Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခုခံရေးချပ်ဝတ် ပြုလုပ်ပြီးစီးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နတ်သားတော်၏ ဆင့်ခေါ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယွီချန်း သည် မုန့်ဝမ် ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူအပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မမုန့်... အရာအားလုံး စီစဉ်ပြီးပါပြီ”</p> <p>ဂူတံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ မုန့်ဝမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဝင်လာပြီး ပြောချေ.........”</p> <p>ယွီချန်းသည် ဂူအတွင်းသို့ ခပ်ရို့ရို့ ဝင်လာပြီး အရိုအသေပေးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ မှာကြားထားတဲ့အတိုင်း နတ်သားတော်ထံ ဆက်သတဲ့ လက်ဆောင်ကို သူ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့.........” သူမသည် မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို အကဲခတ်ရင်း အသံကို နှိမ့်ကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ ဒီနေ့ ဆင့်ခေါ်မှုကို မတက်ရောက်နိုင်တဲ့အပေါ် နတ်သားတော်က အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရပါတယ်။ ပြီးတော့ စီနီယာအစ်မ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတဲ့ အတောအတွင်း သွေးလမ်းစဉ်မှာ နတ်သားတော်အလျောင်းအလျာ အသစ်တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီး သူက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထိုသတင်းကို ကြားသော်လည်း “အင်း” ဟုသာ သာမန်ကာလျှံကာ တုံ့ပြန်သည်။ သူမသည် ထိုနတ်သားတော်အလျောင်းအလျာအသစ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။</p> <p>“နင် တော်တော်လေး ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒါတွေက နင့်အတွက် ဆုလာဘ်တွေပဲ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ။ ခိုင်းစရာရှိရင် ယွီချန်းကို အချိန်မရွေး ခေါ်လိုက်ပါ”</p> <p>ယွီချန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် တောင်ကြား၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ပြန်သွားကာ သူမ၏ ရတနာချပ်ဝတ်ကို ဆက်လက် ကြီးကြပ်နေသည်။ ချပ်ဝတ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို တောက်ပလာပြီး မျက်နှာပြင်မှာလည်း ချောမွေ့ဝင်းပလာသည်။ ဤအရှိန်အတိုင်းဆိုလျှင် ရွှယ်ဝူယာ နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် မတွေ့ဆုံမီ အပြီးသတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း၌ အာရုံစိုက်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကမူ သူမကို ပြဿနာရှာရန် ကြံစည်နေသည်။ ကျင်းချန်း ၏ သွေးထိုးမှုကြောင့် ဂူလမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် မုန့်ဝမ်၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ စတင် ကျူးကျော်လာကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မူလက ထိုကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း ရန်သူများမှာ ဖီးနစ်တောင်ကြားအထိ ရောက်ရှိလာတော့မည့်အသွင် ရှိနေသဖြင့် သူမ ကိုယ်တိုင် ထွက်လာခဲ့ရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ကျူးကျော်ခံရသော နယ်မြေသို့ တစ်ဦးတည်း သွားရောက်သည်။ သူမ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ရေလှိုင်းပမာ များပြားလှသော ဂူပိုးကောင်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြည့်နှက်လာကြသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကျင်းချန်းက သူမကို ထွက်လာအောင် ဆွဲထုတ်သည့် ထောင်ချောက်မှန်း ထင်ရှားလှသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ သွေးစွမ်းအားများကို အကာအကွယ်အဖြစ် ဖြန့်ကျက်ကာ ပိုးကောင်များကို ဟန့်တားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ သွေးစက်များမှာ များပြားလှသော သွေးဓားမိုးစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပိုးကောင်အုပ်ကြီးကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ပိုးကောင်သေများမှာ မြေပြင်ထက်တွင် တောင်ပုံရာပုံ ကျဆင်းလာသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အသေမကြောက်ဘဲ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် တိုးဝင်လာကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ သွေးဓားမိုးစက်များကို ဆက်တိုက် စေခိုင်းကာ ပိုးကောင်အားလုံးကို သုတ်သင်လိုက်ရာ တောအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပုပ်စပ်ညှီစို့စို့ အနံ့များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အားလုံးကို မသတ်ဘဲ အရောင်စုံသော ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။</p> <p> သူမသည် ထိုပိုးကောင်ကို သွေးရောင် အလင်းလှောင်အိမ်ဖြင့် ပိတ်လှောင်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နင့်သခင်ဆီ ပြန်သွားပြီး ပြောလိုက်......။ သူ ဘာလုပ်ချင်နေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။ မနက်ဖြန် မွန်းတည့်ချိန်မှာ ဒီနေရာကိုပဲ သူ့ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်”</p> <p>ထိုပိုးကောင်သည် လှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်သည်နှင့် ကျင်းချန်း၏ ဂူဆီသို့ အပြင်းအထန် ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>ကျင်းချန်းမှာ ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ ဒေါသကြောင့် သတင်းလာပေးသော ပိုးကောင်ကိုပင် လက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်သတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>“ရဲတင်းလှချည်လား! ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ သူက ပြောရဲတယ် ဟုတ်လား”</p> <p>ကျင်းချန်းသည်ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေသော်လည်း နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင်မူ ချိန်းဆိုထားသည့်အတိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်ရမည့်သူ မဟုတ်မှန်း သူ သိနားလည်သွားပုံရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် ကျင်းချန်းတို့ မည်သို့ သဘောတူညီမှု ရခဲ့ကြသည်ကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း ထိုနေ့မှစ၍ ကျင်းချန်း သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေများမှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး ဂူလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများလည်း ထပ်မံ နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဖီးနစ်တောင်ကြားသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချပ်ဝတ်သွန်းလုပ်ခြင်းကို အပြီးသတ်ရန် အာရုံစိုက်သည်။ ချပ်ဝတ်မှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူမသည် လက်နက်သွန်းလုပ်သူများကို အပြင်သို့ ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>လူသူကင်းရှင်းသွားသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ သွေးရောင်ဝတ်စုံအပျော့စားကို ထုတ်ယူကာ သွန်းလုပ်ဆဲ ရတနာချပ်ဝတ်နှင့်အတူ မီးဖိုအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချပ်ဝတ်နှစ်ခုမှာ အပူရှိန်ကြောင့် အရည်ပျော်ကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။ မုန့်ဝမ်သည် အပူရှိန်ကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်ရင်း လုံးဝ အသစ်စက်စက်ဖြစ်သော ခုခံရေးချပ်ဝတ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာအောင် ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ဤပြီးပြည့်စုံသော လက်ရာမွန်ကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းတွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤချပ်ဝတ်ရှိနေလျှင် ရွှယ်ဝူယာကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ သူမအတွက် အောင်နိုင်ခြေ တစ်ဝက် ပိုများသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် နတ်သားတော်၏ ဆင့်ခေါ်ချိန် ရောက်ရှိလာသဖြင့် သူမသည် ဆဋ္ဌမတောင်ထိပ်သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ရွှယ်ဝူယာ ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင့်ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားပြီလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လျက် - “နတ်သားတော်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ” ဟု ဖြေကြားသည်။</p> <p>ရွှယ်ဝူယာသည် မုန့်ဝမ်ကို ထရပ်စေပြီး အခြားသူများကို ဆုလာဘ်နှင့် အပြစ်ပေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားကြ။ မုန့်ဝမ်... နင် ခဏနေခဲ့ဦး”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ တင်းခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ခံလိုက်သည်။ လူသူကင်းရှင်းသွားသောအခါ ရွှယ်ဝူယာသည် သူမရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး နက်နဲသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>“နတ်သားတော်... ကျွန်မ ဘာများ အမှားလုပ်မိလို့ပါလဲ”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး... နင် ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ဘူး”</p> <p>ရွှယ်ဝူယာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ငါ အဆင့်တက်တော့မယ့် အချိန်မှာ နင့်ဆီက နှလုံးသွေး တစ်ချို့ကို အသုံးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ အဆင့်တက်ခြင်းကို ကူညီပေးဖို့ လိုအပ်တယ်”</p> <p>ထိုစကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏမျှ ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်က မျက်မှောင်ပင် မကြုတ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ.........”</p> <p>မုန့်ဝမ် ဤမျှ အလွယ်တကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု ရွှယ်ဝူယာ မထင်မှတ်ထားပေ။</p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းတွင် အံ့ဩမှု အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“နင်က တော်တော်လေး အလိုက်သိတာပဲ.........”</p> <p>“နတ်သားတော်အတွက် အသုံးတော်ခံရတာ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုပါပဲ.........”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save