူ သူမ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံနေကြပြီး အချို့က နောက်ကျောကို နှိပ်ပေးကာ၊ အချို့က ခြေထောက်ကို နှိပ်ပေးလျက် အပြိုင်အဆိုင် အစေခံနေကြသည် မဟုတ်ပါလား.....</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားပြီး ပို၍ သတိကပ်လိုက်သည်။ ရွှယ်ဝူယာနှင့် ကွေ့ရန်တို့မှာ မြေပြင်တွင် ဝပ်တွားကာ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မ၏ ခြေထောက်ကို ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ နှိပ်ပေးနေကြသည်။</p> <p>လုရှောက်နှင့် ယောင်ဟန်တို့မှာလည်း အစေခံမလေးများအလား လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းပေးလျက်ရှိသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဘေးပတ်လည်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာများမှာ အပြင်ဘက်စက်ဝိုင်းတွင် ဒူးထောက်နေကြပြီး မိစ္ဆာအင်မော်တယ်မနားသို့ပင် ကပ်ခွင့်မရှိကြပေ။</p> <p>သူမအပြင် ကျန်ရှိနေသည့် <strong>ကျင်းချန်း</strong> နှင့် ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာရှိသော <strong>အလတ်တန်းစား</strong> <strong>အမျိုးသားကျင့်ကြံသူ</strong> တစ်ဦးသာ သတိမလွတ်ဘဲ ကျန်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ အမှန်စင်စစ် ပေါ်မလာသေးသည့် <strong>ကာမလမ်းစဉ်မှ</strong> <strong>နတ်သားတော်</strong> ဖြစ်နိုင်ကြောင်း မုန့်ဝမ် ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save