Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင်းချန်း၏ ကျရှုံးမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မြေခွေးဖြူသည် ကွေ့ရန် ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရာ သူက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ‌ေြပာလိုက်သည်။</p> <p>“ကျင်းချန်း... ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။ ငါတို့ ဒီကို ရောက်လာတာ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေရှိလို့ပဲ။ နင်က ဉာဏ်ရှိတယ်ဆိုရင် အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်စမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါတို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေးရလိမ့်မယ်.........”</p> <p>ကျင်းချန်း ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပြန်လည် ဖုံးကွယ်လိုက်ရပေသည်။</p> <p>ယောင်ဟန် နှင့် ကွေ့ရန် တို့မှာ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသောသူများ ဖြစ်ကြရာ သူတို့နှင့် အမှန်တကယ် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျင်းချန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အားကိုးရာမဲ့ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... မင်းတို့ ဒီလောက်တောင် ဇွတ်တရွတ်နိုင်နေမှတော့ ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ့မယ်။ ငါ အချို့အရာတွေကို ကြားခဲ့ရတာ မှန်ပေမဲ့ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အရေးမကြီးတဲ့ အချက်အလက် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာပါ.........”</p> <p>“ဩော်......... ပြောပြပါဦး”</p> <p>ယောင်ဟန်သည် လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်ကာ စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလေသည်။ ကျင်းချန်းသည် သူကြားခဲ့ရသည်များကို လုပ်ကြံပြောဆိုပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်မံချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“တကယ်တော့ ငါ သတိမလစ်ခင်မှာ တစ်ခွန်းတည်းပဲ ကြားလိုက်ရတာပါ။ မင်းတို့ ပိုသိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကာမလမ်းစဉ်က နတ်သားတော် ချင်းယွီ ကို သွားရှာတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်.........”</p> <p>ယောင်ဟန်က ကွေ့ရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသား၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားကြသည်။ ကျင်းချန်းသည် အလုံးစုံ ကြားခဲ့ရသည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p>ကာမလမ်းစဉ် နတ်သားတော် ချင်းယွီမှာမူ မျက်နှာအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲတတ်သူ ဖြစ်ရာ သူ့ကို ရှာဖွေရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျင်းချန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာသော အေးစက်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ယောင်ဟန်က ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်ပြန်သည်။</p> <p>“ချင်းယွီက တာအိုတွေကို ပိုကြားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ နင် သေချာလို့လား.........”</p> <p>ကျင်းချန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “သေချာတာပေါ့... ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပဲ.........”</p> <p>“ကောင်းပြီ.........”</p> <p>ယောင်ဟန်သည် ကျင်းချန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ပြီးနောက် - “ဒါဆိုရင် ငါတို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး” ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>ကျင်းချန်းသည် သူတို့၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် ဝှိုက်ဂျိတ်ပိုးအိမ်ကြီးအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်သည်။ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော ရွှေရောင် ဂူ ပိုးကောင် အနည်းငယ်သည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ဖီးနစ်တောင်ကြား ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဤပိုးကောင်လေးများမှာ သူ အသေအချာ မွေးမြူထားသော “ရွှေမျှင်ကင်းထောက်” များ ဖြစ်ကြကာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ခြေရာဖျောက်ရာ၌လည်း သူမတူပေ။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... ငါ နင့်ကို တကယ်ပဲ အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ။ နင့်ဆီမှာ ဘယ်လို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ သိရစေရမယ်.........”</p> <p>ကျင်းချန်းသည် လောဘဇောများဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှေမျှင်ကင်းထောက်များသည် မှောင်မိုက်သော ညယံအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားလာရင်း ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။</p> <p>တောင်ကြားတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ပုစဉ်းရင်ကွဲ အော်သံအချို့သာ ကြားရပေသည်။</p> <p>၎င်းတို့သည် ကျောက်ဆောင်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ မုန့်ဝမ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူအနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>‘သခင်မ......... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂူဆီကို ပိုးကောင်လေးအချို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာနေပါတယ်’</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် နှလုံးစားပိုးကောင် ၏ အသံ ပေါ်လာသည်။</p> <p>‘ပိုးကောင်တွေ ဟုတ်လား......... ကျင်းချန်းက နောက်ဆုံးတော့ လက်မစောင့်နိုင်တော့တာပဲ.........’</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မိစ္ဆာအင်မော်တယ်၏ တာအို အကြောင်းအရာများမှာ ဤနတ်သားတော် ဆိုသူများကို ရူးသွပ်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။</p> <p>‘သခင်မ... ဒီအသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ အကောင်တွေကို ကျွန်တော် သွားပြီး သင်ခန်းစာ ပေးပါရစေ။ ကျွန်တော်တို့ဆီကို ကျူးကျော်ရဲတဲ့ ဒီအင်းဆက်တွေကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားနိုင်အောင် လုပ်ပစ်ပါ့မယ်’</p> <p>“သွား....... တစ်ကောင်မှ မချန်နဲ့......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် နှလုံးစားပိုးကောင်၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။</p> <p>အမိန့်ရသည်နှင့် နှလုံးစားပိုးကောင်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဂူအပြင်ဘက်သို့ ပျံထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရွှေမျှင်ကင်းထောက်များမှာ ခြေရာဖျောက်ရာ၌ တော်သော်လည်း နှလုံးစားပိုးကောင်၏ ရှေ့တွင်မူ လမ်းလျှောက်တတ်စ ကလေးငယ်များကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်သည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် ရွှေမျှင်ကင်းထောက်များကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>၎င်းတို့ သေဆုံးသွားသည်နှင့် ကျင်းချန်းသည် သူ၏ ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားခြင်းကို ချက်ချင်း သိလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ! ငါ့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေ အကုန်လုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား!”</p> <p>သူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ ထိုကင်းထောက်များမှာ သူ အဆင့်ဆင့် မွေးမြူထားခြင်းဖြစ်ရာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအဖို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင်က ငါထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာပဲ.........”</p> <p>ကျင်းချန်း၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှိန်သွားပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သွေးလမ်းစဉ်မှ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာမျှသာ ဖြစ်သော မုန့်ဝမ်က သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ စိန်ခေါ်ရဲသည်လား။</p> <p>သူသည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ ထူးခြားသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဆိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>အတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရောင်အသွေးစုံသော ဂူပိုးကောင်အချို့ တွန့်လိမ်နေကြ၏။ ဤအကောင်များမှာ စောစောက အကောင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ အစွမ်းထက်လှပေသည်။</p> <p>“သွားကြစမ်း ငါ့ကလေးတို့......... အဲဒီ အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ မုန့်ဝမ်ကို မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းပြလိုက်ကြစမ်း”</p> <p>ကျင်းချန်းက ရက်စက်စွာ ပြုံးလျက် ပိုးကောင်များကို လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>‘သခင်မ... နောက်ထပ် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ အကောင်တွေ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ။ စောစောက အကောင်တွေထက် ပိုပြီး ရွံစရာကောင်းတယ်’</p> <p>“ဩော်... ထပ်လာပြန်ပြီလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းတွင် ကစားချင်စိတ်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ “နတ်သားတော် ကျင်းချန်းက တကယ်ပဲ အရှုံးမပေးနိုင်သေးတာပဲ”</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပိုးကောင်များမှာ အတော်အတန် အစွမ်းထက်လှရာ နှလုံးစားပိုးကောင် တစ်ကောင်တည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ။ ထို့ကြောင့် မုန့်ဝမ် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ကာ ထိုအကောင်လေးများကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျင်းချန်းသည် သူ၏ ပိုးကောင်များနှင့် အဆက်အသွယ် ထပ်မံ ပြတ်တောက်သွားသည့်အခါ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားသည်။ သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်နေရခြင်းအပေါ် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။</p> <p>သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို ပိုးကောင်များဖြင့် အရှင်လတ်လတ် စားခိုင်းစေချင်သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ လူသိရှင်ကြား လှုပ်ရှားရန် မသင့်တော်သေးပေ။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင် စောင့်နေလိုက်စမ်း.........”</p> <p>တစ်လခွဲခန့် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ဖီးနစ်တောင်ကြား၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် မြေအောက်မီးများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေသည်။ မုန့်ဝမ်သည် သွေးနံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အရှိန်အဝါများကြားတွင် တာအိုထိုင်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ ရှေ့တွင် ဟော့လျန်ကျိ နှင့် တာအိုဆရာ ကျင့်ရှီ တို့မှာ ချွေးဒီးဒီးကျလျက် သူမ၏ သီးသန့်ချပ်ဝတ်ကို သွန်းလုပ်နေကြရသည်။</p> <p>မပျက်စီးနိုင်သော ဝိညာဉ်ရွှေကို အဓိကထား၍ အခြားရှားပါးသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဤချပ်ဝတ်မှာ လအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ပုံသဏ္ဌာန် ပေါ်လာပြီဖြစ်၏။</p> <p>နတ်သားတော်၏ ဆင့်ခေါ်မည့်ရက် နီးကပ်လာသော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ ချပ်ဝတ်မှာ အပြီးမသတ်နိုင်သေးပေ။ သူမသည် အမှားအယွင်း မရှိစေရန်အတွက် လူကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေရသည်။ သူမသည် သူမ၏ အဆောင်ပြားကို ထုတ်ယူကာ ရွှယ်ဝူယာ ထံသို့ ခွင့်တောင်းသည့် သတင်းတစ်ခု ပို့လိုက်သည်။</p> <p>“နတ်သားတော်ကို တင်ပြပါရစေ။ ကျွန်မမှာ တုပေါင်ဆောင်က ပြန်လာကတည်းက ဒဏ်ရာတွေ မသက်သာသေးတဲ့အတွက် အခုတစ်ခေါက် ဆင့်ခေါ်မှုကို မတက်ရောက်နိုင်မှာ စိုးရိမ်မိပါတယ်။ နတ်သားတော်အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ.....”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် ထိုသတင်းကို ဖတ်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ တစ်လခွဲကျော် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ မည်မျှပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာဖြစ်စေ ဤမျှအထိ မစွမ်းမသန် ဖြစ်မနေသင့်ပေ။</p> <p>သူမသည် အကြောင်းပြချက်ပေးကာ ငြင်းဆိုနေခြင်းမှာ သူ့ကို နတ်သားတော်တစ်ဦးအဖြစ် အလေးမထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ မျက်ဝန်းတွင် မကျေနပ်မှုများ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ သူ ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ငြိုးတေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။</p> <p>မူလက ချင်းလင် ၏ နယ်မြေကို မုန့်ဝမ်အား ပေးအပ်ရန် ကြံထားသော်လည်း ယခုမူ သူ ကိုယ်တိုင်သာ စောင့်ကြပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save