Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျန်းချန်းကို ရှာဖွေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေ သည် ရေနှင့်မီးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရုံသာမက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။ ၎င်းကို အကာအကွယ် ချပ်ဝတ်တစ်ခုအဖြစ် သွန်းလုပ်နိုင်ပြီး သူမ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာ နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ဒါဆို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ.........”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဟော့လျန်ကျိ ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဟော့လျန်ကျိ... နင်က မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ရွှေကို အရည်ကျိုရမယ်။ အညစ်အကြေး တစ်စက်မှမပါအောင် သန့်စင်ဖို့ ဂရုစိုက်ချေ”</p> <p>ဟော့လျန်ကျိက လျင်မြန်စွာပင် တုံ့ပြန်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ....” ပြောကာ စိတ်ထဲမှ ဝမ်းသာနေမိသည်။ ပစ္စည်းများကို အရည်ကျိုခြင်းမှာ ရှုပ်ထွေးသော်လည်း သူ ကျွမ်းကျင်သော အလုပ်ဖြစ်ရာ တစ်ရာခိုင်နှုန်းတွင် ကိုးဆယ်ခန့် ယုံကြည်မှု ရှိနေပေသည်။</p> <p>“တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီ... နင်ကတော့ အနက်ရောင် လိပ်အနှစ်သာရ သံရိုင်းကို ပြင်ဆင်ရမယ်။ အပြစ်အနာအဆာ မရှိစေရဘူး”</p> <p>တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူကို သပ်လျက် ရိုသေစွာ ဆိုသည်။ “အကြီးအကဲ စိတ်ချပါ... ဒီအဖိုးကြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်” သူလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ခြင်းမှာ အချိန်ကုန်သော်လည်း အဓိက အစိတ်အပိုင်းများ သွန်းလုပ်ခြင်းထက် များစွာ ပိုလွယ်ကူပေသည်။</p> <p>“ရွှယ်လျန်ကျိ... နင်ကတော့ ချပ်ဝတ်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ ခံနိုင်ရည်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးရည်တွေကို ပြင်ဆင်ရမယ်”</p> <p>ရွှယ်လျန်ကျိ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအလုပ်မှာ အလွန်သိမ်မွေ့လှပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိရုံဖြင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူမ ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ဘဲ အားတင်းကာ သဘောတူလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျန်ရှိသော သုံးဦးကိုလည်း အသီးသီး တာဝန်များ ပေးအပ်လိုက်၏။ မုန့်ဝမ်သည် ချပ်ဝတ်သွန်းလုပ်ခြင်း၏ အဆင့်များနှင့် သတိထားရမည့် အချက်များကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပြီးနောက် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အလေးအနက် မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ နင်တို့အားလုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြပြီး အပျင်းမခိုကြနဲ့။ လက်နက်သွန်းလုပ်နေစဉ်အတွင်း နင်တို့အားလုံး ဖီးနစ်တောင်ကြား မှာပဲ နေရမယ်၊ အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိဘူး”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ....” ခြောက်ဦးသား ပြိုင်တူ အော်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က လက်နက်သွန်းလုပ်ရန် စီစဉ်နေချိန်တွင် ရွှယ်ဝူယာ မှာမူ ယောင်ဟန် တောင်းဆိုသော အချက်များကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်း၍ လဲကျမတတ် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>“နင် တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် လောဘကြီးတာလား.............” ရွှယ်ဝူယာက ယောင်ဟန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယောင်ဟန်က ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီလျက် သူမ၏ လက်သည်းနီများကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရွှယ်ဝူယာ... ဒါက မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ တာအိုလေ၊ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရဘူး။ ငါတောင်းတဲ့ ဈေးက မများပါဘူး မဟုတ်လား.............”</p> <p>“မများဘူး ဟုတ်လား.... နင်လည်း သတိမေ့နေတာလေ... ဘာတွေ ကြားနိုင်မှာလဲ....” ရွှယ်ဝူယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယောင်ဟန်သည် တကယ်တမ်း ဘာမှမကြားဘဲ အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ သံသယဝင်နေ၏။</p> <p>ယောင်ဟန်က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ နင် မယုံရင်လည်း ထွက်သွားနိုင်တယ်လေ”</p> <p>ကွေ့ရန် (ဝိညာဉ်ဓား) ကလည်း ရွှယ်ဝူယာကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ရွှယ်ဝူယာ... မင်း မတတ်နိုင်ရင်လည်း စောစောစီးစီး ထွက်သွားလိုက်......။ ဒီမှာ လာပြီး အရှက်မရှိ လာမလုပ်နဲ့.......”</p> <p>လီဖော်ထျန်း ကလည်း ပါးစပ်ကလေးပိတ်ကာ တခိခိ ရယ်မောနေ၏။ ကျင်းချန်း တစ်ဦးတည်းသာ ဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားသည့်အလား တည်ငြိမ်နေပေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ဒေါသကို ထိန်းကာ ကွေ့ရန်ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ယောင်ဟန်ထံသို့ သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ယောင်ဟန်က အိတ်အတွင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြုံးလျက် စတင် ပြောပြတော့သည်။</p> <p>“မိစ္ဆာအင်မော်တယ် တရားဟောနေတုန်းက ငါ သတိလစ်နေခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာဝိညာဉ် ကတော့ အကုန်လုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရတယ်.........”</p> <p>ယောင်ဟန်သည် သူမ ကြားခဲ့ရသမျှကို အားလုံးအား ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် “ဒါကတော့ ငါကြားခဲ့ရသမျှ အကုန်ပါပဲ။ နင်တို့ ဘာတွေ နားလည်သွားမလဲ ဆိုတာကတော့ နင်တို့ရဲ့ ဉာဏ်အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုကာ နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် သတင်းရသည်နှင့် မည်သည့် နှုတ်ဆက်စကားမှ မပြောဘဲ သွေးရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အခြားသော နတ်သားတော်၊ နတ်သမီးတော်များလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p>ဧရာမ လေသင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ယောင်ဟန်နှင့် ကွေ့ရန် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။</p> <p>“ငါသိသလောက်တော့ နင့်ရဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူး မဟုတ်လား.............” ကွေ့ရန်က ပြုံးစစဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ယောင်ဟန်က အောင်နိုင်သူတစ်ဦးအလား ပြုံးလိုက်သည်။ “မှန်တာပေါ့... ငါ ပြောပြခဲ့သမျှ အကုန်လုံးက အလိမ်အညာတွေပဲ”</p> <p>ကွေ့ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ.... ရွှယ်ဝူယာဆီက ပစ္စည်းအချို့ကို လိမ်ယူဖို့သက်သက်ပဲလား....”</p> <p>“အဲဒါက ဒုတိယအချက်ပါ” ယောင်ဟန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်က တစ်ချိန်လုံး သတိမေ့နေခဲ့တာ... ဘာမှမကြားခဲ့ရဘူး။ ဒါပေမဲ့.........” သူမက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ဘယ်သူ တာအိုတွေကို ကြားခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါ အခု သိသွားပြီ”</p> <p>“ဘယ်သူလဲ....” ကွေ့ရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p>ယောင်ဟန်က လက်ညှိုးသွယ်သွယ်လေးဖြင့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ “ကျင်းချန်း ” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကွေ့ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကျင်းချန်းသည် ဂူ လမ်းစဉ်၏ နတ်သားတော် ဖြစ်ကာ အလွန်ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် တာအိုများကို တိတ်တဆိတ် ကြားခဲ့ရခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျင်းချန်းဆီသို့ သွားရောက်ကာ အမှန်တရားကို မေးမြန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျင်းချန်း၏ နေအိမ်မှာ နက်ရှိုင်းသော တောင်ကြားတစ်ခုတွင် တည်ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ယောင်ဟန်နှင့် ကွေ့ရန်တို့သည် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ ကျင်းချန်း၏ ဂူအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြ၏။</p> <p>သို့သော် သူတို့ ရှေ့သို့ မတိုးမီမှာပင် ဂူတံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး ကျင်းချန်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ....”</p> <p>ယောင်ဟန်က သာယာစွာ ရယ်မောလျက် “စီနီယာကျင်းနဲ့ အတည်ပြုစရာလေးအချို့ ရှိလို့ပါ” ဟု ပြောကာ အတွင်းသို့ ဝင်လာကြသည်။ အတွင်း၌ အလင်းရောင်မှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဆိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။</p> <p>ကျင်းချန်းသည် ဧရာမ ဝှိုက်ဂျိတ်ပိုးအိမ်ကြီးအတွင်း၌ တရားထိုင်နေ၏။ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ဒီလောက် နောက်ကျမှ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ....”</p> <p>“စကားတွေကို လှည့်ပတ်မနေတော့ဘူး” ကွေ့ရန်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ “မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ တာအိုကို နင် ဘယ်လောက်အထိ ကြားခဲ့ရလဲဆိုတာ ငါတို့ သိချင်တယ်”</p> <p>ကျင်းချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားကာ ဟန်ဆောင်လျက် မေးလိုက်သည်။ “မိစ္ဆာအင်မော်တယ်ရဲ့ တာအို.... နင်တို့ နောက်နေတာလား။ ငါလည်း သတိမေ့သွားတာပဲလေ... ဘာတရားမှ မကြားလိုက်ရပါဘူး”</p> <p>“ဟုတ်လို့လား.............”</p> <p>ယောင်ဟန်က သာယာစွာ ရယ်မောလျက် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ မြေခွေးဖြူလေးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ဒီ မြေခွေးဖြူလေးက လူတွေရဲ့ အလိမ်အညာတွေကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ နင်က အခုထိ ဇွတ်ငြင်းနေဦးမှာလား.............”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save