Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မှတ်ဉာဏ်အတွင်းမှ အရောင်းအဝယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။ တုပေါင်ဆောင် ပိတ်သိမ်းတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်ရင် အားလုံးကို တုပေါင်ဆောင်အပြင်ဘက်ကို ပို့ဆောင်ပေးမှာဖြစ်ပါတယ်”</p> <p>“စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား.....”</p> <p>မုန့်ဝမ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အသံကြီးကို ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..... ဘာလို့ ကျွန်မကိုပါ တုပေါင်ဆောင်အပြင်ဘက်ကို ထုတ်ရတာလဲ.....”</p> <p>ဝိညာဉ်အသံကြီးက ရှင်းပြသည်မှာ - “ပဉ္စမအဆင့် စမ်းသပ်မှုကို စတင်ဖို့အတွက် အနည်းဆုံး လူဆယ်ယောက် စတုတ္ထအဆင့်ကို အောင်မြင်ဖို့ လိုပါတယ်။ အောင်မြင်သူ အရေအတွက် မပြည့်မီတဲ့အတွက် နောက်ဆက်တွဲ စမ်းသပ်မှုတွေကို အလိုအလျောက် ဖျက်သိမ်းလိုက်တာပဲ။ နင် အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ အားလုံးကို အပြင်ကို ပြန်ပို့မှာပါ”</p> <p>ဝိညာဉ်အသံကြီး ပြောအပြီးတွင် မုန့်ဝမ်သည် သူမအပေါ်သို့ တယ်လီပို့စွမ်းအားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ခက်ခဲလှသည့် အခြေအနေတစ်ခုအပြီးတွင် မုန့်ဝမ်သည် တုပေါင်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး သူမ မဝင်ခင်ကရှိခဲ့သည့် တယ်လီပို့အစီအရင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမသည် မျက်လုံးကို အသာအယာဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။ စတုတ္ထအဆင့် စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူအားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်၌ မျက်လုံးမှိတ်လျက် သတိလစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့မှာ စမ်းသပ်မှု၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်မှ မသက်သာကြသေးပုံရပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး၏ အရှိန်အဝါ များမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီး နာတာရှည်ဖျားနာထားသူများအလား ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အကြံတစ်ခုရကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများကို အလိုအလျောက် လှိုင်းထန်စေကာ ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်သဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အားနည်းသွားတော့သည်။</p> <p>အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ခန့် အချိန်ကြာအောင် သတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်နေပြီးနောက် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦး စတင်နိုးလာသည်။ ထိုသူမှာ အမှန်စင်စစ် ကာမလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော် ဖြစ်သည့် ရုပ်ရည်သာမန်နှင့် အမျိုးသားကျင့်ကြံသူ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် နိုးလာသော်လည်း မထလာသေးဘဲ မျက်တောင်ကိုသာ အသာအယာ ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ သူ၏ ကြည်လင်သော အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ထဲတွင် အံ့ဩမှုအချို့ ထင်ဟပ်သွား၏။</p> <p>သူ သတိမလစ်ခင်က ဤအမျိုးသမီးသည် သတိမလွတ်စေရန် အပြင်းအထန် ရုန်းကန်ရင်း မိစ္ဆာအင်မော်တယ် ၏ တာအိုကို နာကြားနေသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်။</p> <p>‘သူမက ငါ့ထက် ဘယ်နှခွန်းလောက် ပိုကြားခဲ့တာလဲ..... မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကိုရော ရခဲ့ရဲ့လား.....’ ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သူသည် မုန့်ဝမ်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြံစည်နေပုံရသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ ကျင့်စဉ်အားထုတ်သုံးကာ.....</p> <p>“မုန့်ဝမ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သင်ခဲ့တဲ့ ကျင့်စဉ် ကို မှတ်မိပြီလား.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်သော်လည်း မျက်ခုံးမျက်လုံးများတွင် မတူညီသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သောအရောင်အသွေး ရှိနေသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိန်းကလေးငယ်မှာ မုန့်ဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“အန်တီ... ကျွန်မ မှတ်မိပါပြီ”</p> <p>“ပြစမ်း”</p> <p>မိန်းကလေးငယ်သည် လက်ကွက်များကို ဖော်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လှိုင်းထန်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ပြာလဲ့လဲ့ လိပ်ပြာတစ်ကောင်နှင့် အရောင်အသွေးစုံသော ပန်းတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လိပ်ပြာလေးမှာ ပန်းများကြားတွင် ဝဲပျံနေပြီး တကယ့် သက်ရှိလေးအလား လှပလွန်းလှသည်။</p> <p>ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်နှင့် ဤမျှ လက်ရာမြောက်သော ပုံရိပ်ယောင်အတတ် ကို ပြသနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ပျော့ပြောင်းမသွားဘဲ အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“လိပ်ပြာရဲ့ အတောင်ပံတွေ ခတ်နေပေမဲ့ လေတိုက်ခတ်မှု မရှိဘူး။ ပန်းတွေ ပွင့်နေပေမဲ့ အနံ့အသက် မရှိဘူး။ နင့်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်က အဆင့်မမှီသေးဘူး”</p> <p>မိန်းကလေးငယ်မှာ အားမလိုအားမရ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် - “နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်မ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးငယ် ထွက်လာပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို ကျင့်ကြံနေစဉ် သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မကွာသော ကောင်လေးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဟေး..... မင်းရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်က တော်တော်လေး စွမ်းနေပါပြီ။ စောစောက အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ..... မင်းရဲ့ အမေလား.....”</p> <p>မိန်းကလေးငယ် (မုန့်ဝမ်ငယ်) က သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေသည်။ ကောင်လေးက မျက်နှာစူလိုက်ပြီးမှ နည်းဗျူဟာပြောင်းလိုက်ကာ.....</p> <p>“တကယ်တော့ မင်းသုံးနေတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို ငါလည်း သုံးတတ်တယ်။ ငါ မင်းကို သင်ပေးရမလား.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်ငယ်က သူ့ကို အံ့ဩသလို ကြည့်ကာ - “တကယ်လား.....”</p> <p>“တကယ်ပေါ့” ကောင်လေးက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။</p> <p>လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင် ဝဲပျံလာချိန်တွင် မုန့်ဝမ်ငယ်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ပန်းရနံ့ သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ လေညင်းလေးတစ်ချက် ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p>“ငါ မင်းကို မညာဘူးမလား..... အရမ်းလွယ်ပါတယ်။ သင်မလား.....”</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်ငယ်မှာ သူထင်သလို စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။ “ငါ့ကို သင်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ သတ်မှတ်ချက်က ဘာလဲ.....”</p> <p>ကောင်လေး၏ အပြုံးမှာ တောင့်ခဲသွားပြီး - “ဘာသတ်မှတ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ငါ သင်ပေးချင်လို့ သင်ပေးတာပါ”</p> <p>မုန့်ဝမ်ငယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ - “အခမဲ့ရတဲ့အရာတွေက တကယ်တော့ တန်ဖိုးအကြီးဆုံးပဲ။ ငါ အလကား မလိုချင်ဘူး”</p> <p>ကောင်လေးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - “ကောင်းပြီလေ... အဲဒါဆိုရင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြစို့။ ငါ မင်းကို ပုံရိပ်ယောင်အတတ် တစ်ခုသင်ပေးမယ်၊ မင်းက ငါ့မေးခွန်း တစ်ခုကို ပြန်ဖြေရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်ငယ်က ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ကောင်လေး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် မုန့်ဝမ်ငယ်မှာ ကျင့်စဉ်၏ အနှစ်သာရကို ချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။</p> <p>“ကဲ... အခု ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေဖို့ အချိန်တန်ပြီ” ကောင်လေးက ပြုံးရင်း သူ ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားထားသည့် မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ “ဖြေစမ်း... မုန့်ဝမ်... မိစ္ဆာအင်မော်တယ် တာအိုဟောပြောတုန်းက နင် တကယ်ပဲ ဘာတွေ ကြားခဲ့ရတာလဲ.....”</p> <p>“မိစ္ဆာအင်မော်တယ် တာအိုဟောတာ.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်ငယ်က ထိုစကားကို ရေရွတ်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေဝါးမှုများ ပေါ်လာကာ မှတ်ဉာဏ်ထဲ နစ်ဝင်သွားပုံရ၏။ ကောင်လေးက သူမ၏ မျက်လုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အသာအယာ တိုက်တွန်းနေသည်။</p> <p>“မိစ္ဆာအင်မော်တယ်က ‘လောကကြီးက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဟာ မကောင်းမှုလို့ ပြောကြပေမဲ့ မိစ္ဆာဆိုတာလည်း လမ်းစဉ်တစ်ခုပဲဆိုတာ သူတို့မသိကြဘူး။</p> <p>ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုဆိုတာ အသေသတ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အတွေးတစ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ...’ လို့ ပြောပြီးတဲ့နောက် နင် ဘာတွေ ထပ်ကြားခဲ့သေးလဲ.....”</p> <p>“ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှု... အတွေးတစ်ချက်...”</p> <p>မုန့်ဝမ်ငယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အသိတရား ပြန်ဝင်လာဟန်ဖြင့် မသိစိတ်မှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မိစ္ဆာဖြစ်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး ရူးသွပ်ရမယ် .”</p> <p>ကောင်လေးက ထိုစကားကို အသေအချာ စဉ်းစားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “နောက်ထပ်ရော ရှိသေးလား.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်ငယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ပြန်လည် ဝေဝါးသွားကာ - “မသိတော့ဘူး၊ အဲဒီအထိပဲ ကြားလိုက်ရပြီး ကျန်တာ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး”</p> <p>‘ဒီတစ်ခွန်းတည်းပဲ ကြားခဲ့တာလား.....’ ကောင်လေးက သံသယရှိသော်လည်း ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး ယုံကြည်သွားပုံရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူ့ထက် အနည်းငယ် ပိုတောင့်ခံနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုတစ်ခွန်းခန့်သာ ပိုကြားနိုင်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“ကျေးဇူးပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးပါပြီ။ ဒါပေမဲ့... ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက လျှို့ဝှက်ချက်မို့လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်”</p> <p>လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် ကောင်လေး၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ် (မုန့်ဝမ်) က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းမှ ဝေဝါးမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော အကြည့်များဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။</p> <p>ဤ ကာမလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော် မှာ တကယ်ပင် လှည့်ကွက်များ ရှိလှသည်။ တစ်ပါးသူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အချက်အလက်များကို ခိုးယူနိုင်စွမ်းရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ သူမသာ စောစောနိုးမနေဘဲ တကယ် သတိလစ်နေခဲ့လျှင် သူ့အကွက်ထဲတွင် တကယ်ပဲ မိသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုမူ ထိုသူမှာ သူမ စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်သည့် “စစ်မှန်သောစကားလုံးရှစ်လုံး” ကို တကယ့် ရတနာပမာ ယူဆောင်သွားချေပြီ။ ထိုစကားအတိုင်း သူသာ ကျင့်ကြံကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဘယ်လို ရလဒ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save